Rise and shine

Προηγούμενο

Ο ήχος απ’ τις κουρτίνες που τραβήχτηκαν απότομα ήταν σαν μαχαιριά στα μάτια. Με το φώς απ’ το μπαλκόνι πίσω της, είχε τα μαλλιά της λυτά, φόραγε ένα φανελάκι μαύρο κολλητό και ένα γυναικείο σλιπάκι μαύρο.
Το περίγραμμα της μικρής λεκάνης της και τα λεπτά της πόδια τονίζονταν από το κόντρα φως και το βλέμμα του Τρύφωνα βρήκε το καλύτερο σημείο για να συνηθίσει τον απογευματινό κίτρινο ήλιο.
«Αν σ’ αρέσει το βρακί μου τόσο, μπορώ να το βγάλω και να στο κάνω δώρο» είπε με προκλητικό νάζι στη φωνή της.
«Καφέ;» μουρμούρισε εκείνος ενώ προσπαθούσε να ανασηκωθεί στο τεράστιο - ζεστό ακόμα – μαξιλάρι.
«Μάλιστα αφέντη. Χωρίς καφέ θα σας αφήναμε; Κομοδίνο.»
Μια μυρωδιά από καφέ με άρωμα από καβουρδισμένο αμύγδαλο τον οδήγησε με ακρίβεια σε μια μεγάλη μαύρη κούπα. Θυμήθηκε το περιστατικό στην κουζίνα και κρατήθηκε να μην κάνει καμιά περίεργη σκέψη ή συνειρμό. Όχι πριν την πρώτη τζούρα καφέ.
«Γαλλικός; Αυτό είναι ζεστό νερό με κολώνια».
«Στην Γαλλία είσαι μωρό μου. Κι απ’ όσο ξέρω, μπορείς να κάνεις αυτή την κούπα να βγάλει ακριβώς ότι θες – και να σταματήσει και η γκρίνια σου έτσι.» Ανέβηκε με μια κίνηση στο κρεβάτι και βρέθηκε με σταυρωμένα τα πόδια δίπλα στα δικά του.
Ο καφές έγινε ξαφνικά ότι ακριβώς ήθελε και ένα Gitanes στο χέρι ήταν ότι πιο ωραίο για αυτό το αγουροξυπνημένο απόγευμα. Βολεύτηκε καθιστός και ανταπέδωσε ένα μειδίαμα σε αυτό το χαρούμενο πλατύ χαμόγελο.
«Πως σε λένε;»
«Αμαλία»
«Το –λία με έψιλον γιώτα;»
«Άμα…»
«Μάλλον στο έχουν κάνει πολλές φορές αυτό το αστειάκι».
«Ποτέ. Εγώ είχα σκεφτεί να μου έκανα αν με γνώριζα – γι’ αυτό είχα και την απάντηση».
«Περίεργο μυαλό είσαι».
«Εσύ το λες αυτό;»
«Για καλό το λέω – μ’ αρέσει»
«Το μυαλό μου;»
«Όλη μ’ αρέσεις».
«Δεν έχεις επιλογή σε αυτό. Ούτε εγώ όμως.»

Μακάρι να έμενε εκεί ώρες με την Αμαλία, όμως η σκέψη του Λου τον άγχωσε. Το κλειδί στην πόρτα ακόμα περισσότερο. Ο ίδιος ο Λου κι άλλο.

«Χα! Κι όμως ζει! Περίπου δηλαδή. Σαν τον Λάζαρο χωρίς το σάβανο είσαι. Έχεις μια ώρα καιρό. Μετά φεύγουμε.»
«Ε;»
«Το μπαρ του Κάρυ Γκράντ δεν υπάρχει πια. Τι νόμιζες; Εσένα θα περίμεναν; Όσο κοιμάσαι η τύχη σου κάνει βίζιτες. Κάνε τα beaute σου και πάμε. Κατσικάκι, θα…»
«Ναι» απάντησε η Αμαλία ενώ η πόρτα έκλεινε.
«Εσύ είσαι το κατσικάκι;»
«Δεν φαντάζεσαι πόσα είμαι – ακόμα κι εσύ, δεν φαντάζεσαι»
«Φαντάζομαι…»
«Μη»
«Ok»

Είχε αρχίσει να σουρουπώνει όταν βγήκε απ’ το μπάνιο, τυλιγμένος στο μαύρο-κόκκινο μπουρνούζι. Η Αμαλία μπρούμυτα στο κρεβάτι διάβαζε ένα βιβλίο που ήταν στο πάτωμα και κουνούσε τα πόδια της στον ρυθμό του «Ain’t it Strange» της Patti Smith.
Ήταν έτοιμος σε δέκα λεπτά και έπινε την τελευταία τζούρα καφέ όταν εμφανίστηκε ο Λου βιαστικός, και ενεργητικός όπως πάντα.
«Δεν διέκοψα τίποτα βρώμικο ε;»
Η Αμαλία σήκωσε το κεφάλι και χαμογέλασε.
«Είναι νευρικός και αμήχανος ακόμα. Δεν ξέρει τι να με κάνει»
«Χα! Τι θα κάνω μ’ αυτό το παιδί; Έτοιμος; Φύγαμε.»
Ο Τρύφωνας ένιωσε ότ ι μιλούσαν σαν αυτός να ήταν απών.
«Ναι. Πάμε. Που; Η Αμαλία;».
«Η Αμαλία θα σε περιμένει εδώ. Λου, πρόσεχέ τον. Ακόμα λίγο.»

Στο ασανσέρ ο Λου τον κοίταξε:
«Δεν θα είμαστε καιρό ακόμα μαζί ξέρεις. Αλλά βλέπω ότι αντιμετωπίζεις την κατάσταση πολύ ήρεμα και μάλλον αυτό θα σου βγει σε καλό».
«Δεν ξέρω καν τι υποτίθεται πως πρέπει να βγει».
«Αυτό είναι η ζωή μικρέ, ξεφορτώσου το μυαλό σου, ενεργοποίησε τον Νου σου, και φτιάξε αυτό που θές να ζήσεις. Ο δρόμος δεν υπάρχει – φτιάχτον και περπάτα τον».
«Ουφ! Κάθε φορά μου το κάνεις αυτό και με βαραίνεις»
«Pas problem! Η θλίψη είναι προτιμότερη από το γέλιο, γιατί η καρδιά ευφραίνεται όταν το πρόσωπο είναι λυπημένο».
«Μπα; Τι είναι αυτό πάλι;»
«Εκκλησιαστής. Κεφάλαιο ζ’, εδάφιο 3. Ισόγειο – βγαίνουμε.»