Nous sommes embarques …

Έξι και μία. Goodbye Greece. Σε έξι μήνες θα τα ξαναπούμε(;).
Αν και έχω μια αίσθηση μόνιμης αναχώρησης. Δεν ξέρω γιατί. Ίσως γιατί από ότι έφευγα, ποτέ δεν ξαναγύρναγα. Εκτός από τους τόπους των εγκλημάτων. Περίεργη διαδικασία. Έχει κάτι άγριο αλλά και κάτι ωραίο. Κατά πρώτον, αντιμέτωπος με κάτι τέτοιο, συμβαίνει αυτόματα η Αφαίρεση. Ξεχωρίζει κάθε τι περιττό. Επαναπροσδιορίζεις τα σημαντικά, εκπλήσσεσαι από το πόσα λίγα είναι τελικά, γδύνεις πολλά από την φαινομενική σημαντικότητά τους, λίγο απογοητεύεσαι από κάτι που γοητεύτηκες, αλλά ταυτόχρονα νιώθεις να ελαφραίνεις λίγο. «Ανάσχεση» το λέγαμε στο θέατρο. Πολύτιμο εργαλείο. Παίρνεις απόσταση. Ακίνητος. Άδειος. Γειωμένος. Παρών. Ακούς, βλέπεις, αισθάνεσαι σε 360 μοίρες σφαίρας. Βλέπεις τί ξεχωρίζει. Την πραγματική διάσταση των σχέσεών σου και την επίδρασή τους επάνω σου.
Σήμερα υποθέτω (και ελπίζω) από κάποιο λάθος με ειδοποίησαν ότι φεύγω αύριο!. Με έλουσε κρύος ιδρώτας γιατί εκτός από τα πρακτικά προβλήματα και την τούμπα στον προγραμματισμό μου (άλλο κουσούρι αυτό) δεν θα έβλεπα αυτούς που πραγματικά θέλω να δω. Ελπίζω μέχρι το μεσημέρι να έχει λυθεί κι αυτό.
Μετά από τόσες αλλαγές που έχουν συμβεί, μάλλον που έχω προκαλέσει, ριζικές και ολοκληρωτικές όλες, αυτή εδώ μου φαίνεται περισσότερο σαν ευκαιρία. Κάθε φορά που άλλαζα το σύμπαν γύρω μου, για όποιον λόγο, φαινόταν όλο και πιο δύσκολο. Τώρα όχι. Ακόμη και η σκέψη του να μην γυρίσω ποτέ εδώ, με την έννοια του να μεταφερθεί η «βάση» μου αλλού, μου προκαλεί μια αρκετά ιδιότυπη χαρά. Χαρμολύπη ίσως, αλλά πολύ σαφή. Να ξέρω πως θα βλέπω την mmg από φωτογραφίες και θα με κράζει με mail; Να μην είμαι μάρτυρας των διαλόγων του παραλόγου μεταξύ MBoy και DcD; Να μην ακούω την γκρίνια του Zouri, να sourfiζουμε με ούζα, να χωνόμαστε σε σπειροειδείς σκουληκότρυπες σκέψεων με τη Λίτσα, να μην βλέπω την Αγία Υπομονή της Tomboy, την λεπτή φινέτσα του Αννανία, να μην είμαι εδώ να μουρμουράω στην Brainfamily να βγάλει Έρση τη μικρή, να μην τρώω κουκιά από την γιαγιά της Στέλλας, να μην παίζουν βράδια καταστροφής-διαστροφής στις Nadoεπισκέψεις, πολλούς αφήνω απ’ έξω αλλά μέχρι στρατιωτικούς έφτασα να γουστάρω! Το ποτήρι και το τσούγκρισμα με το ουζάκι, ηλεκτρονικά δεν γίνεται, κακά τα ψέματα. Για Μitsako – Frosoula – Pink Revolution – Patra τί να πω; Αφήνω το πιο γλυκό a bientot που έχω.
Μάτια που δεν βλέπονται, γρήγορα λησμονιούνται λέει, “no sight, no memory”. Μερικά πράγματα όμως τυπώνονται μέσα σου και μένουν εκεί, όπου κι αν είσαι ότι κι αν κάνεις, ό,τι κι αν σου παίρνει τα μυαλά. Και μ’ αρέσει που φεύγω με τέτοιες τελευταίες εικόνες, και ευχαριστώ όλους που μου τις έφτιαξαν. Αλήθεια. Πολύ. Δεν μπορώ άλλο. Θα με πάρουν τα ζουμιά άντρα δυο μέτρα;

Tired of Waiting, I’m Sailing for Godot..



Τελευταίο Playlist :
Persephone - DcD.
Sinnerman - Nina Simone
Face to Face - Siouxsie
Set the Controls - Pink Floyd
From Her to Eternity - Nick Cave
Space Oddity - David Bowie
Again - Archive
Ashes to Ashes - Black Hawk Down OST
Heirate Mich - Rammstein
By This River - Brian Eno
The Sky Lit Up - PJ Harvey
Six Bells Chime - Crime & the City Solution
Let My People Go - Diamanda Galas
The Kiss - Phillip Glass
Avalanche - Leonard Cohen
As We Sleep - Reed/Anderson/Eno
Mystera III - Michael Oldfield
Music for a Found Harmonium - Peguin Cafe Orchestra
Floorshow - Sisters of Mercy
Dirty Boots - Sonic Youth
Psycho Killer - Talking Heads
Holy Man - Tiger Lillies
Little Drop of Poison - Tom Waits
Ill Wind - Duke Ellington
For My Lover - Tracy Chapman
Nervous Guy - Tuxedomoon
Medley - Van der Graaf Generator
The Race - Yello
Der Himmel uber Berlin - Jurgen Knieper
Pink Panther - Henry Manchini



Bonus Track: New Morning - Cave



Υ.Γ.
Όλο αυτό θα μπορούσα να το σταματήσω. Να το γκρεμίσω σαν να μην υπήρξε ποτέ. Αν συνέβαινε το θαύμα. Αν ερχόταν. Δεν συνέβη. Δεν ήρθε. Ίσως φταιω κι εγώ. Θα ξαναβρισκόμαστε μέχρι να.