Skip to main content

Αρρωστημένος Έρωτας στην Απόμακρη Γη.

Και το λιωμένο, πυρωμένο, καυτό λάδι του τηγανιού, γίνεται το υγρό της κάθαρσης στο πρόσωπό σου.
Κι ενώ καίγεσαι, ουρλιάζεις και χτυπάς τους όλους τοίχους του δωματίου, σκέφτεσαι το βραδυνό κλάμα με την δεσποινίς Μοίρα, όταν τα μάτια σου κοκκίνησαν στην θέα του φεγγαριού της μοιραίας νύχτας, της απότρεψης, και του εμετικου ερωτα. Το έψιλον με κεφαλαίο.
Και τα πτηνά και τα πλήκτρα της αριστερής πλευράς του πιάνου συμφωνούσαν με την Σελήνη.
Το ρυτιδιασμένο πρόσωπο έλεγε: "Ανικανοποίητη Μάχη".
Έλεγε: "Κατσαβίδια".
Έλεγε: "Αισθάνομαι σαν Αίσθημα".

Πέρασε το τρόλεϋ, γύρω απ' τη δημιουργία μιας πόρνης και βρώμισε το υπέροχο δημιούργημα.
Λατρεύω τις πόρνες όταν αισθάνονται μητέρες. Ένας χαμένος πολιτισμός δίχως νόημα ύπαρξης.
Οδοντίατρος ψυχασθενής μ' ενδείξεις ενδοφλέβια τελείας.
43 οδοκαθαριστές, ακούγοντας ρεμπέτικα καπνίζουν χασίς και χάνονται στις σκάλες που φτιάχνουν τα ντουμάνια προς το άπειρο.
Όταν τα 2 γίνουν 1, τότε θα μπορέσουμε να πούμε "ολακαλα!"
Προς το παρόν το ξυράφι χαρακώνει όνειρα, αυταπάτες, βίτσια, ανάγκες, έρωτες, εσένα κι εμένα.
Το καπάκι της κατσαρόλας δεν είναι στη θέση του. Ούτε κι εγώ. Είμαι μέσα στη κατσαρόλα. Α, νά και το καπάκι. Όχι ρε γαμώτο ∙ μη με σκεπάζετε, θέλω να βλέπω τον εκτελεστή μου. Τον προτιμώ απ' το να βλέπω τα θύματά μου που φωνάζουν συνθήματα υπέρ του θανάτου μου.
Τις αδίκησα τις κοπέλες.
Τις σκότωσα και οι Ερινύες μπήγουν βελόνες στα μάτια μου. Έτσι πρέπει. Αλλά κι αυτές πουτάνες είναι, μαστουρωμένες. Δεν ξέρουν τί κάνουν.
Τα βυζιά με κυνηγάνε να με σκοτώσουν με σουβλερές ρώγες. Βοήθεια!.
Ποιός νοιάζεται για έναν παλιατζή που πεθαίνει στα πλακάκια;
Χωρίς μία συμβουλή θα διεκδικήσουμε τα καμμένα απ' την κατάρριψη.
Καλόπλαστα παλάτια.
Μ' έχεις κατακρεουργήσει μωρό μου και δε λες να μου δώσεις την πολυπόθητη ελευθερία που αγαπώ. Αν νιώσω σαν το πρόσταγμα του γαμιόλη πατέρα δεν θα φωνάξω, μόνο θα δακρύσω κάτω απ' τους καμπινέδες που τρέχουν σκατά και ηρωίνη.
Μεταλλαγμένη απ' τις καιρικές και χρονικές συνθήκες. Συνθήκες - σκατά στο βρωμόστομα του παιδιού που θέλει να σας γαμήσει απ' άκρη σ' άκρη.
Κι όταν η κακόμοιρη, απογοητευμένη - οπως νομιζεις - ερωμένη σου, καταφέρει να βγεί απ' το πηγάδι που την πέταξες, με τα φιδίσια, απειλιτικά μάτια της, θα εξακοντίσει το κεφάλι σου στη σκοτεινή πλευρά της Σελήνης.
END.

1993.
Sandy Angel + Godot


Comments

Popular posts from this blog

Ημερολόγιο Μακάριναξερα

Μο να σου παίξω μια στην τσεφαλή, τσε ετσά μη με ξανοίζεις! Μούσκαρε! Μέσα θε να με πας; Ε, Νά μου! Ωραία χρονική στιγμή δεν "έτυχε" το επεισοδιο στα Ζωνιανά; Με την εξωτερική πολιτική να χάνει με 4-0 στο 15', Με το ΠΑΣΟΚ στις τελευταίες ημέρες της Πομπηίας και την "αναγέννηση" άντε πόρτας, Με το ασφαλιστικό να σχεδιάζεται σαν tatoo στην πλάτη μας (με κοπίδι), Με την Βουλή να είναι μπάχαλο, Με την τροπολογία που δίνει εκτάκτως (ξανά) 900 εκατομμύρια ευρώ στους δικαστικούς (χτες βράδυ ξανα-πέρασε αυτό - ενώ εσύ κοιμόσουν). Με την ΝΔ να προσπαθεί να δέσει τα κορδόνια της, Με το πετρέλαιο λίιιιγο πριν τα 100. "Έτυχε" κι αυτό: Να πάνε οι μπάτσοι - χωρίς ούτε οι ίδιοι να το ξέρουν - στα Ζωνιανά ("αυτοί" το ήξεραν όμως) και να φεύγουν κάι κάι κάι.... (Μουσικό Διάλειμμα: είσαι σκέτο παρακράτος (δις), και προβοκατόρισσαααα, για αυτό σε χωρισααααααα.....) η κυβέρνηση να βάζει το μαχαίρι στο κόκκαλο στέλνοντας καμια 200αριά Μπρους Γουίλλις στην περιοχή...

Λυπάμαι, αλλά δεν ΓΕΛΑΩ καθόλου.

Δηλαδή εσύ γέλασες; Είπα δεν πρόκειται να ασχοληθώ σε καμία περίπτωση με αυτό το πράγμα που θέλει να λέγεται εφημερίδα. Αλλά μου ξανάρχεται στο μυαλό η σκηνή που την κρατούσα στο χέρι μου (την εφημερίδα) και είχα μείνει άναυδος από ότι είχα μπροστά μου. Δεν ήταν σαφές αν ότι είδα με θύμωσε ή με λύπησε ή με απογοήτευσε ή όλα μαζί. Κάποιοι άνθρωποι της "γενιάς των 30" όπως αποκαλούνται, κάνουν μια προσπάθεια για να δημιουργήσουν κάτι, να εκφραστούν μέσα από αυτό και να επικοινωνήσουν σκέψεις, θέσεις, να αρθρώσουν δημοσίως λόγο. Θαυμάσια. Τα σέβη μου και τους βγάζω το καπέλο. Θα έλεγε κανείς ότι κάτι κινείται τελικά. Δεν είναι όλα μαύρα κι άραχνα. Αν είναι όμως αυτό το ύφος, το χιούμορ, η προτεινόμενη άποψη, η εικαστική πρόταση, (για να μην αναφερθώ στις τεχνικές λεπτομέρειες , στήσιμο φύλλου κλπ), ότι έχει να προτείνει η "γενιά των 30", πάμε άκλαφτοι. Κατά πρώτον, ποιοί είναι αυτοί. Ωραία. Δεν θέλουν να ξέρουμε. Σωστά. Κι εμένα σ' αυτό το blog δεν θέλω να με ξέρου...

Nous sommes embarques …

Έξι και μία. Goodbye Greece. Σε έξι μήνες θα τα ξαναπούμε(;). Αν και έχω μια αίσθηση μόνιμης αναχώρησης. Δεν ξέρω γιατί. Ίσως γιατί από ότι έφευγα, ποτέ δεν ξαναγύρναγα. Εκτός από τους τόπους των εγκλημάτων. Περίεργη διαδικασία. Έχει κάτι άγριο αλλά και κάτι ωραίο. Κατά πρώτον, αντιμέτωπος με κάτι τέτοιο, συμβαίνει αυτόματα η Αφαίρεση. Ξεχωρίζει κάθε τι περιττό. Επαναπροσδιορίζεις τα σημαντικά, εκπλήσσεσαι από το πόσα λίγα είναι τελικά, γδύνεις πολλά από την φαινομενική σημαντικότητά τους, λίγο απογοητεύεσαι από κάτι που γοητεύτηκες, αλλά ταυτόχρονα νιώθεις να ελαφραίνεις λίγο. «Ανάσχεση» το λέγαμε στο θέατρο. Πολύτιμο εργαλείο. Παίρνεις απόσταση. Ακίνητος. Άδειος. Γειωμένος. Παρών. Ακούς, βλέπεις, αισθάνεσαι σε 360 μοίρες σφαίρας. Βλέπεις τί ξεχωρίζει. Την πραγματική διάσταση των σχέσεών σου και την επίδρασή τους επάνω σου. Σήμερα υποθέτω (και ελπίζω) από κάποιο λάθος με ειδοποίησαν ότι φεύγω αύριο!. Με έλουσε κρύος ιδρώτας γιατί εκτός από τα πρακτικά προβλήματα και την τούμπα στον πρ...