Η Επιστροφή (απ’ τη Θεσσαλονίκη)

Έκτορας: Λοιπόν, κυρίες και κύριοι, πρέπει να ομολογήσω πως είμαι πολύ χαρούμενος που δεν βρίσκομαι έκλειστος σε κάποιο σάπιο θλιβερό τραίνο.
Ω, Λιλή, εσύ εδώ;

Λιλή: Φυσικά, παρατηρώ τα παιδιά που μεγαλώνουν καταναλώνοντας χρωστικές ουσίες καθώς και τις μανάδες τους που τα ντύνουν με τα θλιβερά χανζαπλάστ τους. Εδώ λοιπόν, σαν ποιητής, σαν χορεύτρια, σαν καθρέφτης. Για να δω, ν΄ακούσω, να χορέψω και ποτέ να προστάζω.

Έκτορας: Κι αλήθεια αγαπημένη, ίσως αυτός να είναι ο προορισμός σου. Γιατί κάθε άνθρωπος έχει, είτε μόνος του, είτε με άλλους μαζί, μια αποστολή – συχνά όχι αναίμακτη – που πρέπει να εκτελέσει μέσα στα χρονικά όρια μιας επίπονης προσπάθειας για ζωή.

Λιλή: Κάθε ποιητής έχει έναν προσωπικό διάλογο με την εποχή του και με το μέλλον -μάλλον ένας σωστός ποιητής. Έτσι κι εγώ, με πονεμένα μάτια πρέπει να κοιτάζω γύρω μου, μπροστά. Πάρα πολύ μπροστά. Και πρέπει, λοιπόν, με ματωμένα δάχτυλα να γίνω ο καθρέφτης των όσων περισσοτέρων μπορώ.

Έκτορας: Θα λύσω αμέσως την απορία σου αγαπητή Λιλή. Όλα αυτά, είναι απόρροια του γεγονότος, ότι η ουσία της ψυχής, τρέφεται με το παράλογο για να επιβιώσει.  Όχι όμως για να αμυνθεί κατά των έμφυτων ή επίκτητων εμποδίων, αλλά για την σταδιακή της ανέλιξη.

Λιλή: Ναι, μπορώ να πώ ότι έχει περάσει απ’ το μυαλό μου όταν σε μουντές μέρες, με σύννεφα πιο βαριά κι από μολύβι, συνωστίζομαι στον παράξενο ήχο ενός πλήθους που με ακαταλαβίστικα μάτια, μοιάζει να κοιτάει προς το άπειρο, που όμως δεν μπορεί να καταλάβει και γι’ αυτό τον λόγο μοιάζει να θωρεί το αποκρουστικό μάρμαρινο αντικείμενο: Τον τάφο των μελλοντικών καιρών του.

Έκτορας: Όλα αυτά με βρίσκουν σύμφωνο. Όμως, θα διατηρήσω κάποιες επιφυλάξεις, γιατί τα αποκαλυπτικά μου όνειρα μου ψυθιρίζουν εμπιστευτικά, ένα προς ένα τα μυστήρια του Μυστηρίου.

Λιλή: Γνωρίζω πως όλα τα φοβερά που περιτριγυρίζουν το μυαλό, είναι δημιούργημα του ίδιου του μυαλού. Λυπούμαι μονο που μοιάζεις με τα μαγικά θηρία του συρφετού κι εσύ. Είσαι ένας ανώριμος αχθοφόρος σ’ ένα ονειρικό μπλου-τζήν.

Έκτορας: Περιττό κυρία μου! Περιττό να με προκαλείς. Άλλωστε, είσαι κι εσύ συνεπιβάτης σ’ αυτό το τραίνο. Έγκλειστη. Στο έλεος του εκάστοτε απρόσωπου οδηγού. Σταμάτα λοιπόν.

Λιλή: Έχεις δίκιο. Είμαστε κι οι δυο δεμένοι σφιχτά εδώ μέσα, χωρίς να μπορούμε να βγούμε, ούτε να φωνάξουμε. Είμαστε δύο μόνοι, σαν σε άσυλο φρενοβλαβών, εγκλωβισμένοι.

Έκτορας: Πολύ καλά λοιπόν. Αφού έτσι έχουν τα πράγματα, βγαίνω στην αρένα της μεγάλης τραγωδίας είτε για να πεθάνω, είτε για να παντρευτώ.

(Σκοτάδι).

(Ακούγονται φωνές – Χαρές – Συγχαρητήρια).

(Σιωπή).

(Ένας πυροβολισμός).

Sandy Angel + Godot

Αμαξοστοιχία 291 - 

9 Μάη 1993 Στην επιστροφή από Θεσσαλονίκη.