Skip to main content

[ΈΜΒΛΗΜΑ ΑΧ]

Μουσική είναι:
Η απόρρητη έκφραση της πιατέλας στον πορνογραφικό χαρακτήρα.

Αγάπη είναι:
Η σταγόνα του αίματος που πέφτει πάνω στις χορδές γυναικείου βιολιού.

Παράνοια είναι:
Το πλυντήριο μέσα στην καταρακτώδη βροχή από κάκτους.

Το Πάθος είναι:
Η τρισδιάστατη καμπύλη που χωνεύει τα τρόφιμα του χάους.

Αιματοχυσία είναι:
Η προσπάθεια του Θεού ν’ αποδείξει την ύπαρξή του.

Επανάσταση είναι:
Το πρωϊνό ξύπνημα σ’ ένα νησί που βουλιάζει.

Κοινωνικότητα είναι:
Ο Βασιλιάς που πεθαίνει σ’ ένα χλωμόθωρο δωμάτιο-τρώγλη.

Πόλεμος δεν είναι:
Ο διαπλανητικός ανεμόμυλος που πέφτει κοντά στο καραβάνι της Σάχαρης.

Προσπάθεια είναι:
Η τρύπα που όταν βγεις απ’ αυτήν, ξαναμπαίνεις αυτόματα μέσα της.

Ελικόπτερο είναι:
Το αστέρι που φυλακίζεται για να δείξει την απόλυτη ελευθερία του φωτός του.

Φόβος είναι:
Ένα τσεκούρι που παθαίνει νευρικό κλονισμό, κάτω από ένα σύστημα αγκώνων και σπασμένων ποδιών.

Ευγένεια είναι:
Τ’ ανήλιαγο του βυθού σημείο, που ο μπεκρής εξανεμίζει τα λόγια του (σ’ αυτό).

Σουρρεαλισμός είναι:
Πρόβλημα οικιακής συμβίωσης και έκρηξη σε ταράτσες της ΑΘΗΝΑΣ.

Κινηματογράφος είναι:
Η καταπακτή με τις φωνές, που όταν σκοτεινιάσει, ανοίγει και περιμένει βήματα.

Κορίτσι είναι:
Η κοπέλα που θα ‘ρθει για μένα.

Άγνοια είναι:
Το πικρό έμβλημα του ξεσηκωμού, κάτω απ’ την θεατρική σκηνή.

Μίσος είναι:
Ένα ποτήρι άδειο, χωρίς νόημα, σ’ ένα κομπιούτερ που διδάσκεται γαλλικά.

Θαύμα είναι:
Όταν θες βοήθεια για να πνιγείς.

Δουλεία είναι:
Το σάρωμα της βεντάλιας μέσα στην μωβ ατμόσφαιρα του εγκεφάλου.

Θάνατος είναι:
Η άγνοια του οδοντίατρου για το στρατηγικό σχέδιο.

Θεός δεν είναι:
Το πρωκτικό σύστημα της διαφθοράς.

Ξεκούραση είναι:
Ο συγγραφέας που κυνηγήθηκε απ’ τις πένες του λεπρού γραφείου του.

Κούραση (μόχθος) είναι:
Το σχίσιμο στο μάγουλο, του φιδιού, που όμως δεν έχει δηλητήριο.

Βαλσάμωμα είναι:
Η κυλότα, η μουσκεμένη απ’ τα κολπικά υγρά.

Ήλιος είναι:
Η εξάντληση των εξανθημάτων στο πρόσωπο του μπετατζή.

Πτώμα είναι:
Η κατάσταση, αφού βγει το φεγγάρι απ’ τη ντουλάπα.



1992 - Godot + Sandy Angel

Comments

Popular posts from this blog

Ημερολόγιο Μακάριναξερα

Μο να σου παίξω μια στην τσεφαλή, τσε ετσά μη με ξανοίζεις! Μούσκαρε! Μέσα θε να με πας; Ε, Νά μου! Ωραία χρονική στιγμή δεν "έτυχε" το επεισοδιο στα Ζωνιανά; Με την εξωτερική πολιτική να χάνει με 4-0 στο 15', Με το ΠΑΣΟΚ στις τελευταίες ημέρες της Πομπηίας και την "αναγέννηση" άντε πόρτας, Με το ασφαλιστικό να σχεδιάζεται σαν tatoo στην πλάτη μας (με κοπίδι), Με την Βουλή να είναι μπάχαλο, Με την τροπολογία που δίνει εκτάκτως (ξανά) 900 εκατομμύρια ευρώ στους δικαστικούς (χτες βράδυ ξανα-πέρασε αυτό - ενώ εσύ κοιμόσουν). Με την ΝΔ να προσπαθεί να δέσει τα κορδόνια της, Με το πετρέλαιο λίιιιγο πριν τα 100. "Έτυχε" κι αυτό: Να πάνε οι μπάτσοι - χωρίς ούτε οι ίδιοι να το ξέρουν - στα Ζωνιανά ("αυτοί" το ήξεραν όμως) και να φεύγουν κάι κάι κάι.... (Μουσικό Διάλειμμα: είσαι σκέτο παρακράτος (δις), και προβοκατόρισσαααα, για αυτό σε χωρισααααααα.....) η κυβέρνηση να βάζει το μαχαίρι στο κόκκαλο στέλνοντας καμια 200αριά Μπρους Γουίλλις στην περιοχή...

Λυπάμαι, αλλά δεν ΓΕΛΑΩ καθόλου.

Δηλαδή εσύ γέλασες; Είπα δεν πρόκειται να ασχοληθώ σε καμία περίπτωση με αυτό το πράγμα που θέλει να λέγεται εφημερίδα. Αλλά μου ξανάρχεται στο μυαλό η σκηνή που την κρατούσα στο χέρι μου (την εφημερίδα) και είχα μείνει άναυδος από ότι είχα μπροστά μου. Δεν ήταν σαφές αν ότι είδα με θύμωσε ή με λύπησε ή με απογοήτευσε ή όλα μαζί. Κάποιοι άνθρωποι της "γενιάς των 30" όπως αποκαλούνται, κάνουν μια προσπάθεια για να δημιουργήσουν κάτι, να εκφραστούν μέσα από αυτό και να επικοινωνήσουν σκέψεις, θέσεις, να αρθρώσουν δημοσίως λόγο. Θαυμάσια. Τα σέβη μου και τους βγάζω το καπέλο. Θα έλεγε κανείς ότι κάτι κινείται τελικά. Δεν είναι όλα μαύρα κι άραχνα. Αν είναι όμως αυτό το ύφος, το χιούμορ, η προτεινόμενη άποψη, η εικαστική πρόταση, (για να μην αναφερθώ στις τεχνικές λεπτομέρειες , στήσιμο φύλλου κλπ), ότι έχει να προτείνει η "γενιά των 30", πάμε άκλαφτοι. Κατά πρώτον, ποιοί είναι αυτοί. Ωραία. Δεν θέλουν να ξέρουμε. Σωστά. Κι εμένα σ' αυτό το blog δεν θέλω να με ξέρου...

Nous sommes embarques …

Έξι και μία. Goodbye Greece. Σε έξι μήνες θα τα ξαναπούμε(;). Αν και έχω μια αίσθηση μόνιμης αναχώρησης. Δεν ξέρω γιατί. Ίσως γιατί από ότι έφευγα, ποτέ δεν ξαναγύρναγα. Εκτός από τους τόπους των εγκλημάτων. Περίεργη διαδικασία. Έχει κάτι άγριο αλλά και κάτι ωραίο. Κατά πρώτον, αντιμέτωπος με κάτι τέτοιο, συμβαίνει αυτόματα η Αφαίρεση. Ξεχωρίζει κάθε τι περιττό. Επαναπροσδιορίζεις τα σημαντικά, εκπλήσσεσαι από το πόσα λίγα είναι τελικά, γδύνεις πολλά από την φαινομενική σημαντικότητά τους, λίγο απογοητεύεσαι από κάτι που γοητεύτηκες, αλλά ταυτόχρονα νιώθεις να ελαφραίνεις λίγο. «Ανάσχεση» το λέγαμε στο θέατρο. Πολύτιμο εργαλείο. Παίρνεις απόσταση. Ακίνητος. Άδειος. Γειωμένος. Παρών. Ακούς, βλέπεις, αισθάνεσαι σε 360 μοίρες σφαίρας. Βλέπεις τί ξεχωρίζει. Την πραγματική διάσταση των σχέσεών σου και την επίδρασή τους επάνω σου. Σήμερα υποθέτω (και ελπίζω) από κάποιο λάθος με ειδοποίησαν ότι φεύγω αύριο!. Με έλουσε κρύος ιδρώτας γιατί εκτός από τα πρακτικά προβλήματα και την τούμπα στον πρ...