Skip to main content

Βάτεψέ με Βατοπαιδί μου να τελειώνουμε

Όταν ξανακούσεις να αναφερεται κάποιος στο "Θεοκρατικό Κράτος του Ιραν", θα συνεχίσεις να το αισθάνεσαι ως κάτι το μακρινό;
Κάτι έξω από αυτή την χώρα;
Κάτι εξωτικό ίσως;
Νομίζεις ότι έχουν τεράστια διαφορά οι Εφραίμ από τους Χομεινί;
Στον τρόπο σαφώς - στο αποτέλεσμα;
Νομίζεις ότι είσαι στην Ευρώπη - ή εν πάσει περιπτώσει σε πολιτισμένο κράτος - επειδή θα πας στη Μadonna;
Επειδή έκανες Ολυμπιακούς Αγώνες μήπως;
Επειδή έχεις ευρω ίσως;
Λόγω του ότι ταξιδεύεις "ελεύθερος" μόνο με την ταυτότητά σου;
Επειδή έχεις Τατούλη, Παναγιωτόπουλο, Γεωργιάδη, Τσίπρα και απόφοιτους του Χαρβαρντ συμβούλους στα υπουργεία;
Κι ο Αχμαντινετζάντ το Χάρβαρντ έβγαλε...
Πάντως αν ειχε η Τραχανοπλαγιά DSL, θα σου απαντούσε ο αγρότης σε τί κράτος ζεις.
Συνειδητοποιείς πόσο γελοίος είναι ο Έλληνας;
Πόσο μεγάλη είναι η διαφορά απο αυτό που ζεί μέχρι αυτό που υποδύεται;
Πόσο σχιζοφρενικό είναι αυτό όταν είναι ακινητοποιημένος στον Κηφισό, μέσα στην Mercedes, μόλις 58 δόσεις από το να την αποκτήσει από την Τράπεζα, ακούγοντας Τράγκα στο ράδιο, πηγαίνοντας στο γραφείο του στα Οινόφυτα, παίρνοντας 1028 ευρώ;
Ότι τα υπαρξιακά του, του τα λύνει ο Λαζόπουλος εκτονώνοντάς τα αντ' αυτού;
Ότι όταν θέλει να εκφραστεί, θα φορτώσει 400 ευρώ στην κάρτα του για να το κάψει στον Βέρτη;
Ότι θα ξαναψηφίσει Νέα Δημοπρασία και ΠΑΦΟ(ρολογικό)Κ που λέει κι ο Πανούσης;
Ότι ο ενεργός/συνειδητοποιημένος/ψαγμένος πολίτης θα ψηφίσει Τσίπρα;
Ότι πιστεύει τα δελτία ειδήσεων και κινεί το μυαλό του στον ρυθμό που του δίνουν;
Ότι βρίσκει ψυχαγωγική την Σοφία Αλιμπέρτη και την Ελένη Μενεγάκη;
Ότι το πιο ενδιαφέρον πράγμα στην ημέρα του είναι ότι "αποκαλύψει" το μεσημεριανό Κατινάζ της ξανθιάς με το κραγμένο πουσταριό τριγύρω;
Ότι δεν έχει καμία ελπίδα κι αυτό αντί να τον απελευθερώνει είναι το κερασάκι στην τούρτα της απελπισίας και η έναρξη της εποχής της εσωστρέφειας του Έλληνα;
Ότι οι Τράπεζες σπάσανε τον τσαμπουκα όλων και επιστρέφει στον ρόλο του Ραγιά που "κοιτάζει την δουλίτσα του" και "το θέμα είναι να μπαίνει το ενσημάκι κάθε μέρα" ενώ οι από πάνω του κάνουν πάρτυ στην πλάτη του;

Καταλαβαίνεις ότι δεν έχει πια Χαρά;
Αυθορμητισμό;
Κίνητρο να δημιουργήσει πράγματα;
Προσωπική εξέλιξη;
Ερωτισμό;
Χιούμορ;
Πρωτότυπη Σκέψη;
Αλληλεγγύη;
Κοινωνική και Πολιτική ευθύνη και συμμετοχή;
Αντίδραση;
Προσωπική Γνώμη;

Το καταλαβαίνεις;


Καταλαβαίνεις ότι αυτή η χώρα τέλειωσε;

Comments

Οι κάτοικοί της την τελείωσαν.
Αυτοί που ξεπούλησαν την ψήφο τους για μια θέση στο δημόσιο. Και τώρα κλείνουν δρόμους και αεροδρόμια.

Αυτοί που αντάλλαξαν τη συνείδησή τους με το "βόλεμά" τους. Και τώρα κλαίνε και οδύρονται - αλλά παίρνουν καταναλωτικά δάνεια για να πάνε διακοπές.

Και καλά αυτοί. Δική τους επιλογή ήταν. Εγώ; που δεν ψηφίζω καν; τι φταίω;
paperflowers said…
Εγώ δεν το καταλαβαίνω αλλά το νιώθω.

Αυτό που κάνει τα πράγματα χειρότερα είναι ότι ακόμα κι όσοι θέλουμε ν'αντιδράσουμε, μένουμε στο αντί, χωρίς τη δράση.
Ίσως γιατί δεν υπάρχει όντως ελπίδα. Ή γιατί δεν μπορούμε σε τίποτα να πιστέψουμε, μεγαλύτερο από τον μικρό γυάλινο, ελεγχόμενο κόσμο μας. Ή απλά, είμαστε κότες...
δεν ξέρω...

Popular posts from this blog

Ημερολόγιο Μακάριναξερα

Μο να σου παίξω μια στην τσεφαλή, τσε ετσά μη με ξανοίζεις! Μούσκαρε! Μέσα θε να με πας; Ε, Νά μου! Ωραία χρονική στιγμή δεν "έτυχε" το επεισοδιο στα Ζωνιανά; Με την εξωτερική πολιτική να χάνει με 4-0 στο 15', Με το ΠΑΣΟΚ στις τελευταίες ημέρες της Πομπηίας και την "αναγέννηση" άντε πόρτας, Με το ασφαλιστικό να σχεδιάζεται σαν tatoo στην πλάτη μας (με κοπίδι), Με την Βουλή να είναι μπάχαλο, Με την τροπολογία που δίνει εκτάκτως (ξανά) 900 εκατομμύρια ευρώ στους δικαστικούς (χτες βράδυ ξανα-πέρασε αυτό - ενώ εσύ κοιμόσουν). Με την ΝΔ να προσπαθεί να δέσει τα κορδόνια της, Με το πετρέλαιο λίιιιγο πριν τα 100. "Έτυχε" κι αυτό: Να πάνε οι μπάτσοι - χωρίς ούτε οι ίδιοι να το ξέρουν - στα Ζωνιανά ("αυτοί" το ήξεραν όμως) και να φεύγουν κάι κάι κάι.... (Μουσικό Διάλειμμα: είσαι σκέτο παρακράτος (δις), και προβοκατόρισσαααα, για αυτό σε χωρισααααααα.....) η κυβέρνηση να βάζει το μαχαίρι στο κόκκαλο στέλνοντας καμια 200αριά Μπρους Γουίλλις στην περιοχή...

Λυπάμαι, αλλά δεν ΓΕΛΑΩ καθόλου.

Δηλαδή εσύ γέλασες; Είπα δεν πρόκειται να ασχοληθώ σε καμία περίπτωση με αυτό το πράγμα που θέλει να λέγεται εφημερίδα. Αλλά μου ξανάρχεται στο μυαλό η σκηνή που την κρατούσα στο χέρι μου (την εφημερίδα) και είχα μείνει άναυδος από ότι είχα μπροστά μου. Δεν ήταν σαφές αν ότι είδα με θύμωσε ή με λύπησε ή με απογοήτευσε ή όλα μαζί. Κάποιοι άνθρωποι της "γενιάς των 30" όπως αποκαλούνται, κάνουν μια προσπάθεια για να δημιουργήσουν κάτι, να εκφραστούν μέσα από αυτό και να επικοινωνήσουν σκέψεις, θέσεις, να αρθρώσουν δημοσίως λόγο. Θαυμάσια. Τα σέβη μου και τους βγάζω το καπέλο. Θα έλεγε κανείς ότι κάτι κινείται τελικά. Δεν είναι όλα μαύρα κι άραχνα. Αν είναι όμως αυτό το ύφος, το χιούμορ, η προτεινόμενη άποψη, η εικαστική πρόταση, (για να μην αναφερθώ στις τεχνικές λεπτομέρειες , στήσιμο φύλλου κλπ), ότι έχει να προτείνει η "γενιά των 30", πάμε άκλαφτοι. Κατά πρώτον, ποιοί είναι αυτοί. Ωραία. Δεν θέλουν να ξέρουμε. Σωστά. Κι εμένα σ' αυτό το blog δεν θέλω να με ξέρου...

Nous sommes embarques …

Έξι και μία. Goodbye Greece. Σε έξι μήνες θα τα ξαναπούμε(;). Αν και έχω μια αίσθηση μόνιμης αναχώρησης. Δεν ξέρω γιατί. Ίσως γιατί από ότι έφευγα, ποτέ δεν ξαναγύρναγα. Εκτός από τους τόπους των εγκλημάτων. Περίεργη διαδικασία. Έχει κάτι άγριο αλλά και κάτι ωραίο. Κατά πρώτον, αντιμέτωπος με κάτι τέτοιο, συμβαίνει αυτόματα η Αφαίρεση. Ξεχωρίζει κάθε τι περιττό. Επαναπροσδιορίζεις τα σημαντικά, εκπλήσσεσαι από το πόσα λίγα είναι τελικά, γδύνεις πολλά από την φαινομενική σημαντικότητά τους, λίγο απογοητεύεσαι από κάτι που γοητεύτηκες, αλλά ταυτόχρονα νιώθεις να ελαφραίνεις λίγο. «Ανάσχεση» το λέγαμε στο θέατρο. Πολύτιμο εργαλείο. Παίρνεις απόσταση. Ακίνητος. Άδειος. Γειωμένος. Παρών. Ακούς, βλέπεις, αισθάνεσαι σε 360 μοίρες σφαίρας. Βλέπεις τί ξεχωρίζει. Την πραγματική διάσταση των σχέσεών σου και την επίδρασή τους επάνω σου. Σήμερα υποθέτω (και ελπίζω) από κάποιο λάθος με ειδοποίησαν ότι φεύγω αύριο!. Με έλουσε κρύος ιδρώτας γιατί εκτός από τα πρακτικά προβλήματα και την τούμπα στον πρ...