Ήταν Κυριακή και ξύπνησα νωρίς. Δεν είχα να κάνω κάτι και πηγα από περιέργεια στην εκκλησία. Ήταν στημένος κόσμος στην ουρά να μεταλάβει. Πήγα κι εγώ. Με πλησίασε ένας παπάς μεσόκοπος κοιτώντας με κάπως λάγνα, θέλοντας να βάλει στο στόμα μου ένα κομμάτι ψωμί. Τον έφτυσα στην αρχή, μετά πήγα να τον χτυπήσω αλλά έπεσαν επάνω μου κάποιοι και με σταμάτησαν. Φωνάζανε και βρίζανε. Μετά με ρώτησε αυτός με τη στολή γιατί το έκανα. Αυτοάμυνα ήταν, του είπα. 60 μέρες φυλακή μου είπε.
Στο κελί ήμουν με κάποιον δικηγόρο. Μου έλεγε την ιστορία του και πώς μένει εδώ μέσα μόνο και μόνο για τις εντυπώσεις. Σε τρείς μέρες θα έβγαινε από αυτό το κελί. Ευρύχωρο αλλά με πείραζε που φαινόταν η λεκάνη. Δεν μπορούσα να συμβιβαστώ μ’ αυτό. Έτσι, πήρα ένα παλιό σεντόνι, και με 2 καρφιά στον τοίχο έφτιαξα ένα παραβάν που έκρυβε το ένα τρίτο του κελιού και την λεκάνη. Αισθάνθηκα υπέροχα όταν του χτύπησα το κεφάλι επάνω στην λεκάνη. Ήταν σαφώς αυτοάμυνα είπα φωναχτά, αλλά κάποιος επέμεινε ότι ήταν ατύχημα και ότι είχε στοιχεία γι αυτό. Τις τελευταίες 20 ημέρες τις πέρασα σε ένα νοσοκομείο και όλο κοιμόμουν.
Πέρασα 2 χρόνια μαζί της και παντρευτήκαμε ένα Σάββατο βράδυ του Ιουλίου. Περίεργος τρόπος να περάσεις το Σάββατό σου. Το πρώτο βράδυ μου σαν παντρεμένος το πέρασα στον έκτο όροφο ενός ξενοδοχείου με θέα την θάλασσα. Δεν ήθελα να φύγω από αυτό το μπαλκόνι. Με καλούσε συνεχώς μέσα. Μπήκα αδειάζοντας το τζιν και αφήνοντας 2 παγάκια στο ποτήρι να λιώνουν. Είχε βάλει μουσική, είχε ανάψει κεριά, φορούσε κάτι μαύρο και γυαλιστερό. Ξάπλωσε ανάσκελα και μου άνοιξε τα πόδια της. Αυτό το κόκκινο μάτι της που με κοιτούσε έτσι, ανέβηκα στο κρεβάτι με τις μαύρες μου μπότες και το κλωτσούσα με δύναμη , μέχρι που μπήκε κάτι στο στόμα μου και άρχισα να φτύνω. Άκουγα φωνές, η μία ήταν δική μου. Εξηγούσα ουρλιάζοντας ότι η αυτοάμυνά μου με σώζει πάντα.Μετά τίποτα. Σηκώθηκε αέρας και φύσαγε σε όλο τον κόσμο.
Μου χάλασε το αμάξι στη μέση του πουθενά. Περπάτησα ώρες κάτω από τον ήλιο μέχρι να βρώ εκείνο το μέρος που ήταν σαν να το παράτησαν σχεδόν όλοι, ακόμα και ο χάρτης. Την βρήκα στο μοναδικό μέρος που είχε σκιά. Ήπιαμε σχεδόν ένα μπουκάλι φτηνό κονιάκ και ήταν σίγουρο πια ότι ήμασταν φτιαγμένοι ο ένας για τον άλλον.
Το πιο επικίνδυνο πράγμα που μου είπε ήταν «κοίτα πως είσαι». Φυσικά δεν κοίταξα. Από αυτοάμυνα. Μία Τετάρτη ήταν και ήταν σχεδόν μεσάνυχτα. Και την καταράστηκα κοιτώντας ψηλά, τα νυχτοπούλια που αθόρυβα περνάγαν από πάνω μου.
Της συνέβη ακαριαία, ενώ εγώ κοιμόμουν, ξημερώματα.
Την ώρα που έχεζε καπνίζοντας ένα Prince, άρχισε να χέζει τα έντερά της, το στομάχι της, τα πνευμόνια της, το συκώτι της, τα νεφρά της, όλα όσα είχε μέσα της. Την βρήκαν σαν ξεφουσκωμένη κούκλα μισή μέσα, μισή έξω απ’ την λεκάνη. Ο ιατροδικαστής είπε ότι ίσως να ήταν έγκυος. Ήξερα ότι θα κάνω κόρη. Αλλά δεν ήξερα ότι θα μου έμοιαζε τόσο πολύ και τόσο νωρίς. Ούτε ότι θα διέθετε τέτοια αυτοάμυνα.
«Όσες φορές και να αλλάξεις σελίδα, στο ίδιο βιβλίο είσαι. Βιβλίο πρέπει να αλλάζεις. Κι αν δεν έχεις κάποιο πρόχειρο εκεί κοντά, γράψε ένα απ’ την αρχή». Πρέπει να ήταν γύρω στα εβδομήντα, σαν να ψάρευε αιώνες τώρα εκεί, και ούτε που γύρισε να με κοιτάξει. Σαν να με γνώρισε. Δεν απάντησα, από αυτοάμυνα και πάτησα τη σκανδάλη δυο φορές. Δεν έκανε θόρυβο πέφτοντας στο νερό, αλλά το αμάξι του δεν έπαιρνε μπρος κι έτσι πήρα το τραίνο προς τα ανατολικά.
Έκλεινα τα πενήντα οκτώ, και ένα πρωί, όπως πάντα, έριξα νερό στο προσωπό μου και έτσι σκυφτός πάνω από τον νιπτήρα, έψαξα δεξιά μου την πετσέτα. Την ακούμπησα στο πρόσωπό μου και σηκώθηκα. Τον είδα να με κοιτάει παγωμένος. Το βλέμμα του με διαπερνούσε. Ένιωσα κρύο και κάτι σαν ηλεκτρικό ρεύμα στην πλάτη μου. Γρήγορα κατάλαβα ότι δεν πρόκειται να με αφήσει και με μια γρήγορη κίνηση βγήκα από το μπάνιο, και τον πέταξα μέσα από την τζαμαρία, από τον όγδοο όροφο. Έπεσε πολύ γρήγορα. Χωρίς ήχο. Βρέθηκε ανάσκελα με ανοιχτά τα μάτια να με κοιτάζει πάλι. Αισθάνθηκα την ανάγκη να του εξηγήσω. «Ήταν αυτοάμυνα» του είπα και εκείνος έκλεισε τα μάτια, σημάδι ότι το κατάλαβε.
Comments
Είναι δικής σου έμπνευσης;
Πώς είσαι?