H
Έπαρση
προηγείται
της
Πτώσης.
Έπαρση
προηγείται
της
Πτώσης.
Δηλαδή εσύ γέλασες; Είπα δεν πρόκειται να ασχοληθώ σε καμία περίπτωση με αυτό το πράγμα που θέλει να λέγεται εφημερίδα. Αλλά μου ξανάρχεται στο μυαλό η σκηνή που την κρατούσα στο χέρι μου (την εφημερίδα) και είχα μείνει άναυδος από ότι είχα μπροστά μου. Δεν ήταν σαφές αν ότι είδα με θύμωσε ή με λύπησε ή με απογοήτευσε ή όλα μαζί. Κάποιοι άνθρωποι της "γενιάς των 30" όπως αποκαλούνται, κάνουν μια προσπάθεια για να δημιουργήσουν κάτι, να εκφραστούν μέσα από αυτό και να επικοινωνήσουν σκέψεις, θέσεις, να αρθρώσουν δημοσίως λόγο. Θαυμάσια. Τα σέβη μου και τους βγάζω το καπέλο. Θα έλεγε κανείς ότι κάτι κινείται τελικά. Δεν είναι όλα μαύρα κι άραχνα. Αν είναι όμως αυτό το ύφος, το χιούμορ, η προτεινόμενη άποψη, η εικαστική πρόταση, (για να μην αναφερθώ στις τεχνικές λεπτομέρειες , στήσιμο φύλλου κλπ), ότι έχει να προτείνει η "γενιά των 30", πάμε άκλαφτοι. Κατά πρώτον, ποιοί είναι αυτοί. Ωραία. Δεν θέλουν να ξέρουμε. Σωστά. Κι εμένα σ' αυτό το blog δεν θέλω να με ξέρου...
Comments
(ψηλά; λέμε τώρα! λίγοι είναι αυτοί που επαίρωνται; κι ας είναι έως και άνευ ουσίας; )
θα σε παραπέμπψω στο παλιο καλό σύνθημα:
"οι φίλοι σου σου είπαν ότι θα σε ανέβαζε... αλλά όχι που θα σε έριχνε".
Το θυμάσαι αυτό;
Εν πασει περιπτώσει, δεν είναι σκάλα, ούτε ασανσέρ η Επαρση για τα επάνω. Και εν τέλει, ΠΟΙΑ είναι αυτά τα επάνω;;;;;
^^^^^^^^^^^^
^^^^^^^^^^^^^^
^ ^ ^
^ ^ ^
^ ^ ^
^^^
(aleksiptwto)
Εσύ ίσως εννοείς την κυριολεκτική έπαρση. Εγώ τελικά αναφέρομαι στην αλαζονία. Αυτών που θεωρούν πως έχουν φτάσει "επάνω".
Ποια είναι τα επάνω τους; Αυτά που "ορίζει" ο "σύγχρονος" τρόπος ζωής ως επιτυχία. Ξέρεις τώρα... Η καλή θέση στην εταιρεία με τον παχυλό μισθό (μόνο που ξημεροβραδιάζονται εκεί κι έχουν ξεχάσει όλα τ' άλλα), το δίπατο με τα 3 στρέμματα κήπο (αλλά δεν έχουν ιδέα τι υπάρχει σε κάθε γωνιά του), το τζιπ για τη βόλτα στο Κολωνάκι (κι ας μην υπάρχει θέση στάθμευσης ούτε για δείγμα!) κ.ο.κ.
Όχι, σαφώς και δεν είναι σκάλα ούτε ασανσέρ. Είναι απλά αυτό που "φοράνε" μόλις νιώσουν πως "κατακτήσανε" αυτές τις "κορυφές".
Κι η πτώση συνήθως είναι απότομη. Ούτε καν το αλεξίπτωτο του enfant raté δεν προλαβαίνουν ν' ανοίξουν μόλις (αν κι εφόσον) συνειδητοποιήσουν πως τελικά χάσανε την ουσία στη ζωή τους.
Τώρα... για το σύνθημα... εδώ ξύνεις άλλες πληγές. :-(