Skip to main content

Αυξάνεται ο προβληματισμός στο Υπ. Πολιτισμού.

Ένας άνδρας από τον Ισημερινό που έπεσε από τον 47ο όροφο ενός κτηρίου της Νέας Υόρκης ενώ έπλενε τα τζάμια τον περασμένο μήνα όχι μόνο επέζησε αλλά συνήλθε και μίλησε στους οικείους του τα Χριστούγεννα.

Η σκαλωσιά στην οποία εργάζονταν στις 7 Δεκεμβρίου ο Αλσίδες και ο Έντγκαρ Μορένο κατέρρευσε και έπεσε στο κενό από ύψος 150 μέτρων σε μια συνοικία του 'Απερ Ιστ Σάιντ, στο Μανχάταν. Ο Έντγκαρ Μορένο σκοτώθηκε ακαριαία ενώ ο μεγαλύτερος αδελφός του μεταφέρθηκε, σε κωματώδη κατάσταση, στο νοσοκομείο.

Αφού του μεταγγίστηκαν 11 λίτρα αίμα και σχεδόν 9 λίτρα πλάσμα και μετά από εννέα χειρουργικές επεμβάσεις ο 37χρονος Αλσίδες ξύπνησε τα Χριστούγεννα, κάνοντας τους γιατρούς να μιλούν για "θαύμα".

"Τα Χριστούγεννα γύρισε και ρώτησε "τι έκανα" στα αγγλικά, δήλωσε η γυναίκα του. Οι γιατροί δεν αποκλείουν ο Αλσίδες Μορένο να μπορέσει και πάλι να περπατήσει, αλλά θα πρέπει να υποβληθεί και σε άλλες επεμβάσεις για να γίνει αυτό.

"Συχνά, μια πτώση από τον τρίτο όροφο είναι μοιραία. Δεν βλέπουμε ποτέ θύματα από πτώση από το δέκατο όροφο και πάνω γιατί τους πηγαίνουν κατευθείαν στο νεκροτομείο" είπε ο Δρ. Φίλιπ Μπάρι, επικεφαλής της μονάδας εντατικής θεραπείας του νοσοκομείου Κορνέλ του Μανχάταν, όπου νοσηλεύεται ο πολυτραυματίας.

ΑΠΕ

Comments

Ο Καλος Λυκος said…
ε ναι, αλλά μην ξεχνάμε πως ο δικός μας έκανε και γκέλες στους τοίχους και στα μπαλκόνια, πέφτοντας. Οπότε δεν αποτελεί μιά straight πτώση. Πώς να μην προβληματίζεται το ΥΠΠΟ;
Wednesday, January 9, 2008 at 3:29:00 PM GMT+2
Post a Comment

Popular posts from this blog

Ημερολόγιο Μακάριναξερα

Μο να σου παίξω μια στην τσεφαλή, τσε ετσά μη με ξανοίζεις! Μούσκαρε! Μέσα θε να με πας; Ε, Νά μου! Ωραία χρονική στιγμή δεν "έτυχε" το επεισοδιο στα Ζωνιανά; Με την εξωτερική πολιτική να χάνει με 4-0 στο 15', Με το ΠΑΣΟΚ στις τελευταίες ημέρες της Πομπηίας και την "αναγέννηση" άντε πόρτας, Με το ασφαλιστικό να σχεδιάζεται σαν tatoo στην πλάτη μας (με κοπίδι), Με την Βουλή να είναι μπάχαλο, Με την τροπολογία που δίνει εκτάκτως (ξανά) 900 εκατομμύρια ευρώ στους δικαστικούς (χτες βράδυ ξανα-πέρασε αυτό - ενώ εσύ κοιμόσουν). Με την ΝΔ να προσπαθεί να δέσει τα κορδόνια της, Με το πετρέλαιο λίιιιγο πριν τα 100. "Έτυχε" κι αυτό: Να πάνε οι μπάτσοι - χωρίς ούτε οι ίδιοι να το ξέρουν - στα Ζωνιανά ("αυτοί" το ήξεραν όμως) και να φεύγουν κάι κάι κάι.... (Μουσικό Διάλειμμα: είσαι σκέτο παρακράτος (δις), και προβοκατόρισσαααα, για αυτό σε χωρισααααααα.....) η κυβέρνηση να βάζει το μαχαίρι στο κόκκαλο στέλνοντας καμια 200αριά Μπρους Γουίλλις στην περιοχή...
56 comments
Read more

Λυπάμαι, αλλά δεν ΓΕΛΑΩ καθόλου.

Δηλαδή εσύ γέλασες; Είπα δεν πρόκειται να ασχοληθώ σε καμία περίπτωση με αυτό το πράγμα που θέλει να λέγεται εφημερίδα. Αλλά μου ξανάρχεται στο μυαλό η σκηνή που την κρατούσα στο χέρι μου (την εφημερίδα) και είχα μείνει άναυδος από ότι είχα μπροστά μου. Δεν ήταν σαφές αν ότι είδα με θύμωσε ή με λύπησε ή με απογοήτευσε ή όλα μαζί. Κάποιοι άνθρωποι της "γενιάς των 30" όπως αποκαλούνται, κάνουν μια προσπάθεια για να δημιουργήσουν κάτι, να εκφραστούν μέσα από αυτό και να επικοινωνήσουν σκέψεις, θέσεις, να αρθρώσουν δημοσίως λόγο. Θαυμάσια. Τα σέβη μου και τους βγάζω το καπέλο. Θα έλεγε κανείς ότι κάτι κινείται τελικά. Δεν είναι όλα μαύρα κι άραχνα. Αν είναι όμως αυτό το ύφος, το χιούμορ, η προτεινόμενη άποψη, η εικαστική πρόταση, (για να μην αναφερθώ στις τεχνικές λεπτομέρειες , στήσιμο φύλλου κλπ), ότι έχει να προτείνει η "γενιά των 30", πάμε άκλαφτοι. Κατά πρώτον, ποιοί είναι αυτοί. Ωραία. Δεν θέλουν να ξέρουμε. Σωστά. Κι εμένα σ' αυτό το blog δεν θέλω να με ξέρου...
38 comments
Read more

Nous sommes embarques …

Έξι και μία. Goodbye Greece. Σε έξι μήνες θα τα ξαναπούμε(;). Αν και έχω μια αίσθηση μόνιμης αναχώρησης. Δεν ξέρω γιατί. Ίσως γιατί από ότι έφευγα, ποτέ δεν ξαναγύρναγα. Εκτός από τους τόπους των εγκλημάτων. Περίεργη διαδικασία. Έχει κάτι άγριο αλλά και κάτι ωραίο. Κατά πρώτον, αντιμέτωπος με κάτι τέτοιο, συμβαίνει αυτόματα η Αφαίρεση. Ξεχωρίζει κάθε τι περιττό. Επαναπροσδιορίζεις τα σημαντικά, εκπλήσσεσαι από το πόσα λίγα είναι τελικά, γδύνεις πολλά από την φαινομενική σημαντικότητά τους, λίγο απογοητεύεσαι από κάτι που γοητεύτηκες, αλλά ταυτόχρονα νιώθεις να ελαφραίνεις λίγο. «Ανάσχεση» το λέγαμε στο θέατρο. Πολύτιμο εργαλείο. Παίρνεις απόσταση. Ακίνητος. Άδειος. Γειωμένος. Παρών. Ακούς, βλέπεις, αισθάνεσαι σε 360 μοίρες σφαίρας. Βλέπεις τί ξεχωρίζει. Την πραγματική διάσταση των σχέσεών σου και την επίδρασή τους επάνω σου. Σήμερα υποθέτω (και ελπίζω) από κάποιο λάθος με ειδοποίησαν ότι φεύγω αύριο!. Με έλουσε κρύος ιδρώτας γιατί εκτός από τα πρακτικά προβλήματα και την τούμπα στον πρ...
27 comments
Read more