Skip to main content

2008 μ.Χ.



Κλικ στην εικόνα για μεγέθυνση και ανάγνωση αυτής της μνημειώδους ανάλυσης:





Comments

Anonymous said…
Ωραίο...
Ιδιαίτερα το δεύτερο "φύλλο" το οποίο είναι γνωστό ότι αυτό το "σύστημα" το γεννά κ το συντηρεί μια ανδροκρατούμενη κοινωνία.
Και όπως σε όλα ειναι θέμα προσφοράς κ ζήτησης κ άρα από τη στιγμή που κάποιοι εργοδότες άντρες σκέφτονται έτσι πάντα θα υπάρχουν γυναίκες που θα λειτουργούν έτσι. Σπάνια, πιστεύω, σε μια δουλεια, εργοδότες άντρες θα διάλεγαν την ικανότερη/εξυπνότερη γυναίκα... και υπάρχουν λόγοι απλούστατοι γι αυτό...

Υ.Γ. το περίεργο είναι ότι εγώ προσωπικά δεν έχω γνωρίσει ούτε έναν άντρα που να μη σκέφτεται το γάμο είτε φίλο είτε σχέση... Ακόμα κ οι πιο προοδευτικοί (φίλοι άντρες που κάνω αρκετό καιρό παρέα) το έχουν σαν κάτι που όπως λένε "κάποια στιγμή θέλω να το κάνω". Και όσο κ αν με σόκαρε για κάποιους, το ψιλοκαταλαβαίνω (ειδικά στους έλληνες κ τους αμερικάνους) γιατί κατά βάθος οι άντρες είναι προσκολλημένοι στην παράδοση κ τα θέλουν όλα να "τακτοποιούνται". Και φυσικά ο γάμος "συμφέρει" κ βολεύει πολύ τους άντρες. Εξάλλου αυτοί έχουν βαλει από πολύ παλιά τα "θεμέλια" για οργανωμένες κοινωνίες για να μπορούν να ελέγχουν και ο γαμός είναι δική τους εφευρεση ως γνωστό. Αναφυλαξία στην ελευθερία, αλεργία σε ό,τι δεν είναι "τακτοποιημένο" και δεν μπορούν να το ελέγξουν/εξουσιάσουν.

Είναι όπως το ότι θέλουν να είναι ελευθεροί να μην είναι με μία γυναίκα κ υποθετικά σου δίνουν την ίδια ελευθερία. Γιατί όμως όταν ακούσουν ότι κάνεις το ίδιο είναι ικανοί να σε σκοτώσουν;
ΛΑΤΡΕΜΕΝΟ!!!!!
ΕΜ! Γιαυτό θέλω να κάνω κόρη!
Γιατί και μουνάρα θα βγεί αλλά και δεν θα χρειάζεται να γίνει εργατο-δούλος... Σαν κι εμένα που όλη μέρα κααααααααθομαι
:ΡΡΡΡ

Υ.Γ. ΤΕΙ Κρήτης διάβασα? Παράρτημα Χανιών??? ΅ΕΕΕΕΕΕΕΕΕ???????????

Popular posts from this blog

Ημερολόγιο Μακάριναξερα

Μο να σου παίξω μια στην τσεφαλή, τσε ετσά μη με ξανοίζεις! Μούσκαρε! Μέσα θε να με πας; Ε, Νά μου! Ωραία χρονική στιγμή δεν "έτυχε" το επεισοδιο στα Ζωνιανά; Με την εξωτερική πολιτική να χάνει με 4-0 στο 15', Με το ΠΑΣΟΚ στις τελευταίες ημέρες της Πομπηίας και την "αναγέννηση" άντε πόρτας, Με το ασφαλιστικό να σχεδιάζεται σαν tatoo στην πλάτη μας (με κοπίδι), Με την Βουλή να είναι μπάχαλο, Με την τροπολογία που δίνει εκτάκτως (ξανά) 900 εκατομμύρια ευρώ στους δικαστικούς (χτες βράδυ ξανα-πέρασε αυτό - ενώ εσύ κοιμόσουν). Με την ΝΔ να προσπαθεί να δέσει τα κορδόνια της, Με το πετρέλαιο λίιιιγο πριν τα 100. "Έτυχε" κι αυτό: Να πάνε οι μπάτσοι - χωρίς ούτε οι ίδιοι να το ξέρουν - στα Ζωνιανά ("αυτοί" το ήξεραν όμως) και να φεύγουν κάι κάι κάι.... (Μουσικό Διάλειμμα: είσαι σκέτο παρακράτος (δις), και προβοκατόρισσαααα, για αυτό σε χωρισααααααα.....) η κυβέρνηση να βάζει το μαχαίρι στο κόκκαλο στέλνοντας καμια 200αριά Μπρους Γουίλλις στην περιοχή...

Λυπάμαι, αλλά δεν ΓΕΛΑΩ καθόλου.

Δηλαδή εσύ γέλασες; Είπα δεν πρόκειται να ασχοληθώ σε καμία περίπτωση με αυτό το πράγμα που θέλει να λέγεται εφημερίδα. Αλλά μου ξανάρχεται στο μυαλό η σκηνή που την κρατούσα στο χέρι μου (την εφημερίδα) και είχα μείνει άναυδος από ότι είχα μπροστά μου. Δεν ήταν σαφές αν ότι είδα με θύμωσε ή με λύπησε ή με απογοήτευσε ή όλα μαζί. Κάποιοι άνθρωποι της "γενιάς των 30" όπως αποκαλούνται, κάνουν μια προσπάθεια για να δημιουργήσουν κάτι, να εκφραστούν μέσα από αυτό και να επικοινωνήσουν σκέψεις, θέσεις, να αρθρώσουν δημοσίως λόγο. Θαυμάσια. Τα σέβη μου και τους βγάζω το καπέλο. Θα έλεγε κανείς ότι κάτι κινείται τελικά. Δεν είναι όλα μαύρα κι άραχνα. Αν είναι όμως αυτό το ύφος, το χιούμορ, η προτεινόμενη άποψη, η εικαστική πρόταση, (για να μην αναφερθώ στις τεχνικές λεπτομέρειες , στήσιμο φύλλου κλπ), ότι έχει να προτείνει η "γενιά των 30", πάμε άκλαφτοι. Κατά πρώτον, ποιοί είναι αυτοί. Ωραία. Δεν θέλουν να ξέρουμε. Σωστά. Κι εμένα σ' αυτό το blog δεν θέλω να με ξέρου...

Nous sommes embarques …

Έξι και μία. Goodbye Greece. Σε έξι μήνες θα τα ξαναπούμε(;). Αν και έχω μια αίσθηση μόνιμης αναχώρησης. Δεν ξέρω γιατί. Ίσως γιατί από ότι έφευγα, ποτέ δεν ξαναγύρναγα. Εκτός από τους τόπους των εγκλημάτων. Περίεργη διαδικασία. Έχει κάτι άγριο αλλά και κάτι ωραίο. Κατά πρώτον, αντιμέτωπος με κάτι τέτοιο, συμβαίνει αυτόματα η Αφαίρεση. Ξεχωρίζει κάθε τι περιττό. Επαναπροσδιορίζεις τα σημαντικά, εκπλήσσεσαι από το πόσα λίγα είναι τελικά, γδύνεις πολλά από την φαινομενική σημαντικότητά τους, λίγο απογοητεύεσαι από κάτι που γοητεύτηκες, αλλά ταυτόχρονα νιώθεις να ελαφραίνεις λίγο. «Ανάσχεση» το λέγαμε στο θέατρο. Πολύτιμο εργαλείο. Παίρνεις απόσταση. Ακίνητος. Άδειος. Γειωμένος. Παρών. Ακούς, βλέπεις, αισθάνεσαι σε 360 μοίρες σφαίρας. Βλέπεις τί ξεχωρίζει. Την πραγματική διάσταση των σχέσεών σου και την επίδρασή τους επάνω σου. Σήμερα υποθέτω (και ελπίζω) από κάποιο λάθος με ειδοποίησαν ότι φεύγω αύριο!. Με έλουσε κρύος ιδρώτας γιατί εκτός από τα πρακτικά προβλήματα και την τούμπα στον πρ...