«... ο ζωγράφος (όπως και κάθε καλλιτέχνης) είναι πιθανόν να μην μπορεί να επεξεργαστεί τις παρατηρήσεις του.
Η έμπνευση, που είναι αινιγματική ακόμα και γι αυτόν τον ίδιο, πρέπει, χωρίς εκείνος να παρασυρθεί από τις κυκλοτερείς οδούς των σκέψεών του, να εισβάλλει τόσο απότομα στην εργασία που πραγματοποιεί ώστε να μην το αντιληφθεί καν.
Γιατί όποιος την παραμονεύει, την παρατηρεί, πασχίζοντας να την συγκρατήσει, την χάνει, όπως χάνουν μπροστά από τα μάτια τους οι ήρωες των παραμυθιών το χρυσάφι που τους έλαχε, επειδή δεν λειτούργησε σωστά κάποια λεπτομέρεια».
Η έμπνευση, που είναι αινιγματική ακόμα και γι αυτόν τον ίδιο, πρέπει, χωρίς εκείνος να παρασυρθεί από τις κυκλοτερείς οδούς των σκέψεών του, να εισβάλλει τόσο απότομα στην εργασία που πραγματοποιεί ώστε να μην το αντιληφθεί καν.
Γιατί όποιος την παραμονεύει, την παρατηρεί, πασχίζοντας να την συγκρατήσει, την χάνει, όπως χάνουν μπροστά από τα μάτια τους οι ήρωες των παραμυθιών το χρυσάφι που τους έλαχε, επειδή δεν λειτούργησε σωστά κάποια λεπτομέρεια».
Ράινερ Μαρία Ρίλκε.
Comments
Και παρόλο που είσαι από αυτούς που δεν νιώθω καθόλου άνετα να αφήσω σχόλιο, μερικές φορές δεν μπορώ να μην το κάνω κι ας μην έχω τίποτα σπουδαίο να πω.
Στην τέχνη είναι αναγκαίο κανείς να βυθίζεται. Και λέω "κανείς", και όχι ο "καλλιτέχνης", γιατί πιστεύω ότι και η αντίληψη της τέχνης και η μετουσίωσή της σε βίωμα, είναι τέχνη από μόνο του.
...Να βυθίζεται στο χάος και όχι να προσπαθεί να το ερμηνεύσει. Περίπου όπως και στη ζωή.
Καλημέρα.
Περίπου όπως και στη ζωή... γι αυτούς που έχουν κότσια.