«Πόσο υπερφίαλες και απατηλές είναι όλες οι αρχές μας!
Όπως και η αντίληψη ορισμένων πραγμάτων που δεν κατανοούμε και στων οποίων τα βάθη δεν εισχωρούμε, από πίστη, αγάπη κι ελπίδα...
Μιλούμε πολύ γι’ αυτά, όμως δίχως να τα προσεγγίζουμε – προσπερνώντας τα.
Δεν είμαστε σίγουροι, γιατί δεν γνωρίζουμε ούτε τους συσχετισμούς και τις εξαρτήσεις, ούτε το σύστημα που διέπει τα πάντα.
Γαντζωνόμαστε από μια λέξη, μια έννοια, κάποια ψυχική διάθεση που σχετίζεται μαζί τους και αρχίζουμε εκείνες τις ατέρμονες συζητήσεις.
Το λεγόμενο προτσές της σκέψης μας δεν είναι παρά μια μορφή ψυχοθεραπείας, στην οποία υποβαλλόμαστε για να μη χάσουμε τα λογικά μας, διατηρώντας συγχρόνως την ψευδαίσθηση πως κατέχουμε το δικαίωμα της ψυχικής μας ισορροπίας!
Τι ανόητοι που είμαστε!».
Comments
Δεν είχα διαβάσει πότε απόψεις του. Μόνο τις θεϊκές ταινίες του έχω δει.
Τι σύμπτωση! Χθες το βράδυ σκεφτόμουν 3 πανέμορφες ταινίες του κ όσο ήμουν στο λεωφ. πήγαν να με πάρουν τα κλάματα...
Με αυτήν την έννοια είναι εξαιρετικό πράγμα να χάνουμε τα λογικά μας αν έτσι πρόκειται να κερδίσουμε την ψυχική ισορροπία μας, η οποία όμως δεν είναι επουδενί Δικαίωμα.
Αντίθετα, αν πράγματι είναι η υπέροχη χορευτική φιγούρα που κάνουμε δρασκελίζοντας μπρος πίσω την Γραμμή, κάτι σαν την ταλάντωση του εκκρεμούς, η διατήρηση της ψυχικής ισορροπίας μόνο ως Ικανότητα μπορεί να οριστεί. Ενίοτε και ως Χάρισμα.