Skip to main content

Ημερολόγιον Κυβερνητικού Ανακοινωθέντος.

Σήμερον, την 7ην πρωινήν, ανακοινώθη υπό ραδιοφωνικών τε και τηλεοπτικών σταθμών, το αίτημα που κατατέθη υπό του Υπουργείου Δημοσίας Τάξεως, προς την - προσωρινώς ακέφαλον - Αρχήν Διασφαλίσεως Προσωπικών Δεδομένων, το οποίον προβάλλει την επιθυμίαν των διωκτικών αρχών και γενικότερα των δυνάμεων καταστολής, να δύναται να περιστρέψει τις κάμερες διαχείρησης κυκλοφορίας προς τις εισόδους οικιών και πολυκατοικιών, ούτως ώστε να παρακολουθείται και να καταγράφεται ποίος εισέρχεται και εξέρχεται αυτών. Η πιθανότης της παρακολουθήσεως και διαμέσου βεραντών και παραθύρων δεν - επαναλαμβάνω, δεν - έχει διευκρινηστεί ή αποκλειστεί.

Τα συμπεράσματα σας είναι ελεύθερα - προς το παρόν - προς δημοσίευση, επικοινωνίαν και προβληματισμόν.

Με τις υγείες μας.


Εν Αθήναις,
29 μηνός Νοεμβρίου,
σωτήριου έτους 2007μ.Χ.

Comments

Ρε, καμιά θέση στα κεντρικά -εκεί που μαζεύονται τα φιλμ από τις κάμερες -παίζει; Η χαρά του ματάκια!

Κοίτα τώρα ένα κόλπο. Όταν η Δημόσια Διοίκηση στέλνει ένα έγγραφο σε κάποιον, μπορεί να βάλει τη φράση -κλειδί "παρακαλούμε όπως μας εκφράσετε τις απόψεις και/ή τις τυχόν διαφωνίες σας -εντός 25 ημερών (ας πούμε)". Αν περάσει αυτό το διάστημα άπρακτο, θεωρείται πως ο άλλος συμφωνεί. Καλό ε;
Godot said…
Είναι γνωστό το ποιόν σας ως εγκάθετου.
Η Ελληνική Δημοκρατία και ο Κρατικός Μηχανισμός έχουν εξωβελίσει τοιαύτες πρακτικές εις το χρονοντούλαπον την Ιστορίας.

Τώρα, απλώς θα ανατεθεί ο ρόλος (δεν είναι τυχαία η λέξη "ρόλος") εις μία γαλάζιας απόχρωσης προσωπικότητας κύρους, η οποία θα διασφαλίζει την ποιότητα των υπηρεσιών της Αρχής.

Εδώ είναι Κράτος!
να περάσετε και οι δύο από την Κεντρική Ασφάλεια "δι' υπόθεσιν σας"... αν νομίζετε πως το Κράτος δεν αναγνωρίζει τόσο τους εγκάθετους όσο και τους ψευτοκουλτουριάρηδες, είστε γελασμένοι...

Popular posts from this blog

Ημερολόγιο Μακάριναξερα

Μο να σου παίξω μια στην τσεφαλή, τσε ετσά μη με ξανοίζεις! Μούσκαρε! Μέσα θε να με πας; Ε, Νά μου! Ωραία χρονική στιγμή δεν "έτυχε" το επεισοδιο στα Ζωνιανά; Με την εξωτερική πολιτική να χάνει με 4-0 στο 15', Με το ΠΑΣΟΚ στις τελευταίες ημέρες της Πομπηίας και την "αναγέννηση" άντε πόρτας, Με το ασφαλιστικό να σχεδιάζεται σαν tatoo στην πλάτη μας (με κοπίδι), Με την Βουλή να είναι μπάχαλο, Με την τροπολογία που δίνει εκτάκτως (ξανά) 900 εκατομμύρια ευρώ στους δικαστικούς (χτες βράδυ ξανα-πέρασε αυτό - ενώ εσύ κοιμόσουν). Με την ΝΔ να προσπαθεί να δέσει τα κορδόνια της, Με το πετρέλαιο λίιιιγο πριν τα 100. "Έτυχε" κι αυτό: Να πάνε οι μπάτσοι - χωρίς ούτε οι ίδιοι να το ξέρουν - στα Ζωνιανά ("αυτοί" το ήξεραν όμως) και να φεύγουν κάι κάι κάι.... (Μουσικό Διάλειμμα: είσαι σκέτο παρακράτος (δις), και προβοκατόρισσαααα, για αυτό σε χωρισααααααα.....) η κυβέρνηση να βάζει το μαχαίρι στο κόκκαλο στέλνοντας καμια 200αριά Μπρους Γουίλλις στην περιοχή...

Λυπάμαι, αλλά δεν ΓΕΛΑΩ καθόλου.

Δηλαδή εσύ γέλασες; Είπα δεν πρόκειται να ασχοληθώ σε καμία περίπτωση με αυτό το πράγμα που θέλει να λέγεται εφημερίδα. Αλλά μου ξανάρχεται στο μυαλό η σκηνή που την κρατούσα στο χέρι μου (την εφημερίδα) και είχα μείνει άναυδος από ότι είχα μπροστά μου. Δεν ήταν σαφές αν ότι είδα με θύμωσε ή με λύπησε ή με απογοήτευσε ή όλα μαζί. Κάποιοι άνθρωποι της "γενιάς των 30" όπως αποκαλούνται, κάνουν μια προσπάθεια για να δημιουργήσουν κάτι, να εκφραστούν μέσα από αυτό και να επικοινωνήσουν σκέψεις, θέσεις, να αρθρώσουν δημοσίως λόγο. Θαυμάσια. Τα σέβη μου και τους βγάζω το καπέλο. Θα έλεγε κανείς ότι κάτι κινείται τελικά. Δεν είναι όλα μαύρα κι άραχνα. Αν είναι όμως αυτό το ύφος, το χιούμορ, η προτεινόμενη άποψη, η εικαστική πρόταση, (για να μην αναφερθώ στις τεχνικές λεπτομέρειες , στήσιμο φύλλου κλπ), ότι έχει να προτείνει η "γενιά των 30", πάμε άκλαφτοι. Κατά πρώτον, ποιοί είναι αυτοί. Ωραία. Δεν θέλουν να ξέρουμε. Σωστά. Κι εμένα σ' αυτό το blog δεν θέλω να με ξέρου...

Nous sommes embarques …

Έξι και μία. Goodbye Greece. Σε έξι μήνες θα τα ξαναπούμε(;). Αν και έχω μια αίσθηση μόνιμης αναχώρησης. Δεν ξέρω γιατί. Ίσως γιατί από ότι έφευγα, ποτέ δεν ξαναγύρναγα. Εκτός από τους τόπους των εγκλημάτων. Περίεργη διαδικασία. Έχει κάτι άγριο αλλά και κάτι ωραίο. Κατά πρώτον, αντιμέτωπος με κάτι τέτοιο, συμβαίνει αυτόματα η Αφαίρεση. Ξεχωρίζει κάθε τι περιττό. Επαναπροσδιορίζεις τα σημαντικά, εκπλήσσεσαι από το πόσα λίγα είναι τελικά, γδύνεις πολλά από την φαινομενική σημαντικότητά τους, λίγο απογοητεύεσαι από κάτι που γοητεύτηκες, αλλά ταυτόχρονα νιώθεις να ελαφραίνεις λίγο. «Ανάσχεση» το λέγαμε στο θέατρο. Πολύτιμο εργαλείο. Παίρνεις απόσταση. Ακίνητος. Άδειος. Γειωμένος. Παρών. Ακούς, βλέπεις, αισθάνεσαι σε 360 μοίρες σφαίρας. Βλέπεις τί ξεχωρίζει. Την πραγματική διάσταση των σχέσεών σου και την επίδρασή τους επάνω σου. Σήμερα υποθέτω (και ελπίζω) από κάποιο λάθος με ειδοποίησαν ότι φεύγω αύριο!. Με έλουσε κρύος ιδρώτας γιατί εκτός από τα πρακτικά προβλήματα και την τούμπα στον πρ...