Skip to main content

Περιστροφές.

Περιστρεφόμαστε....
Κι εσύ, κι εγώ κι οι άλλοι...
Περιστρεφόμαστε αναπνέοντας αιθάλη.

Περιστρεφόμαστε και κοιταζόμαστε
Λέμε η ζωή δεν είναι αυτή που ονειρευόμαστε.
Λέμε τι κριμα διαρκώς να σκοτωνόμαστε,
κι αναλόγως ο καθένας βολευόμαστε.
Και πάμε σπίτι μας και ήσυχα κοιμομαστε

και περιστρεφόμαστε...


κι εσύ, κι εγώ και άλλοι...

Κι όμως, κοιμόμαστε με ήσυχο κεφάλι.

Περιστρεφόμαστε στου Κόσμου την αυλή
κάτω απ' την τέντα του γαλάζιου ουρανού μας.
Κι έχουμε γίνει ο καθένας μια απειλή.
Μια απειλή του φουκαρά του διπλανού μας.

Και κοιταζόμαστε...
Λέμε ο κόσμος είναι ζούγκλα ε;
Μη γελιόμαστε...
Κλαίμε λιγάκι όταν κάπως συγκινιόμαστε,
Στο δε βαριέσαι τελικά παραδινόμαστε,
και πάμε σπίτι μας και ήσυχοι κοιμόμαστε.

Και περιστρεφόμαστε και κλαίνε τα πουλιά
Στις παρυφές καθώς γυρίζουνε τον λόφων.
Για μας. Που ήσυχοι αλλάζουμε φιλιά.
Στην εποχή των περιστρόφων.

Περιστρεφόμαστε μακάριοι.
Μακάριοι κι ωραίοι!
Άρχοντες, δούλοι και μεγάλοι και μικροί,
σαν είδος όρθιοι καινούργιοι αρουραίοι!

Κι ονειρευόμαστε μια όαση αντίκρυ...
Μα το κουράγιο...
Μα το κουράγιο να διαβείς το αφρισμένο το ποτάμι της ζωής
Είναι μεγάλο.
Είναι μεγάλο κι η καρδιά τόσο μικρή....

Ας βολευτούμε..
Ας βολευτούμε και ας πα να κοιμηθούμε.
Η Γη μαζί μας περιστρέφεται κι εκείνη
κι ίσως γι' αυτό να έχουμε πάθει τώρα όλοι σκοτοδίνη.

Περιστρεφόμαστε τριγύρω απ' τις ωραίες,
Κάποιων ιδανικών μας τις σημαίες.
Κι ύστερα πάλι: "Δε βαριέσαι, τι να γίνει...."
Τις ξαναβάζουμε κι αυτές στη ναφθαλίνη.

Και περιστρεφόμαστε...

Και κλαίνε τα πουλιά
Στις παρυφές καθώς γυρίζουνε τον λόφων.
Για μας.
Που ήσυχοι αλλάζουμε φιλιά.
Στην εποχή των περιστρόφων.

Των περιστρόφων
Των περιστρόφων
Των περιστρόφων
Των περιστρόφων
Των περιστρόφων......


Μουσική-Τραγούδι: Κ.Χατζής
Στίχοι: Σώτια Τσιώτου

Comments

Dawkinson said…
ποίημα.
μερα-νύχτα, μέρα-νύχτα, μέρα- νύχτα,περιστροφή την περιστροφή μέχρι να μας κατεβάσουν και η κόλασή μας οι άλλοι και οι επιθυμίες μας και η αναβολή, μέχρι την επόμενη περιστροφή...

Popular posts from this blog

Ημερολόγιο Μακάριναξερα

Μο να σου παίξω μια στην τσεφαλή, τσε ετσά μη με ξανοίζεις! Μούσκαρε! Μέσα θε να με πας; Ε, Νά μου! Ωραία χρονική στιγμή δεν "έτυχε" το επεισοδιο στα Ζωνιανά; Με την εξωτερική πολιτική να χάνει με 4-0 στο 15', Με το ΠΑΣΟΚ στις τελευταίες ημέρες της Πομπηίας και την "αναγέννηση" άντε πόρτας, Με το ασφαλιστικό να σχεδιάζεται σαν tatoo στην πλάτη μας (με κοπίδι), Με την Βουλή να είναι μπάχαλο, Με την τροπολογία που δίνει εκτάκτως (ξανά) 900 εκατομμύρια ευρώ στους δικαστικούς (χτες βράδυ ξανα-πέρασε αυτό - ενώ εσύ κοιμόσουν). Με την ΝΔ να προσπαθεί να δέσει τα κορδόνια της, Με το πετρέλαιο λίιιιγο πριν τα 100. "Έτυχε" κι αυτό: Να πάνε οι μπάτσοι - χωρίς ούτε οι ίδιοι να το ξέρουν - στα Ζωνιανά ("αυτοί" το ήξεραν όμως) και να φεύγουν κάι κάι κάι.... (Μουσικό Διάλειμμα: είσαι σκέτο παρακράτος (δις), και προβοκατόρισσαααα, για αυτό σε χωρισααααααα.....) η κυβέρνηση να βάζει το μαχαίρι στο κόκκαλο στέλνοντας καμια 200αριά Μπρους Γουίλλις στην περιοχή...

Λυπάμαι, αλλά δεν ΓΕΛΑΩ καθόλου.

Δηλαδή εσύ γέλασες; Είπα δεν πρόκειται να ασχοληθώ σε καμία περίπτωση με αυτό το πράγμα που θέλει να λέγεται εφημερίδα. Αλλά μου ξανάρχεται στο μυαλό η σκηνή που την κρατούσα στο χέρι μου (την εφημερίδα) και είχα μείνει άναυδος από ότι είχα μπροστά μου. Δεν ήταν σαφές αν ότι είδα με θύμωσε ή με λύπησε ή με απογοήτευσε ή όλα μαζί. Κάποιοι άνθρωποι της "γενιάς των 30" όπως αποκαλούνται, κάνουν μια προσπάθεια για να δημιουργήσουν κάτι, να εκφραστούν μέσα από αυτό και να επικοινωνήσουν σκέψεις, θέσεις, να αρθρώσουν δημοσίως λόγο. Θαυμάσια. Τα σέβη μου και τους βγάζω το καπέλο. Θα έλεγε κανείς ότι κάτι κινείται τελικά. Δεν είναι όλα μαύρα κι άραχνα. Αν είναι όμως αυτό το ύφος, το χιούμορ, η προτεινόμενη άποψη, η εικαστική πρόταση, (για να μην αναφερθώ στις τεχνικές λεπτομέρειες , στήσιμο φύλλου κλπ), ότι έχει να προτείνει η "γενιά των 30", πάμε άκλαφτοι. Κατά πρώτον, ποιοί είναι αυτοί. Ωραία. Δεν θέλουν να ξέρουμε. Σωστά. Κι εμένα σ' αυτό το blog δεν θέλω να με ξέρου...

Nous sommes embarques …

Έξι και μία. Goodbye Greece. Σε έξι μήνες θα τα ξαναπούμε(;). Αν και έχω μια αίσθηση μόνιμης αναχώρησης. Δεν ξέρω γιατί. Ίσως γιατί από ότι έφευγα, ποτέ δεν ξαναγύρναγα. Εκτός από τους τόπους των εγκλημάτων. Περίεργη διαδικασία. Έχει κάτι άγριο αλλά και κάτι ωραίο. Κατά πρώτον, αντιμέτωπος με κάτι τέτοιο, συμβαίνει αυτόματα η Αφαίρεση. Ξεχωρίζει κάθε τι περιττό. Επαναπροσδιορίζεις τα σημαντικά, εκπλήσσεσαι από το πόσα λίγα είναι τελικά, γδύνεις πολλά από την φαινομενική σημαντικότητά τους, λίγο απογοητεύεσαι από κάτι που γοητεύτηκες, αλλά ταυτόχρονα νιώθεις να ελαφραίνεις λίγο. «Ανάσχεση» το λέγαμε στο θέατρο. Πολύτιμο εργαλείο. Παίρνεις απόσταση. Ακίνητος. Άδειος. Γειωμένος. Παρών. Ακούς, βλέπεις, αισθάνεσαι σε 360 μοίρες σφαίρας. Βλέπεις τί ξεχωρίζει. Την πραγματική διάσταση των σχέσεών σου και την επίδρασή τους επάνω σου. Σήμερα υποθέτω (και ελπίζω) από κάποιο λάθος με ειδοποίησαν ότι φεύγω αύριο!. Με έλουσε κρύος ιδρώτας γιατί εκτός από τα πρακτικά προβλήματα και την τούμπα στον πρ...