Δεν έχουν τίτλο αυτά.

Είναι από εκείνες τις περιόδους που συμβαίνουν μικρές κοφτερές κοσμογονίες.
Εμένα πάντως αυτό μου συμβαίνει. Κι εκεί που νόμιζα ότι συμβαίνει μόνο σε εμένα, ξαφνικά μου λένε πολλοί το ίδιο.
Οι φίλοι οι κοντινοί, που με το «ναι;» στο τηλέφωνο ξέρουν πως είσαι οπότε δεν σε ρωτάνε και πολλά, αυτοί που ξέρουν πότε να το βουλώνουν και να μην λένε συμβατικούρες, αλλά και οι φίλοι της 3μηνης επαφής που δεν υπάρχει 3μηνο κενό.

Χάος. Στα προσωπικά κυρίως. Τυχαίο;
Τόσοι άνθρωποι με το ίδιο σύμπτωμα; Μας ψεκάζουν με κάτι;
Κάνουν τα άστρα πιρουέτες; Οι Μοίρες χάσανε πόντο στο πλέξιμο;
Ή απλώς μπαίνει το καλοκαίρι και αλλάζουν τα ήθη και τα έθιμα μέχρι τον Οκτώβρη;
Γιατί για πολλούς και πολλές αρχίζει η σαιζόν της Επανάστασης.
Αυτής που ξεκινάει από τα νησιά του Αιγαίου, με τις παρελάσεις των παρεό, με λάβαρο τα μοχίτο στα χέρια, με την αρμύρα του νοτιά να οδηγεί το ηθικόν, κατά τας γραφάς.
Παλιά ιστορία. Η γκρίνια, οι υπαρξιακές ανησυχίες, οι ανάγκες και αυτά τα σοβαρά πράγματα... αναβάλλονται για όταν αρχίσουν τα κρύα. Ορίστε μας.
Καλά, αυτό παίζει και θα παίξει σύμφωνα με τις παραδόσεις του τόπου μας.
Αλλά αυτό το (ακόμα ένα) σημείο Χ δεν οφείλεται σε αυτό διότι εγώ σε αυτόν τον αγώνα υπήρξα πάντοτε ρίψασπις. Λέω να το ρίξω στα άστρα.
Είναι και βεβαρυμένο το ωροσκόπιό μου, Ταύρος με ωροσκόπο υαλοπωλείο, λογικό μου ακούγεται. Επίσης δεν ξέρω αν είναι ιδέα μου, ή αν μια τέτοια κατάσταση όντως επικρατεί σε πολύ μεγαλύτερη κλίμακα. Ας πουμε βλέπω τους ανθρώπους στο μετρό. Αυτούς που με το ηχητικό σήμα της πόρτας ορμούν χαρούμενοι και παίζουν μουσικές καρέκλες σε κάθε βαγόνι. Έχουν όλοι, ασχέτως αν βρουν καρέκλα ή όχι, ένα βλέμμα λίγο υγρο; Με μια αγωνία; Ένα «ουφ» που είναι πολύ προσωπικό.

Εν πάσει περιπτώσει, αυτές οι περίοδοι μάλλον εγκυμονούν ένα αίτημα απόφασης.
Και όσο πιο μεγάλες οι αποφάσεις, τόσο πιο μεγάλες οι ανταμοιβές. Ή οι μετωπικές. Τι να κάνεις; Αυτό το κλισέ «πρέπει να σπάσεις αυγά για να κάνεις ομελέτα» ισχύει. Γι’ αυτό λέγεται και κλισέ. Εκτός αν δεν σ’ αρέσει η ομελέτα, οπότε αφήνεις τα αυγά στη θέση τους. Ή κάθεσαι στ΄αυγά σου. Μόνο που.... τα αυγά χαλάνε. Και τελικά θα σκάσουν. Και ξέρουμε όλοι πόση μπόχα βγαίνει από ένα χαλασμένο αυγό. Και άντε και φάγαμε και την ομελέτα μας. Και τέλειωσαν και τα αυγά. Να δούμε που θα βρούμε άλλα. Όλο και κάποιος θα βρεθεί να μας πετάξει κανένα. Σίγουρα πράγματα.
Ευσεβής μου πόθος είναι ότι κάποια στιγμή μερικά πράγματα θα φτάσουν στο σημείο της ανώτατης αντοχής και θα σπάσουν. Θα εξαφανιστούν. Σαν φυσική λειτουργία – φυσική επιλογή.
Αρκετά ρομαντική άποψη ίσως. Σε πρακτικό επίπεδο, είναι γνωστό ότι κάποιοι δεσμοί, όταν γίνουν γόρδιοι, λύνονται δια σπάθης και μόνο έτσι. Καλές οι θεωρίες αλλά επί του πρακτέου οι αποφάσεις μετράνε.
Ανασφάλειες και βολεψίματα και συστολές και πάγιες θέσεις... πόσο μπορούν να συντηρηθούν; Και γιατί να συντηρηθούν;
Κατασκευασμένες ομορφιές και χαμόγελα, πατ πατ στον ώμο και μαγνητοφωνημένα ωραία λόγια και ευθράυστως ασφαλή σκηνικά.

Σκατά. Δεν μου αρκεί.