ΚΝΦ

Αποσβολωμένες ανάσες, κάτω από ερπυστριοφόρες ελπίδες.
Μηχανικά βλέμματα λαχανικών σκορπούν σκοτάδι στην πανσέληνο.
Υποψία τυφλής αρπαγής, καταγγελία ηλεκτρικού αγγίγματος, κάθειρξη ομιχλώδους μυρωδιάς, εκτέλεση της καραμελωμένης πεταλούδας.
Σαπισμένο μπρούτζινο χορτάρι, φωνές από το μολυβένιο χώμα.
Είσαι εδώ. Υπάρχεις. Ο τεθλασμένος ορίζοντας πλησιάζει με το κομψό μπαστούνι του.
Σωρός τα σπασμένα πόδια χορευτών, κομμένοι λαιμοί τενόρων, κάτω από την ψηφιακή ταμπέλα: «Ανακύκλωση». Ενώ η ορχείς-τρα παίζει για σένα τα βογγητά των βοστρύχων του θηλυκού καρχαρία.
Σωπαίνεις στον Σοπέν, κοπιάρεις τον Κοέν, ρεφάρεις στο ρεφρέν.Μα πόσα ντεσιμπέλ σε ντύνουν τα άδικα ξημερώματα;
Ποιοί σου ζυγίζουν την νιότη των βλεφάρων, αχνοπατώντας σε βυσσινί σοφίτες;
Μαύρα πουλιά απ’ το μπούστο σου, χυμούν στα παγοθραυστικά.
Λούζεσαι σε παλλόμενες ισοτιμίες ενώ λιώνουν οι κύκνοι στις πύρινες λίμνες.
Τα τέσσερα φεγγάρια σου ξεκόλλησαν και πέσαν αλαλάζοντας ιαχές πεθαμένων πολεμιστών. Δεν είσαι εδώ. Δεν υπάρχεις.
Λαγόνες πετρωμένοι, τα βρέφη κλαίν στις ράγες.
Ληστές μουσείων μουδιασμένοι, καταδικασμένοι αιώνια στα κρύα μωσαϊκά. Διάδρομοι. Μονά βήματα διά του δύο. Κωνικές κατάρες. Συναγερμός.
Ζαχαρένια κρινολίνα στο ραγισμένο φουαγιέ. Οπλές χωμάτινου Θανάτου. Αυτοφωτογράφιση. Ντύνομαι γυμνό πλακάκι – φινιστρίνια.
Πλαστικό. Ρόδες. Κάδοι. Κουτάλι. Στηθοσκόπια για αντανακλάσεις αστρονόμων. Λωτοί στις επωμίδες. Πλοκάμια στα φιλιά. Σκορπιοί στις τσέπες.
Το φίδι στο κάθισμα 37F αφήνει το νυφικό του για σένα.
Μονογραφές στα τσόφλια των αυγών. Τουλίπες στα τραπουλόχαρτα. Βεντάλιες στα μαχαίρια.
Και στον κύκλο της μαρμελάδας, στέκομαι και σε κοιτώ.
Με λένε Εσύ.