Skip to main content

Vocalion

Χωρίς εσένα είμαι τίποτα.
Θα μου περάσει όμως και θα γίνω ξανά τίποτα.
. Τί σου είπε;
Ότι δεν έχω τα απαιτούμενα.

Και τί της είπες;
Ότι δεν θέλω να τα έχω.
Η Επιδημία έτοιμη να μπει στα κόκκαλα.
Διάβρωση.

Σε αρνούμαι συνεχώς
Μόνο έτσι θα το παραδεχτώ.

Δεν χρειάζομαι πια αλκοόλ.
Έλα με ένα ποτήρι νερό.

Πες μου μόνο ότι ξέρεις τί αλήτης είμαι.
Πες μου μόνο ότι ξέρεις πόσο δικός σου είμαι.

Και ησύχασε. Σαν γαζία στο σκοτάδι.
Σα νυχτερινή λάσπη.

Ξεραίνεται ο λαιμός μου στη σκέψη σου.
Δεν γίνεται δικαιολογία όμως.

Είναι εντάξει. Είμαι εντάξει.
Πάλι στην πρώτη τάξη.
Όλα θα είναι όπως τα θες. Πιό πολύ·
Από ότι σκεφτόσουν πριν κοιμηθείς.

Όταν θα σε κάνω να με τελειώσεις,
Θα σε τελειώσω κι εγώ.
Θα σε βάλω να τελειώσεις εσένα.
Και θα το κάνεις τόσο αθώα.

Που οι ενοχές θα ‘ρθούν μετά,
Απροσδόκητα. Στην πιο ήσυχη ησυχία
Έγκυος στο άλλοθί μου.
Είναι αγόρι; Είναι κορίτσι; Είμαι εγώ πάλι.
Θα με τιμωρήσεις με το αντίγραφό μου.
Το μέλλον ανήκει στην πλάτη μου.

Θα σε κάνω Αγία. Για όσο είσαι στην φυλακή μου.
Μετά θα λιώνεις στο στόμα της γάτας.
Δεν θα ξαναπείς το όνομά μου.
Θα ξυπνήσεις αγκαλιά με μια πεθαμένη συγνώμη.

Στραγγίζει ιδρώτα το μυαλό σου με τον ήχο της ανάμνησης.
Σκούπισέ το πρόχειρα.
Και έλα πάλι.
Στο μαύρο χωράφι,
Να σε μάθω πως πετώντας,
καίγονται τα σπαρτά.

Comments

Άει στο διάλο ρε κουμπάρε -τσακίσου κι έλα πίσω -δεν τα μπορώ αυτά ρε.
Υ.Γ.: Κανένας λέγεται τώρα;
sorry_girl said…
Πεθαμένες συγγνώμες;
Και θα το κάνεις τόσο αθώα;


Κάτι οξύμωρο.
Διακρίνω.
Godot said…
Κουμπάρε εγώ τα λεγα. Να μην τα ποστάρω. Μια εσύ από κεί, μια ο άλλος από εδώ, με τουμπάρατε. (και καλά). Το "κανένας" είναι απόνερα κουβέντας με τον Λύκο. Θα σου πω.

SGirl - Οξύμωρο, αντιφατικό, έως σαχλαμάρα. Ναι, βρίσκεσαι στο σωστό blog.
(Τόσο αθώα)
Anonymous said…
θεωρώ πως υπάρχει μια τραγικότητα στην παραδοχή της πραγματικής μας φύσης. Κάνουμε τα πάντα για να αποφύγουμε αυτό που θα μας χαρίσει λύτρωση και εθελοτυφλούμε επί ματαιώ εφόσον αργά η γρήγορα ο αληθινός μας Εαυτός θα μας βρει.
Godot said…
άβατον εννοείς την τραγικότητα της μη παραδοχής υποθέτω.
Γιατί η παραδοχή δεν έχει τραγωδία. Μόνο σύγκρουση.
Είναι πολλοί οι τρόποι να καθυστερήσεις αυτή την συνάντηση. Κι όλα τείνουν και βοηθούν στην καθυστέρηση αυτη.
mmg said…
AAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAA
AAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAA
AAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAA
AAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAA
AAAAAAAAA
a

Popular posts from this blog

Ημερολόγιο Μακάριναξερα

Μο να σου παίξω μια στην τσεφαλή, τσε ετσά μη με ξανοίζεις! Μούσκαρε! Μέσα θε να με πας; Ε, Νά μου! Ωραία χρονική στιγμή δεν "έτυχε" το επεισοδιο στα Ζωνιανά; Με την εξωτερική πολιτική να χάνει με 4-0 στο 15', Με το ΠΑΣΟΚ στις τελευταίες ημέρες της Πομπηίας και την "αναγέννηση" άντε πόρτας, Με το ασφαλιστικό να σχεδιάζεται σαν tatoo στην πλάτη μας (με κοπίδι), Με την Βουλή να είναι μπάχαλο, Με την τροπολογία που δίνει εκτάκτως (ξανά) 900 εκατομμύρια ευρώ στους δικαστικούς (χτες βράδυ ξανα-πέρασε αυτό - ενώ εσύ κοιμόσουν). Με την ΝΔ να προσπαθεί να δέσει τα κορδόνια της, Με το πετρέλαιο λίιιιγο πριν τα 100. "Έτυχε" κι αυτό: Να πάνε οι μπάτσοι - χωρίς ούτε οι ίδιοι να το ξέρουν - στα Ζωνιανά ("αυτοί" το ήξεραν όμως) και να φεύγουν κάι κάι κάι.... (Μουσικό Διάλειμμα: είσαι σκέτο παρακράτος (δις), και προβοκατόρισσαααα, για αυτό σε χωρισααααααα.....) η κυβέρνηση να βάζει το μαχαίρι στο κόκκαλο στέλνοντας καμια 200αριά Μπρους Γουίλλις στην περιοχή...

Λυπάμαι, αλλά δεν ΓΕΛΑΩ καθόλου.

Δηλαδή εσύ γέλασες; Είπα δεν πρόκειται να ασχοληθώ σε καμία περίπτωση με αυτό το πράγμα που θέλει να λέγεται εφημερίδα. Αλλά μου ξανάρχεται στο μυαλό η σκηνή που την κρατούσα στο χέρι μου (την εφημερίδα) και είχα μείνει άναυδος από ότι είχα μπροστά μου. Δεν ήταν σαφές αν ότι είδα με θύμωσε ή με λύπησε ή με απογοήτευσε ή όλα μαζί. Κάποιοι άνθρωποι της "γενιάς των 30" όπως αποκαλούνται, κάνουν μια προσπάθεια για να δημιουργήσουν κάτι, να εκφραστούν μέσα από αυτό και να επικοινωνήσουν σκέψεις, θέσεις, να αρθρώσουν δημοσίως λόγο. Θαυμάσια. Τα σέβη μου και τους βγάζω το καπέλο. Θα έλεγε κανείς ότι κάτι κινείται τελικά. Δεν είναι όλα μαύρα κι άραχνα. Αν είναι όμως αυτό το ύφος, το χιούμορ, η προτεινόμενη άποψη, η εικαστική πρόταση, (για να μην αναφερθώ στις τεχνικές λεπτομέρειες , στήσιμο φύλλου κλπ), ότι έχει να προτείνει η "γενιά των 30", πάμε άκλαφτοι. Κατά πρώτον, ποιοί είναι αυτοί. Ωραία. Δεν θέλουν να ξέρουμε. Σωστά. Κι εμένα σ' αυτό το blog δεν θέλω να με ξέρου...

Nous sommes embarques …

Έξι και μία. Goodbye Greece. Σε έξι μήνες θα τα ξαναπούμε(;). Αν και έχω μια αίσθηση μόνιμης αναχώρησης. Δεν ξέρω γιατί. Ίσως γιατί από ότι έφευγα, ποτέ δεν ξαναγύρναγα. Εκτός από τους τόπους των εγκλημάτων. Περίεργη διαδικασία. Έχει κάτι άγριο αλλά και κάτι ωραίο. Κατά πρώτον, αντιμέτωπος με κάτι τέτοιο, συμβαίνει αυτόματα η Αφαίρεση. Ξεχωρίζει κάθε τι περιττό. Επαναπροσδιορίζεις τα σημαντικά, εκπλήσσεσαι από το πόσα λίγα είναι τελικά, γδύνεις πολλά από την φαινομενική σημαντικότητά τους, λίγο απογοητεύεσαι από κάτι που γοητεύτηκες, αλλά ταυτόχρονα νιώθεις να ελαφραίνεις λίγο. «Ανάσχεση» το λέγαμε στο θέατρο. Πολύτιμο εργαλείο. Παίρνεις απόσταση. Ακίνητος. Άδειος. Γειωμένος. Παρών. Ακούς, βλέπεις, αισθάνεσαι σε 360 μοίρες σφαίρας. Βλέπεις τί ξεχωρίζει. Την πραγματική διάσταση των σχέσεών σου και την επίδρασή τους επάνω σου. Σήμερα υποθέτω (και ελπίζω) από κάποιο λάθος με ειδοποίησαν ότι φεύγω αύριο!. Με έλουσε κρύος ιδρώτας γιατί εκτός από τα πρακτικά προβλήματα και την τούμπα στον πρ...