Στιγμιότυπα

Παλιότερα, πάντοτε έμπαινε μες τις φωτογραφίες

Αλλά αυτές είχαν ήδη τραβηχτεί.

Κοίταγε προσεκτικά αυτούς που πέφτανε, να νιώσει εμπιστοσύνη.

Θα μπεις σήμερα; του έλεγε ο Λιμενάρχης.
Και άναβε τσιγάρο, για να μην κρέμονται έτσι τα χέρια του.

Σε λατρεύω, του είπε. Εσύ είσαι η ζωή μου.
Τόσο πολύ έπεσε στα μάτια του.

Άντεξε τα πάντα· μέχρι που έξω από βραδινό παράθυρο,
μύρισε κουλουράκια με κανέλλα.

Και ποτέ δεν άνοιξε ομπρέλα,
αλλά όλο έφτανε σπίτι στεγνός.

Περπατούσε πάντα γρήγορα ανάμεσα στο πλήθος αλλά σταμάτησε·
όταν πέρασε μέσα από κάποιον, μέρα μεσημέρι.

Κι όταν σερβίρανε το γλυκό, φορώντας το παλτό του, είπε:
Ευχαριστώ, αλλά έχετε κάνει λάθος.

Και ποτέ δεν ακολούθησε την κλίση του.
Αλλά έμαθε να κλέβει αλλιώς.

Μα αυτά έγιναν παλιότερα,
Όταν ήτανε πικρός.

Πέταξε μια πέτρα επάνω χωρίς να βλέπει, κι είπε:
Θέλω να ξεπεράσω ως μαθητής, τον δάσκαλο Εαυτό μου.

Και σαν τον φόβο, ανδρώθηκε κι αυτός σε Τρόμο.

Θα ‘χαν τελειώσει όλα,
Αλλά είναι τόσες οι μυρωδιές, όσα και τα βλέμματα.

Κι ακόμα ονειρεύεται τη μέρα.
Αυτή κι Αυτοί σε στρογγυλό.

Μόνο παρακαλώ,
για μια στιγμή να πάψουν τα τριζόνια,
Γιατί απλώς κάπου μακρυά,
με πάταγο στη θάλασσα 

έπεσε ένας βράχος.

«Με συγχωρείς, τί λέγαμε;»