Οι ήρωες και οι παντόφλες τους.

Διάβασα το άρθρο υπό του γνωστού αντιφρονούντα ΜΒ και επροβληματίσθην δια την παραχάραξη της Ιστορίας και του Πέους του 40. Ακόμη κι αυτός όμως, δεν ημπόρεσε να μην μνημονεύσει τους αγωνιστάς αυτού του τόπου. Όπως του Ταγματάρχη-Ιερέος Παπαμιχαήλ Δημητρίου, που ζώστηκε τις σφαίρες πάνω από το ράσο, του Ανθυπασπιστή και Αρχικελευστή Καζάκου Κωνσταντίνου.
Βεβαίως λείπει μία σειρά ονομάτων όπως για παράδειγμα, του Υπολοχαγού Πεζικού Νατάσσα, και του φιλέλληνα Εγγλέζου Αρχιλοχία Darling.
Κάπου εδώ πρέπει να παρέμβω και να μνημονεύσω την τεράστια προσφορά στον Aγώνα για την απελευθέρωση από τον ζυγό του Άξονα του Κακού, κατά τα χρόνια του Β’ ΠΠ και της ναζιστικής κατοχής, ενός ανθρώπου που άλλαξε τον ρου της ιστορίας.
Ενός καθαρού και γνήσιου ελληνικού Ήρωα, συνεχιστή της ελληνικής λεβεντιάς, που στο άκουσμα του ονόματός του, κι αυτός ο ίδιος ο Χίτλερ είχε μνημονεύσει σε ένα meeting με τον Ρόμελ.
Του Λοχαγού, του Πλοιάρχου, του Πιλότου, του Αγγελιοφόρου, του Πυροβολητού, αλλά και του Ανδρός, της γνήσιας ελληνικής Ψυχής:

Του Κώστα Πρέκα που ο δόλιος ΜΒ τεχνιέντως απεσώβησε.
Ο Κώστας Πρέκας, γεννηθείς περίπου το 1419, έλαβε μέρος κάθε φορά που η Ελλάς εκινδύνεψε και εις όλας τας περιστάσεις ήτο παρών στην πρώτη γραμμή. Έδωσε το αίμα του και το σπέρμα του γι αυτόν τον τόπο, πάνω από 749 φορές, υπό τας διαταγάς του αειμνήστου και αλήστου μνήμης Στρατάρχου Τζέημς Πάρις.
Πολέμησε και κατατρόπωσε διαδοχικά Γερμανούς, Αιγυπτίους, Τούρκους, Ιταλούς, Σαουδάραβες, Πυγμαίους, Σκωτσέζους, Μάγιας, Ολμέκας, Νεοζηλανδούς (με τα τάγματα Αρνιών), Ινδούς, Μάου Μάου, Τσίου Τσίου, και τα φονικά Κοάλα.

Όλα αυτά, για να μπορούμε τώρα εμείς να γράφομε ελεύθεροι στην γη μας, να κολυμπάμε ελεύθεροι στις θάλασσές μας, να πετάμε ελεύθερα στον καταγάλανο ελληνικό ουρανό (Αυτό έπεσε).

Ο ΜΒ αναφέρεται υποτιμητικά εις τον Ιωάννην Μεταξά. Είναι γνωστό και υπάρχει και η μαρτυρία του Άγγελου Αντωνόπουλου καταγεγραμμένη, ότι ο Μεταξάς, παρέθετε δεξίωση εκείνο το βράδυ, παρουσία της Γιάννας Αγγελοπούλου Δασκαλάκη, και όταν ο Ιταλός πρέσβης του ζήτησε να τον φιλοξενήσει εις το νέον του εξοχικό μαζί με την οικογένειά του την επόμενη σεζόν, εκείνος εσηκώθη, και με προτεταμένα στήθη είπε: «ΌΧΙ. Δεν θα έχει τελειώσει ακόμη το σοβάντισμα. Όλα τα μαστόρια που έχω δυστυχώς μου βγαίνουν κομμουνισταί και θα αργήσει να τελειώσει». Ο Ιταλός που το εξέλαβε ως φθηνή δικαιολογία, καθότι αι κομμουνισταί είχαν απομακρυνθεί, εξεμάνη, απεχώρησε μετά της πικραμένης συζύγου του και η συνέχεια είναι λίγο πολύ γνωστή.

Γράφει επίσης τί κερδίσαμε από αυτόν τον πόλεμο. Μα τί άλλο από την τιμητικότερη θέση, την χρυσή, πύρινη σελίδα δόξης και τιμής εις το βιβλίο της Ιστορίας. Εμείς – και μόνον εμείς – καθυστερήσαμε την προέλαση των Γερμανών ουτως ώστε αυτοί να βρουν μπροστά τους τον Ρωσσικό χειμώνα. Καθυστερήσαμε τον Ρόμελ ο οποίος συγκάηκε εις την Βόρειο Αφρική, και έδωσε χρόνο στους Συμμάχους να τον αποκρούσουν. Κερδίσαμε την ρήση του Τσώρτσιλ πως οι ήρωες πολεμάν σαν Έλληνες. Κερδίσαμε τόση δόξα και τιμή όση κανείς άλλος και γι’ αυτό μπορούμε να περπατάμε περήφανοι με το λοφίο ψηλά.

Κερδίσαμε ακριβώς όσα και με την επανάσταση του 1821. Τόσα ακριβώς και περισσότερα. Όλα τα χρωστάμε εις την εμπνευσμένη ελληνική ηγεσία και τις κυβερνήσεις των Συμμάχων στις οποίες θα πρέπει για ακόμη μία φορά, να πούμε ένα μεγάλο Ευχαριστώ.

Κι ακόμη κερδίζουμε.....

ΥΓ.
Τί κρίμα που η μία μου γιαγιά θυμόταν την μάχη της Κρήτης και πίστευε ότι αυτή σταμάτησε τον Χίτλερ και θα άλλαζε ο κόσμος πια...
Τί κρίμα που η άλλη μου γιαγιά έφαγε το ξύλο της ζωής της στα 6 της όταν χύμηξε στα σκουπίδια να φάει ένα βραστό καρότο τον χειμώνα του '41, ενώ οι μαυραγορίτες αγωνιστές γελάγανε στη γωνία...
Τι κρίμα που η εκδρομή του προπάππου μου στο Μαουτχάουζεν δεν ήταν πρώτη θέση...
Άσε... μην αρχίσω.
Εξάλλου απελευθερωθήκαμε....

ΥΓ2.
Το Σάξενχάουζεν και το Μπούχενβαλντ μέχρι το '50 δούλευαν βέβαια υπό νέα διεύθυνση και οι ομοφυλόφυλοι ποτέ δεν απελευθερώθηκαν αλλά έμειναν να εκτίσουν την ποινή τους βάσει προναζιστικού νόμου...

ΥΓ3.
Η μπάντα που έπαιξε στο Live in Berlin του Waters, στην 1η επέτειο της κατάρρευσης του τείχους του Βερολίνου στην Postdamerplatz ήταν στρατιωτική. Του τελευταίου σοβιετικού στρατοπέδου στην Γερμανία. Δεν ήξεραν τί συνέβη.

ΥΓ4.
Το Brazil ποιός δεν το έχει δει;