Μικρέςςςςς Πράσσσσινεςςςςς Μολόχεςςςςςςςς

Ωραία…
Να ‘μαστε πάλι εδώ. Με το μυαλό σαν στημένη σφουγγαρίστρα σε κουβά με βρώμικα νερά. Τι να πω; Για την Cartagena; Κούκλα. Ωραία σαγκρύα, ωραίες γυναίκες (δεν είπα όμορφες – ωραίες είπα και είναι καλύτερες αυτές), ωραία σοκάκια – δρομάκια και γενικώς δεν ξέρω αν το καταλάβατε, αλλά, είμαστε μια ωραία ατμόσφαιρα.... είμαστε.

Μεσολάβησε και η Νάπολη από το τελευταίο μου τευτέρι, αλλά πάνω – κάτω ξέρετε τι θα πω. Ναι είναι τρελοπόλη και μοιάζει με ελληνική και είναι γεμάτη μετανάστες ίσως περισσότερους από Ιταλούς. Κι εν πάσει περιπτώσει δεν είμαι ο Τάσος Δούσης με τις «Εικόνες» του και είμαι πολύ ευτυχής γι’ αυτό. Ούτε όμως η Μαρία πως-την-λένε-που-έχει-την-εκπομπή-στην-ΝΕΤ. Η Μαρία Καρχιλάκη τί κάνει τώρα που τη θυμήθηκα; Γιατί με φτιάχνει έτσι άσχημα αυτή η γυναίκα; Τέλος πάντων.
Α! Είχαμε και ένα Ajaccio - στην Κορσική είναι αγεωγράφητε! – αλλά δεν κατέβηκα. Θα ξαναπάμε.
Είχα λοιπόν ένα Word στο Desktop για να γράφω. Μου ερχόντουσαν διάφορα που θα ήθελα να γράψω και να ποστάρω και τα έγραφα εκεί. Σκέψεις που πεταγόντουσαν, στίχοι, κάτι που μουρμούριζα, ένα είδος τηλεφωνητή με λίγα λόγια το είχα κάνει.
Fragments – ΜανοΜανίες – αποΤυπώματα – Μνήμη – Ερωτήσεις… με κανένα νήμα να δένει όλα αυτά. Και καλύτερα.
Ας πούμε μια απορία που μου γεννήθηκε την ώρα που διάβαζα κάποια blogs είναι:
Γιατί ακριβώς ο Κώστας Τουρνάς θεωρείται επαναστάτης;;;

04-10-06
3:37:48 (για την ακρίβεια)

Συνεχίζω το γράψιμο και το μουσικοχορευτικό μου πρόγραμμα με αμείωτο κέφι, κάπου στη μέση όσων ατάκτως έχω γράψει.
Η Μάλτα είναι γαμάτη. Η Βαλέττα δηλαδή. Που να την δώ όλη τη Μάλτα;
Καλά λέει ο Cave για γαμήλιο ταξίδι εδώ. Η κατάσταση είναι λίγο «Θέλουμε να γίνουμε Άγγλοι – ορίστε, μέχρι που κι εμείς οδηγούμε ανάποδα».
Ιππότες – σπιρούνια και καυτές σέλες. Πολύ ζέστη. Ωραία κτίρια. Να τα βλέπεις – όχι να μένεις.

Διάβαζα διάφορα στα blogs. Το σήριαλ με την Μανταλένα (άλλος με τη βάρκα μας;) και γενικώς αυτόν τον χαμό δεν τον παρακολούθησα live γαμώτο... Άντε τώρα να τα βάλω σε σειρά και να καταλάβω τι και πως. Μέχρι και εκδοτικά συγκροτήματα μπλεγμένα;
Είμεθα διαπλεκόμενοι; Επιτέλους!
- Μαμά τα βλέπεις; Θα πάω ψηλά κάποτε – στο ‘χα πει.
Βέβαια τσάμπα πάει όλο αυτό στα blog. Στην τηλεόραση έπρεπε να βγει ο κόσμος. Σύσσωμος. Παρατηρώ όμως και προσωπικά δράματα.
Δηλαδή όποιος πήγαινε στον Τριανταφυλλόπουλο, δυο εκπομπές τις είχε σίγουρες. Και λίγες λέω.
Να πω κι εγώ με τη σειρά μου κάτι που με πείραξε... πολύ με πείραξε όμως...
Αυτό το ότι η Μανταλένα τελικά δεν είναι η Μανταλένα και είναι άντρας....
Χάλια έγινα γιατί ομολογώ – δεν κρύβουμε τίποτα, ανθρώπινα είναι αυτά – ότι αυτή η φωτογραφία της, εμένα προσωπικά με καύλωνε.
Οφείλω να το παραδεχτώ, είχα τόσες πολλές φαντασιώσεις μαζί της, που μετά τις αποκαλύψεις είμαι πλέον ένα ράκος.
Είναι μεγάλη η απογοήτευση που υπέστην και κάθε ελπίδα που είχα να συναντήσω και να αποπλανήσω αυτό το αθώο – πλην αρκούντως πρόστυχο – κοριτσάκι αιφνιδίως εξατμίσθη.
Όλες οι φαντασιώσεις μου, όλα τα όνειρα που έκανα, τσαλαπατήθηκαν μέχρι να πεις Μαρία-Κυπριωτάκη-Περάκη.
Την είχα πλάσει τόσο ωραία στο μυαλό μου, ότι την στριμώχνω λέει, εκεί, ανάμεσα στα ροζ και πράσινα κουκλάκια της αυτή είναι όλο «καλέ μη, καλέ τρελός είσαι, ααααα τι κάνεις εκεί; Ιιιιιιιι» και της κάνω ένα ταχύρυθμο «Εισαγωγή στην σεξουαλική παράνοια» ακούγοντας τα νησιώτικα του Πάριου, ενώ παράλληλα φανταζόμουν ότι είναι και κόρη στελέχους της Νέας Δημοκρατίας οπότε είχα και πολιτικό έρεισμα.
Αλλά κάτι τέτοια σκάνδαλα γίνονται και δεν πάει μπροστά ο τόπος.

Άκου άντρας. Γιατί μου το χαλάς ρε postη μου;
Και ωραία. Αυτός το ‘κανε που το ‘κανε. Η Πολιτεία τι κάνει; Που είναι το συντεταγμένο Κράτος; Τα κόμματα τηρούν σιγή ιχθύος. Η Κυβέρνηση;
Καμία αντίδραση; Ποιός κυβερνά αυτόν τον τόπο;
Πόση αναλγησία επιτέλους; Φτάνει πια. Ως πότε ρε παιδιά; Ως πότε;

Σταματάω την πολιτική μου παρέμβαση στα κοινά γιατί συγκινούμαι με αυτά και έχω δυο μεγάλα προβλήματα. Κατά πρώτον τρέμουν ανεξέλεγκτα τα μπούτια μου, και έπειτα, λόγω ακούσιας σωματικής αντίδρασης, φουσκώνουν τ’ αρχίδια μου.
Από μόνα τους.
Αλήθεια λεω, υποφέρω, γίνομαι ρεζίλι στους γύρω... εξευτελισμός.
Είδα γιατρούς στο Λονδίνο, το Εσκι Σεχίρ και το Λιόπεσι, ειδικευμένους στο φαινόμενο και μου είπαν ότι είναι κατά βάση ψυχολογικό το θέμα.
«Σταματήστε αγαπητέ μου αυτή την βλαβερή συνήθεια να γράφετε ανθρώπους και καταστάσεις επί των όρχεών σας», είπε ο γιατρός, και μου έδωσε μια συνταγή.
Κοτόπουλο με μπάμιες και μελιτζάνες. Ωραίο φαγητό. Και εύκολο σχετικά.


A! κοίτα να δεις.
Τυπώνουμε τις μαγνητικές κάρτες τώρα και κόλησε ο printer σε μια. Την βγάζω, και βλέπω το όνομα του επιβάτη:Stephen Blum!
Ο Π που είναι να το δει;
Γεια σου ρε Joyce, κι ας μη γράφεται έτσι.
Επίσης, γειά σου χαρά σου Βενετιά. Γειά χαρά ντάν κι αμύγδαλα, γειά σου και σένα Γιακουμή.

Άντε, πήγε 4:29:49
Ώρα για νανάκια.
Ότι ακολουθεί παρακάτω είναι .... μακάρι να ‘ξερα...



Επήρα ένα βιβλιάριο τραπέζης. Πρώτη κατάθεσις δραχμαί τριάντα.

Θα μείνω πάντα....

Δεν έχω ιδέα
Ιδέα δεν έχω
Κενό περιέχω
Το πλήρες κενό.

Δόξα είν’ η ευθύνη της δικής μας Αλλαγής.

Η Γυναίκα του Καίσαρα, πλέον, αν φαίνεται, είναι κιόλας!

Η Μοίρα χτυπάει, ακριβώς την στιγμή που πιστεύεις ότι ελέγχεις το Σύμπαν σου.

- Jesus died for our sins.
- That shall be his underwing.

I love the smell of napalm in the morning.

You.
You! – Yes you!
Stand still laddie!


Of all the gin joints in all the towns in all the world, she walks into mine.

The horror...the horror.

…But she looked good in Ribbons…

…This Desire to possess her, is a woundand is naggin at me like a shewbut, I know, that to possess her is, therefore, not to desire her….


Τεντώνεται η σπονδυλική στήλη. Φυσάει ένας ωραίος αέρας, στο πρόσωπο, στα μαλλιά, στις μασχάλες, ανοίγεις τα χέρια και σχεδόν χαμογελάς. Την ώρα που πέφτεις.

Έχω το ΜΗΔΕΝ να σε εμποτίσω.

Όλοι είναι ένοχοι μέχρι αποδείξεως του εναντιου.

Το χιούμορ των περιοδικών με τα σταυρόλεξα. Ποιός νορμάλ άνθρωπος μπορεί να γελάσει με αυτά; Ιδίως όταν έχουν τίτλο «Χιουμοριστικό Διάλειμμα», «Εδώ γελάμε», «Εύθυμη ώρα».

«...Θα..θα σε σκοτώσω... είσαι ο διαφθορέας μου.
Εσυ... εσύ δεν μου είπες ότι η ηχητική στις τουαλέτες είναι διαφορετική;
Ε, είπα κι εγώ να δοκιμάσω... και δοκίμασα...
Και πράγματι ε; Πράγματι!
Εκεί μέσα, τα ποιήματα, όσο γελοία κι αν είναι, αποκτούν... άλλο κύρος, άλλο... νόημα.
.........
- Ήταν, τότε... που κατάλαβα ότι ήμουν διαφορετικός.
- Και οι δικοί σου; Το μάθανε για το...
- Τους τα προφτάσαν απ’ το στρατόπεδο. Χαρτί και καλαμάρι... κι ο πατέρας μου... Γέρος... Στρατηγός... 90 χρονώ....Σηκώθηκε.......και μ’ έφτυσε.

- Κι εσύ, τί έκανες;

- Εγώ... εγώ...... έφυγα. Έφυγα.Η μητέρα μου φώναζε στο δρόμο...«Μιχάληηη... Μιχάληηηηηη»κι εγώ... έφευγα..... έφευγα...... έφευγα.........Άκουσα έναν γδούπο πίσω μου...Θα λιποθύμισε....



Διάλογοι επιβατών με πλήρωμα:
- Που θα είμαστε αύριο;
- Καρταγκένα
- Τόσο γρήγορα παει το καραβι;
- Τι εννοείτε;
- Αφού η Καρταγκένα ειναι στην Κολομβία
- Υπάρχει και στην Ισπανια Καρταγκένα
- Άκουσε να δεις νεαρέ μου, δε θα μου πεις εμένα που είναι η Καρταγκένα.
- Εντάξει τότε. Αυριο θα είμαστε στην Κολομβία. Εντάξει;
- ....

- Είδα 2 φαντάσματα στην καμπίνα μου. Ένα ηλικιωμένο ζευγάρι.
- Και τί κάνανε;
- Εκείνος καθόταν όρθιος κι εκείνη καθιστή στο κρεβάτι. Και με κοιτάγανε.
- Σας μίλησαν;
- Α δεν ξέρω, έφυγα. Ίσως έπρεπε... να τους μιλήσω; Τους ξέρετε δηλαδή;
- ....

- Να σας ρωτήσω... Εσεις – το πλήρωμα – εδώ κοιμάστε; Τα βραδια που πάτε;
- Α, τα βράδια... Τα βράδια έρχεται ένα ελικόπτερο, μας πάει στην στεριά, κοιμόμαστε και κατα τις 4.30 μας γυρνάει πίσω για δουλειά.
- (Το επόμενο πρωί υπήρξαν παράπονα στο Guest Relations Office για φασαρία από ελικόπτερα).
- ....


Πως να είναι ο Al Bano πρωταγωνιστής σε τσόντα;.

We ‘re in the ride to Nowhere,
Come on inside….

- Σε πονάει με τη νοτιά;
- Όχι απ’ αλλού πονάω.

Ο administrator που σέβεται τον εαυτό του οφείλει να μισεί τους χρήστες του.


Αχ, αυτός ο άτιμος ήθελε μαχαίρωμα,
Ένα βράδυ που ‘βρεχε, μέχρι το ξημέρωμα.
Χραααααατς ! τον άτιμο!

Τονίστε την παρακάτω λέξη:
ΑΝΙΑ.

Καίσαρ, από έναν θάνατο σε κάμαρα
Κι από ένα χωματένιο πεζό μνήμα,
Δεν θα ‘ναι ποιητικότερο και πι’ όμορφο
Ο διάφανος Βυθός και τ’ άγριο Κύμα;
(Λύκεια Χορηγία).

«Όταν σας δείχναμε το Φερράρι, εσείς κοιτούσατε το δάχτυλο».

Υπάρχω λες, κι ύστερα δεν υπάρχεις.

Η Έπαρση προηγείται της Πτώσης.

Κι όπως λεει και μια ψυχή, ένα να λέμε, πολλά να καταλαβαίνουμε.