Skip to main content

Ημερολόγιο Καταστρώματος ΧI (χιχιχι)

Baby sitter.
Καμιά δουλειά δεν είναι ντροπή. Ένα από τα νέα μου καθήκοντα με την έλευση του καινούργιου manager είναι κι αυτό.
Ελπίζω να μην καταλήξω να ξυπνάω άγρια χαράματα, να αποστειρώνω το μπιμπερό, να το γεμίζω Red Bull και να ταίζω τον μικρό.
Φυσικά και του έβγαλα παρατσούκλι....
Είναι μικρούλης, κοντούλης, τσαμπουκαλοαρπακόλας, καμμένος σαν λάστιχο ZZR 11 μετά από burn out.
Με την αγγλική του προφορά που δεν καταλαβαίνεις χριστό,
το μόνο που λέει είναι Awesome - Cool - Excellent - Sweet...
Με χαριτωμένα μακρόσυρτα ρεψίματα από το red Bull.....
Όλο μου κλέβει καφέ και τσιγάρα ο φραγκοφονιάς....
Σε άλλες περιπτώσεις θα τον βρίσκανε δεμένο στο Χ της καμινάδας.
Αντί για γλάρους θα είχαμε κοράκια γύρω από το καράβι και γύπες αραχτούς.
Όχι ότι είμαι στις καλές μου, απλά τον αγνοώ... Κι άμα γίνεται κουραστικός, απλά ανοίγω τα μαύρα μου φτερά και βολτάρω λίγο πάνω από τη θάλασσα.
Live your myth μικρέ μου ...

Είναι ο μικρός μου Frodo...
Και ήρθε κατευθείαν στην μαυρίλα της Mordor.......
Μπουχαχαχα.........

Τρέμει όλο το καράβι.... Λακούβες έξω από το Zeebrugge στο Βέλγιο....
Αύριο Χάβρη. Τσιμπάω το λεωφορείο 7.30 το πρωί και πάω Παρίσι όλη τη μέρα...
Τί; ήθελε κι ο Frodo να πάει; Αχου και δε με νοιάζει... Αχου και δε με νοιάζει...

Χθές έφυγε ο προηγούμενος manager μου... θα γυρίσει σε 2 μήνες.
Προτιμάται απολύτως από το Hobbit.
Έφυγε κι ο Leslie. Ήπιαμε καφέ στο terminal του Amsterdam.
"It's been an honour, and a pleasure".
Και για μένα ρε μπαγάσα. Θα τον ξαναπετύχω αυτόν κάπου.
Λέω να τον προξενέψω στην MMG.
Και τον ζήλεψα θανάσιμα που θα πάει με τραίνο μέχρι την Βουδαπέστη με μια μέρα στάση στην Βιέννη. Αλλά τούτος εδώ ξέρει να το απολαύσει το ταξίδι. Και είναι υπέροχο ταξίδι αυτό.

Στρίβουμε μάλλον απότομα τώρα... λές και οι βάρκες θα ακουμπήσουν στη θάλασσα.... Κάποιος γεφυραίος μπουνταλάς; Μήπως;;;

Το μικρό μου hobbit υποφέρει λιγάκι γιατί εδώ και 2 ώρες έχω βάλει Cave...
και που' σαι ακόμη....
Αλλά δεν έχει ανάγκη. Τούτοι εδώ οι τύποι είναι τόσο μονότονα συγκεκριμένοι και D' Ugru (Ντουγρού) που δεν τους ακουμπάνε τέτοιες λεπτομέρειες....

Ώρα για φαγητό.... και μετά 7-8 ποτά για να χωνεψουμε....

Στο Παρίσι αδελφέ μου... στο Παρίσι.

Comments

sorry_girl said…
Cave??????Το πέθανες το μάι πρεσιους!χεχε!φιλιά πολλά από τη μαύρη Αθήνα.Εδώ πάλι ακούγεται μόνο Bowie.
ZissisPap said…
θα σου κρατήσουμε θέση στο Λυκαβητό στις 22 του μηνός!!!
Καλά να περνάς :-)
Στο Παρίσι αδελφέ μου... στο Παρίσι...!
Να περνάς καλά.
Afrikanos said…
εεεεε, μωρε καπετανιο!

ιντα καμεις ωρε?

παενε εις τας Παρισιοις
και μετα θελω φωτο

ΑΠΟ 'ΚΕΙ ζηλευω...
α, κι απο Χαβρη (Ιουδαιων)

μου λειψανε κι οι μυδοφαγοι...
"Στη Μόσχα..." λένε, ρε κολλητέ...

Προσοχή εκεί στους Παρισίους νήσους, ε;

Popular posts from this blog

Ημερολόγιο Μακάριναξερα

Μο να σου παίξω μια στην τσεφαλή, τσε ετσά μη με ξανοίζεις! Μούσκαρε! Μέσα θε να με πας; Ε, Νά μου! Ωραία χρονική στιγμή δεν "έτυχε" το επεισοδιο στα Ζωνιανά; Με την εξωτερική πολιτική να χάνει με 4-0 στο 15', Με το ΠΑΣΟΚ στις τελευταίες ημέρες της Πομπηίας και την "αναγέννηση" άντε πόρτας, Με το ασφαλιστικό να σχεδιάζεται σαν tatoo στην πλάτη μας (με κοπίδι), Με την Βουλή να είναι μπάχαλο, Με την τροπολογία που δίνει εκτάκτως (ξανά) 900 εκατομμύρια ευρώ στους δικαστικούς (χτες βράδυ ξανα-πέρασε αυτό - ενώ εσύ κοιμόσουν). Με την ΝΔ να προσπαθεί να δέσει τα κορδόνια της, Με το πετρέλαιο λίιιιγο πριν τα 100. "Έτυχε" κι αυτό: Να πάνε οι μπάτσοι - χωρίς ούτε οι ίδιοι να το ξέρουν - στα Ζωνιανά ("αυτοί" το ήξεραν όμως) και να φεύγουν κάι κάι κάι.... (Μουσικό Διάλειμμα: είσαι σκέτο παρακράτος (δις), και προβοκατόρισσαααα, για αυτό σε χωρισααααααα.....) η κυβέρνηση να βάζει το μαχαίρι στο κόκκαλο στέλνοντας καμια 200αριά Μπρους Γουίλλις στην περιοχή...

Λυπάμαι, αλλά δεν ΓΕΛΑΩ καθόλου.

Δηλαδή εσύ γέλασες; Είπα δεν πρόκειται να ασχοληθώ σε καμία περίπτωση με αυτό το πράγμα που θέλει να λέγεται εφημερίδα. Αλλά μου ξανάρχεται στο μυαλό η σκηνή που την κρατούσα στο χέρι μου (την εφημερίδα) και είχα μείνει άναυδος από ότι είχα μπροστά μου. Δεν ήταν σαφές αν ότι είδα με θύμωσε ή με λύπησε ή με απογοήτευσε ή όλα μαζί. Κάποιοι άνθρωποι της "γενιάς των 30" όπως αποκαλούνται, κάνουν μια προσπάθεια για να δημιουργήσουν κάτι, να εκφραστούν μέσα από αυτό και να επικοινωνήσουν σκέψεις, θέσεις, να αρθρώσουν δημοσίως λόγο. Θαυμάσια. Τα σέβη μου και τους βγάζω το καπέλο. Θα έλεγε κανείς ότι κάτι κινείται τελικά. Δεν είναι όλα μαύρα κι άραχνα. Αν είναι όμως αυτό το ύφος, το χιούμορ, η προτεινόμενη άποψη, η εικαστική πρόταση, (για να μην αναφερθώ στις τεχνικές λεπτομέρειες , στήσιμο φύλλου κλπ), ότι έχει να προτείνει η "γενιά των 30", πάμε άκλαφτοι. Κατά πρώτον, ποιοί είναι αυτοί. Ωραία. Δεν θέλουν να ξέρουμε. Σωστά. Κι εμένα σ' αυτό το blog δεν θέλω να με ξέρου...

Nous sommes embarques …

Έξι και μία. Goodbye Greece. Σε έξι μήνες θα τα ξαναπούμε(;). Αν και έχω μια αίσθηση μόνιμης αναχώρησης. Δεν ξέρω γιατί. Ίσως γιατί από ότι έφευγα, ποτέ δεν ξαναγύρναγα. Εκτός από τους τόπους των εγκλημάτων. Περίεργη διαδικασία. Έχει κάτι άγριο αλλά και κάτι ωραίο. Κατά πρώτον, αντιμέτωπος με κάτι τέτοιο, συμβαίνει αυτόματα η Αφαίρεση. Ξεχωρίζει κάθε τι περιττό. Επαναπροσδιορίζεις τα σημαντικά, εκπλήσσεσαι από το πόσα λίγα είναι τελικά, γδύνεις πολλά από την φαινομενική σημαντικότητά τους, λίγο απογοητεύεσαι από κάτι που γοητεύτηκες, αλλά ταυτόχρονα νιώθεις να ελαφραίνεις λίγο. «Ανάσχεση» το λέγαμε στο θέατρο. Πολύτιμο εργαλείο. Παίρνεις απόσταση. Ακίνητος. Άδειος. Γειωμένος. Παρών. Ακούς, βλέπεις, αισθάνεσαι σε 360 μοίρες σφαίρας. Βλέπεις τί ξεχωρίζει. Την πραγματική διάσταση των σχέσεών σου και την επίδρασή τους επάνω σου. Σήμερα υποθέτω (και ελπίζω) από κάποιο λάθος με ειδοποίησαν ότι φεύγω αύριο!. Με έλουσε κρύος ιδρώτας γιατί εκτός από τα πρακτικά προβλήματα και την τούμπα στον πρ...