Άμα σε στοιχειώνει κάτι....

- Εσύ γιατί δεν δίνεις εξετάσεις;
- Εγώ; Που;
- Για πυρηνικός φυσικός. Τί που; Σε δραματική.
- Τί; Να γίνω επαγγελματίας ηθοποιός; Σώπα μωρέ...
- Γιατί όχι; Εδώ πάνε όλα τα καλλιτεχνάκια και τα ψώνια και δεν θα πας εσύ που είσαι τόσο καλός;
- Είμαι καλός; Εγώ;
- Μόνο καλός; Αστειεύεσαι; Άσε να φέρω μερικά κείμενα και θα αρχίσουμε. Άκου αν είναι καλός....

Μόνο καλός;.... η ηχώ της φράσης με συνόδευε μέρες.
Είμαι καλός..... για να το λέει ο δάσκαλος που καλή κουβέντα δεν λέει ποτέ ακόμα κι αν το γράφει το κείμενο, δε μπορεί... κάτι... κάποια αλήθεια θα έχει αυτό το «είσαι καλός».
Παρά τις συχνές-πυκνές τέτοιες ενέσεις tonotil, ποτέ δεν μπόρεσα να πω «Είμαι ηθοποιός» - ιδίως όταν έβλεπα τα τέρατα να παίζουν.
Όλο έλεγα: «Ασχολούμαι με το Θέατρο». Με τί θράσος να οικειοποιηθείς έναν τέτοιον τίτλο την ώρα που βλέπεις ηθοποιούς να σου βγάζουν τα άντερα επί σκηνής; Ας είμαστε ρεαλιστές.
Απ’ την άλλη βέβαια, υπάρχουν και τα τηλεοπτικά που επίσης σου βγάζουν τα άντερα – με την κυριολεκτική έννοια – αλλά δεν μας αφορούν αυτοί. Το σανίδι είναι πάντοτε σανίδι. Απλά σε μερικούς ταιριάζει το βρεγμένο.

Να λοιπόν που για κάποιους είμαι καλός σε κάτι που πραγματικά μ’ αρέσει.
Έως τότε, στα 19 μου, είχα παίξει σε καμιά πενηνταριά παραστάσεις και ένιωθα πια γνώριμα τα χωράφια. Είχα ζήσει ήδη λίγες στιγμές επί σκηνής από αυτές που λέμε «magic happens».
Η παλαιότερη τέτοια στιγμή ήταν με τους πραγματικά υπέροχους παρτενέρ Μάκη και Ισίδωρο (προσκυνώ) στον Πλούτο του Αριστοφάνη που προσθέσαμε στο έργο άλλα 20 λεπτά μέσω συνεχών αυτοσχεδιασμών, με ένα ανοιχτό θέατρο τίγκα να χτυπιέται κάτω. Η τελευταία σκηνή του Πλούτου, μεταξύ εμού και Μάκη (Ερμής και Καρίωνας αντίστοιχα) εξελίχθηκε στον μεγαλύτερο αυτοσχεδιασμό που έχω δει επί σκηνής.
Απλά δεν θέλαμε να τελειώσουμε το έργο ρε παιδί μου όπως και κανείς από τους θεατές – πλην του δασκάλου, που κράταγε τον ενθουσιασμό του γιατί έπρεπε να μας ξεχέσει, ανήμερα πρεμιέρας κιόλας.
Και με τον δήμαρχο παρόντα.... τς τς τς ...

Μας σκηνοθετούσε ένας ηθοποιός καθαρά θεατρικός, γύρω στα 40-45 τότε, ο οποίος ήταν της παλιάς γενιάς και νοοτροπίας των «μαστόρων». Δεν σήκωνε πολλά πολλά και κυρίως ψωνίσματα με την πάρτη μας. Όταν σε φώναζε έλεγε αυτό των παλιών: «Ε, καλλιτέχνη!». Για τότε μας έμαθε πολλά καλά και κυρίως βασικές αρχές μέτρου. Επίσης, «το Θέατρο είναι ενός ανδρός αρχή» και «δεν υπάρχει Δημοκρατία στο Θέατρο». Πολύ σωστά και έτσι είναι, απλά μετά μαθαίνεις πως κοροϊδεύουν έναν σκηνοθέτη. Αν δεν μπορείς να τον κοροϊδέψεις, τότε υπάκουσε. Θα σε μάθει πράγματα.
Με την προυπόθεση όμως ότι ξέρεις να μαθαίνεις ή ότι θες να μάθεις να μαθαίνεις.
Αυτά βέβαια είναι τώρα τρε μπανάλ ρομαντικές φανφάρες μερικών σαν τα μούτρα μου κολλημένων με το Θέατρο και γενικότερα γραφικών παλαιομοδικών... παλαιομοδιστών.... παλαιο.... α στο διάολο... κατάλαβες τι θέλω να πω.

Τί ήθελα και είπα για τον δήμαρχο πριν; Πάλι άλλα θα γράψω απ’ ότι ήθελα. Χρόνια οξεία συνειρμείαση μου βρήκαν – ναι, είμαι φορέας.
Ο δημοτικός θίασος λοιπόν, ήταν υπό την (κατ)αιγίδα του Δημάρχου ενός μεγάλου προ-αστείου βεβαίως βεβαίως.
Εμείς τρώγαμε χώμα για να καταφέρουμε από το τίποτα να ανεβάσουμε τις παραστάσεις μας και του κάναμε ένα δημοτικό θέατρο φίσκα στους ψηφοφόρους από το πουθενά.
Και να τονε όλο στα γόνατα να τον πετυχαίνουμε, να μαζεύει τις πιένες μας σε κάθε φινάλε παράστασης. Αλλά πολιτικάντης πρώτης! Να τρελαίνεσαι! Εξηγούμαι:
Λοιπόν, οι θέσεις των πλέον χειρότερων και άσχετων θεατών από καταβολής θεαμάτων είναι στην πρώτη σειρά. Εκεί καθόταν κι ο Θόδωρος. Με την Θοδώραινα του, τον αντιδήμαρχο Ιζνογκούντ και γενικώς την αυλή.
Σε εκείνη την πρεμιέρα του Πλούτου (μην ξεχάσω να επισυνάψω την φωτογραφία - ντοκουμέντο του εν λόγω περιστατικού κάπου εδώ),


























έκοψα την παράσταση στη μέση, έκανα παράβαση, στο μοναδικό έργο του Αριστοφάνη που κανονικά δεν έχει, τα ‘χωσα στον «άρχοντα της Πόλης» έγινε το Θέατρο Σαντιάγκο Μπερναμπέου από τα ουουουουουου και τα χειροκροτήματα κι αυτός ατσαλάκωτος, σηκώθηκε από την πρώτη σειρά γύρισε στο κοινό σαν μαέστρος και εν μέσω χειροκροτημάτων, χαιρετούσε σε Σι-μίτη ύφεση γελώντας!
Έκανα μια παύση, να κάτσει το χειροκρότημα, τα γέλια και το σούσουρο και έπεσε η ατάκα: «δεν χαιρετάει εσάς – μη χαίρεστε· να κλάσει ήθελε ο άνθρωπος και περίμενε να έρθω κοντά – μην πάει χαμένη ολόκληρη δημαρχιακή πορδή!».
Ε, μα... Αριστοφάνη παίζαμε τι αβάντες νταβατζιλίδικες ξαφνικά είναι τούτες ξαφνικά... απαπααα.... ντροπή.

Οι μεγαλύτερες κυρίες το βρήκαν ερεθιστικά σόκιν και χειροκρότησαν θερμώς. Η γαλαρία με τους «δικούς» στο γρασίδι, άναψε το επόμενο στην υγειά μου.
Ο Δουξ γύρισε κανονικά, με κοίταξε με το χαμόγελο «Γιώργος Βουλγαράκης», μουρμούρισε al dente «...’σου γαμήσω...» και ξανάκατσε. Η γελοιόφατσα. Λίγδα και συμπαράσταση, καπέλωμα και συμπάθεια.
Που είσαι ρε Σουρή να τους τα .... Σουρείς;

Ο Καββαδίας λέει κάπου: «Όποιος ασχοληθεί με τρία επαγγέλματα, θα τον στοιχειώνουν πάντα. Ηθοποιός, Ναυτικός και Πουτάνα.» Κι εγώ πάντα λέω.... ακόμα δεν έχω μπαρκάρει....

Η συνέχεια στο επόμενο.