Skip to main content

Κάνε άλλο ένα αγάπη μου...

Καίγεσαι χρυσό μου.
Ήσουν Hit and run και τώρα σε γράφει το Τηλέραμα.
Άλλη η καύλα αγάπη μου του μπαμ στο πυροτέχνημα με τα ζαβά να κάνουν "αααααααα" κι άλλο να στρώνεται η γιαγιά με το πλεκτό να σε δει μονιασμένη με τη νύφη της. Την πιάνεις τη μιζέρια;
Αφού είσαι του backstage εσύ - δεν είσαι για την πίστα.
Μόνο γάμπα πρέπει να δείχνεις, να πετάς το γοβάκι στο κοινό και βλέπουν τα βλήτα μισό πλάνο, τάχα μου by accident.







Τι σ' έπιασε τώρα και γίνεσαι Κωνσταντάρας στο τζαζλό του;
Τι παίρνεις το κάρο στον ώμο κι αφήνεις το γκέμι; Πιφ πια!
Μετά τη φούρλα της λιποθυμίας σου γύρισε το μέσα έξω. Δεν το περίμενα από σένα.
Ήρθες και τρως τη μπανάνα - με την καλή έννοια - και πατάς τη δική σου μπανανόφλουδα; Τσου αγάπη μου.
Μετράς countdown.
Η Μούμια II The Return θα γίνεις μετά τον Ζάχο.
Μην τιμωρούμε έτσι τη μανούλα...
Μου χάνεις την τέχνη του striptease. Τα χώρισες. Πότε strip, πότε tease. Τσου ξανά.






Βαρέθηκες καλέ μου Dorian;
Ξενέρωσες; Τι; Πες μου εμένα βρε παλιοκόριτσο...
Τι νάζια είναι τούτα;
Γιατί τέτοιο μικρούτσικο decadence αγκαζέ με την καραφλή;
Εσένα να σου φορέσει καπέλο και μποά ο Αντρίκος;
Α propos, άλλαξε θέση. Δεν σου φοντάρει καλά ο Σπανός δίπλα σου. Μπατάρει γηρατειά το δεξί ημι-πάνελ. Αυτά τα έβλεπες όταν ήσουνα μικρός - μη με συγχίζεις!
Γι' αυτό σου λέω καλή μου. Θα σε αναλάβω εγώ. Θα κάνουμε κι άλλο λίφτιγκ.







Νιαούρισμα κομμένο για αρχή. Δεν μπορείς;
Άμα σου 'ρχεται ν' ανεβαίνεις στα κεραμμύδια.
Αυτό το σακάκι με το μαντήλι κομμένο επίσης. Νισάφι πια.
Είναι κι άλλα πολλά που θα στα πω από κοντά.
Θα έρθεις απ' το σπίτι να φάμε ροστ-μπιφ που σ' αρέσει. Με το χοντρό το μακαρόνι.
Μη μου γελάς έτσι παλιόπαιδο...
Θα έχω και πανακότα - σώπα.
Εσύ κοίτα να σταματήσεις τα σούρτα φέρτα, γιατί το χάνεις πια.

Ακόμα κι εγώ χτες που σε είδα μετά από καιρό έγινα έξαλλη!
Πάρντον μι - πάρντον είπα όχι πάρτον - για τη στιγμή αδυναμίας αλλά δεν άντεξα!

2 Evian χάλασα για σένα!

Φαντάσου ότι κάποια στιγμή μου ξέφυγε και σου πα:


Όξω μωρή Σαύρα!

Σε φιλώ χρυσό μου,
Ντένη.





Comments

Popular posts from this blog

Ημερολόγιο Μακάριναξερα

Μο να σου παίξω μια στην τσεφαλή, τσε ετσά μη με ξανοίζεις! Μούσκαρε! Μέσα θε να με πας; Ε, Νά μου! Ωραία χρονική στιγμή δεν "έτυχε" το επεισοδιο στα Ζωνιανά; Με την εξωτερική πολιτική να χάνει με 4-0 στο 15', Με το ΠΑΣΟΚ στις τελευταίες ημέρες της Πομπηίας και την "αναγέννηση" άντε πόρτας, Με το ασφαλιστικό να σχεδιάζεται σαν tatoo στην πλάτη μας (με κοπίδι), Με την Βουλή να είναι μπάχαλο, Με την τροπολογία που δίνει εκτάκτως (ξανά) 900 εκατομμύρια ευρώ στους δικαστικούς (χτες βράδυ ξανα-πέρασε αυτό - ενώ εσύ κοιμόσουν). Με την ΝΔ να προσπαθεί να δέσει τα κορδόνια της, Με το πετρέλαιο λίιιιγο πριν τα 100. "Έτυχε" κι αυτό: Να πάνε οι μπάτσοι - χωρίς ούτε οι ίδιοι να το ξέρουν - στα Ζωνιανά ("αυτοί" το ήξεραν όμως) και να φεύγουν κάι κάι κάι.... (Μουσικό Διάλειμμα: είσαι σκέτο παρακράτος (δις), και προβοκατόρισσαααα, για αυτό σε χωρισααααααα.....) η κυβέρνηση να βάζει το μαχαίρι στο κόκκαλο στέλνοντας καμια 200αριά Μπρους Γουίλλις στην περιοχή...

Λυπάμαι, αλλά δεν ΓΕΛΑΩ καθόλου.

Δηλαδή εσύ γέλασες; Είπα δεν πρόκειται να ασχοληθώ σε καμία περίπτωση με αυτό το πράγμα που θέλει να λέγεται εφημερίδα. Αλλά μου ξανάρχεται στο μυαλό η σκηνή που την κρατούσα στο χέρι μου (την εφημερίδα) και είχα μείνει άναυδος από ότι είχα μπροστά μου. Δεν ήταν σαφές αν ότι είδα με θύμωσε ή με λύπησε ή με απογοήτευσε ή όλα μαζί. Κάποιοι άνθρωποι της "γενιάς των 30" όπως αποκαλούνται, κάνουν μια προσπάθεια για να δημιουργήσουν κάτι, να εκφραστούν μέσα από αυτό και να επικοινωνήσουν σκέψεις, θέσεις, να αρθρώσουν δημοσίως λόγο. Θαυμάσια. Τα σέβη μου και τους βγάζω το καπέλο. Θα έλεγε κανείς ότι κάτι κινείται τελικά. Δεν είναι όλα μαύρα κι άραχνα. Αν είναι όμως αυτό το ύφος, το χιούμορ, η προτεινόμενη άποψη, η εικαστική πρόταση, (για να μην αναφερθώ στις τεχνικές λεπτομέρειες , στήσιμο φύλλου κλπ), ότι έχει να προτείνει η "γενιά των 30", πάμε άκλαφτοι. Κατά πρώτον, ποιοί είναι αυτοί. Ωραία. Δεν θέλουν να ξέρουμε. Σωστά. Κι εμένα σ' αυτό το blog δεν θέλω να με ξέρου...

Nous sommes embarques …

Έξι και μία. Goodbye Greece. Σε έξι μήνες θα τα ξαναπούμε(;). Αν και έχω μια αίσθηση μόνιμης αναχώρησης. Δεν ξέρω γιατί. Ίσως γιατί από ότι έφευγα, ποτέ δεν ξαναγύρναγα. Εκτός από τους τόπους των εγκλημάτων. Περίεργη διαδικασία. Έχει κάτι άγριο αλλά και κάτι ωραίο. Κατά πρώτον, αντιμέτωπος με κάτι τέτοιο, συμβαίνει αυτόματα η Αφαίρεση. Ξεχωρίζει κάθε τι περιττό. Επαναπροσδιορίζεις τα σημαντικά, εκπλήσσεσαι από το πόσα λίγα είναι τελικά, γδύνεις πολλά από την φαινομενική σημαντικότητά τους, λίγο απογοητεύεσαι από κάτι που γοητεύτηκες, αλλά ταυτόχρονα νιώθεις να ελαφραίνεις λίγο. «Ανάσχεση» το λέγαμε στο θέατρο. Πολύτιμο εργαλείο. Παίρνεις απόσταση. Ακίνητος. Άδειος. Γειωμένος. Παρών. Ακούς, βλέπεις, αισθάνεσαι σε 360 μοίρες σφαίρας. Βλέπεις τί ξεχωρίζει. Την πραγματική διάσταση των σχέσεών σου και την επίδρασή τους επάνω σου. Σήμερα υποθέτω (και ελπίζω) από κάποιο λάθος με ειδοποίησαν ότι φεύγω αύριο!. Με έλουσε κρύος ιδρώτας γιατί εκτός από τα πρακτικά προβλήματα και την τούμπα στον πρ...