Ξεκινάω να πω κάτι... και αυτόματα γεμίζει το μυαλό μου ατάκες, τίτλους, τσιτάτα... Είναι εύκολο (και πιασάρικο εώς γοητευτικό) να μιλήσω με εξαρχειώτικα, κολωνακιώτικα, λαζοπουλικά, οι διάλεκτοι είναι πολλές.
Βαρέθηκα πια. Με, Σας, Τους βαρέθηκα όλους.
Διάβασα ένα blog της Constantina (να σαι καλά μάτια μου), και άλλων κατά καιρούς, και διαβάζω ανθρπώπους με ζωή, με ζουμί, με πάθη και τρέλα. Τους διαβάζω... αλλά δεν τους βλέπω. Όταν τους βλέπω... είναι άλλοι. Είμαστε όλοι απατεώνες έλεγε ο Άμλετ. Τώρα θα έλεγε είμαστε όλοι Πωλητές. Της μούρης μας τουλάχιστον. Γενικεύσεις και αυθαίρετα συμπεράσματα; Δεν πειράζει. Δεν θα με λογοκρίνω λες και ειμαι δίπλα με τον κ.Χατζηνικολάου....
Η μόδα έχει μπει πια στο μυαλό. στον τρόπο σκέψης. Πρέπει να σκέφτεσαι πια μοδάτα. Τα αγοράκια να λυσσάνε να είναι cool (κρύοι δηλαδή) και τα κοριτσάκια να φαντασιώνονται εαυτούς ως πρωταγωνίστριες του sex & the city (μα όλες πια πίνουν Cosmopolitan;)
Τις αγωνίες μας προσπαθούμε να τις εξηγήσουμε, να τις απαλύνουμε με τηλεοπτικούς μηχανισμούς. Πάντα με κάποιο στυλ. Όλα φαίνονται και τίποτα δεν είναι. Ο ουσιαστικός πουριτανισμός στο απόγειό του! Όλα γύρω μας, κάνουν την ελευθερία λιγότερη με τον καλύτερο τρόπο: Με το να την μειώνει ο καθένας προσωπικά για τον εαυτό του!
Βλέπουμε κι ακούμε τους βλαχομιμητές της Μαλβίνας και περνάμε τον χρόνο μας (την Ζωή μας!!!) με δανεικά. Δανεικές εικόνες, αισθήσεις, πάθη, ίντριγκες, λύσεις....
Ναι, ξέρω. Δεν είναι όλοι κι όλα έτσι, κλπ. κλπ. κλπ. Οκ. Δεκτόν. Αλλά ο οδοστρωτήρας μεγαλώνει διαρκώς.
Τις εξαιρέσεις τις λατρεύω. Τις αγαπάω. Τους ανήσυχους. Τους κουρασμένους πια. Αυτούς με την κρυφή ελπίδα στα μάτια. Αυτούς που διαβάζουν Athens Voice, μιλάνε με τηλεσταρ, βλέπουν τον κόσμο να ποζάρει αντί να ζει, και δεν γραπώνονται... αντιστέκονται. Μαθαίνουν. Κρατάνε το κέντρο τους. Την Προσωπικότητά τους και δεν ανέχονται τα παυσίπονα. Δεν πουλιούνται στο πανέρι για να είναι μέλη και αρεστοί.
Μιλάω σκόρπια. Ε, και;
Κανένα blog - κείμενο - διάλεξη δεν μπορεί να προφτάσει τις αισθήσεις, την σκέψη του Νου (όχι του μυαλού) εκτός αν είσαι ο Σαιξπηρ.
Δεν είμαι.
Ούτε κι εσείς.
Μπορεί να μην μπορούμε να κατακτήσουμε το Σύμπαν της Απλότητας, της Ουσίας, Της Πυκνής Ζωής, της Επικοινωνίας.... μπορούμε όμως τουλάχιστον να στραφούμε προς αυτό.
Να τα λέμε..... όπως μας βγαίνουν.
Φιλί.
Βαρέθηκα πια. Με, Σας, Τους βαρέθηκα όλους.
Διάβασα ένα blog της Constantina (να σαι καλά μάτια μου), και άλλων κατά καιρούς, και διαβάζω ανθρπώπους με ζωή, με ζουμί, με πάθη και τρέλα. Τους διαβάζω... αλλά δεν τους βλέπω. Όταν τους βλέπω... είναι άλλοι. Είμαστε όλοι απατεώνες έλεγε ο Άμλετ. Τώρα θα έλεγε είμαστε όλοι Πωλητές. Της μούρης μας τουλάχιστον. Γενικεύσεις και αυθαίρετα συμπεράσματα; Δεν πειράζει. Δεν θα με λογοκρίνω λες και ειμαι δίπλα με τον κ.Χατζηνικολάου....
Η μόδα έχει μπει πια στο μυαλό. στον τρόπο σκέψης. Πρέπει να σκέφτεσαι πια μοδάτα. Τα αγοράκια να λυσσάνε να είναι cool (κρύοι δηλαδή) και τα κοριτσάκια να φαντασιώνονται εαυτούς ως πρωταγωνίστριες του sex & the city (μα όλες πια πίνουν Cosmopolitan;)
Τις αγωνίες μας προσπαθούμε να τις εξηγήσουμε, να τις απαλύνουμε με τηλεοπτικούς μηχανισμούς. Πάντα με κάποιο στυλ. Όλα φαίνονται και τίποτα δεν είναι. Ο ουσιαστικός πουριτανισμός στο απόγειό του! Όλα γύρω μας, κάνουν την ελευθερία λιγότερη με τον καλύτερο τρόπο: Με το να την μειώνει ο καθένας προσωπικά για τον εαυτό του!
Βλέπουμε κι ακούμε τους βλαχομιμητές της Μαλβίνας και περνάμε τον χρόνο μας (την Ζωή μας!!!) με δανεικά. Δανεικές εικόνες, αισθήσεις, πάθη, ίντριγκες, λύσεις....
Ναι, ξέρω. Δεν είναι όλοι κι όλα έτσι, κλπ. κλπ. κλπ. Οκ. Δεκτόν. Αλλά ο οδοστρωτήρας μεγαλώνει διαρκώς.
Τις εξαιρέσεις τις λατρεύω. Τις αγαπάω. Τους ανήσυχους. Τους κουρασμένους πια. Αυτούς με την κρυφή ελπίδα στα μάτια. Αυτούς που διαβάζουν Athens Voice, μιλάνε με τηλεσταρ, βλέπουν τον κόσμο να ποζάρει αντί να ζει, και δεν γραπώνονται... αντιστέκονται. Μαθαίνουν. Κρατάνε το κέντρο τους. Την Προσωπικότητά τους και δεν ανέχονται τα παυσίπονα. Δεν πουλιούνται στο πανέρι για να είναι μέλη και αρεστοί.
Μιλάω σκόρπια. Ε, και;
Κανένα blog - κείμενο - διάλεξη δεν μπορεί να προφτάσει τις αισθήσεις, την σκέψη του Νου (όχι του μυαλού) εκτός αν είσαι ο Σαιξπηρ.
Δεν είμαι.
Ούτε κι εσείς.
Μπορεί να μην μπορούμε να κατακτήσουμε το Σύμπαν της Απλότητας, της Ουσίας, Της Πυκνής Ζωής, της Επικοινωνίας.... μπορούμε όμως τουλάχιστον να στραφούμε προς αυτό.
Να τα λέμε..... όπως μας βγαίνουν.
Φιλί.
Comments
Να σαι καλα.
μονο που συνήθως γράφω αλλού....
www.blogs.gr/godot
τα λέμε...............