Waiting for Godot

Και το λιωμένο, πυρωμένο, καυτό λάδι του τηγανιού, γίνεται το υγρό της κάθαρσης στο πρόσωπό σου. Κι ενώ καίγεσαι, ουρλιάζεις και χτυπάς τους όλους τοίχους του δωματίου, σκέφτεσαι το βραδυνό κλάμα με την δεσποινίς Μοίρα, όταν τα μάτια σου κοκκίνησαν στην θέα του φεγγαριού της μοιραίας νύχτας, της απότρεψης, και του εμετικου ερωτα. Το έψιλον με κεφαλαίο. Και τα πτηνά και τα πλήκτρα της αριστερής πλευράς του πιάνου συμφωνούσαν με την Σελήνη. Το ρυτιδιασμένο πρόσωπο έλεγε: "Ανικανοποίητη Μάχη". Έλεγε: "Κατσαβίδια". Έλεγε: "Αισθάνομαι σαν Αίσθημα". Πέρασε το τρόλεϋ, γύρω απ' τη δημιουργία μιας πόρνης και βρώμισε το υπέροχο δημιούργημα. Λατρεύω τις πόρνες όταν αισθάνονται μητέρες. Ένας χαμένος πολιτισμός δίχως νόημα ύπαρξης. Οδοντίατρος ψυχασθενής μ' ενδείξεις ενδοφλέβια τελείας. 43 οδοκαθαριστές, ακούγοντας ρεμπέτικα καπνίζουν χασίς και χάνονται στις σκάλες που φτιάχνουν τα ντουμάνια προς το άπειρο. Όταν τα 2 γίνουν 1, τότε θα μπορέσουμε να π...

Το πριονωτό δόντι της τρυφερής κοπέλας, μέσα στο λεπτό στρώμα της σάρκας μου, σκοτώνει τον οργασμικό παράγοντα της μεταμόρφωσης. Τα λιωμένα λιμάνια στ' αστέρια του μυαλού, ανιχνεύουν την οικειότητα. Πεθαίνω απ' τα χλιμιντρίσματα μιας ποιοτικής ύπαρξης. Αν είναι τα φώτα να χαράξουν τους ∙ στο χρώμα των μαλλιών της Σαλώμης, θα προειδοποιήσουν. Κάψτε τη νεκρή λαμπάδα που εκστασιάζει τον σκόπελο! Ως ψυχολογική έννοια μπορεί να στέκει, αλλά ο γρύλος του μυαλού μου σκοτώθηκε απ' τις νάρκες του λυκόφωτος. Ας ελπίσουμε ότι θ' αναστηθεί μαζί με το λευκό πέπλο της μουσικής γυναικείας φιγούρας που τρέχει διπλα διπλα με τις αντιλόπες που νιαουρίζουν στο φεγγάρι της απόγνωσης με τα μεγάλα μπούτια που δε χωράει στο κελι της αποδοκιμασίας. Η σημαία του ανεμίζει στις κορφές των βουνών, όπου κυνηγούσα να σκοτώσω την γυναίκα με την οποία ήμουν ερωτευμένος. Μπορεί να ήταν και λεσβία. Απ' τα υψηλά χρώματα που ζητοκραυγάζουν, θ' αποδωθεί απόλυτα το χάος. Μέσα στα ποιητικά χ...

Ρουφιάνα μετενσάρκωση με πέταξες στ' αγκάθια κι ο Φόβος απόρθητος ωσάν χασαπομάχαιρο της γωνίας. Βρέχει μαύρο αίμα στις καμινάδες του Αη-Βασίλη, με τον Έκτορα να χλευάζει το γλυκό μου αδιέξοδο, να φοράει τη χλωμή του μάζα και γυρτός να βρίζει σιγανά! Με το 'να χέρι στο παλτό και τ' άλλο στο μυαλό σου, πλακώστρωτες οι σκέψεις σου και στο ελεφαντοστό σου. Τον όμορφο τοίχο προσπερνώντας, και το ενδεχόμενο του περιεχομένου, σα να ματώνει κρυφά, καίγοντας τον άπληστο ουρανό και του σύμπαντος τη θλίψη. Ξύπνιες οι σκέψεις μου, στον ήλιο πετούν, και προσγειώνονται σαν ξεροψημένο μπέικον στην τηλεόραση, την ώρα που βλέπω ειδήσεις. Οχετός μην καταλάβεις πως έρχεται ο χώρος απλωμένος κι αηδιασμένος και πικάρει τον ιαματικό κουρέα της υποχθόνιας καραβάνας που διασχίζοντας τον. Σε μαύρο χαλί και περσικό, πατούνε οι αρβύλες του στρατιώτη-φάντασμα. Μες τον φρικιαστικό του πύργο, σα βυζαντινή νότα που πλανιέται στο γαμημένο ύπαιθρο και φωνάζει στους περιπατητές της βουνίσιας αυτ...

Φεύγει μπαλόνι, κλαίει παιδί. Τρέχει, χορός τρελλός ξετυλίγεται στα μάτια, πάνω σου, ναί! Μια χαμένη δεκαετία έψαχνε τα κλειδιά από το σπίτι του Βάρναλη. Αδρεναλίνη στις 9:30. Ένα άγγιγμα επηρρεάζει τον χορό του μαγκάκου. Είναι χορευτής, πρόσκοπος της Αϊτής. Είναι ο Pablo Escobar ή ο Vito Corleone; Είναι γιατρός της πούτσας. Φωτιά ακαταμάχητη μπροστά στα φώτα. Συρροή τρeλλών. Άνθρωποι! Κατηγορία και καταδίκαση στη θεούσα της ταράτσας. Υπάρχει μονοπάτι που δεν υπάρχει αφού ο αρχιμανδρίτης δεν ήταν εκπαιδευμένος να ζητάει προσευχές από το ποίμνιό του που το αποτελούσαν κανίβαλλοι. Είναι η μέρα εκθαμβωτικά μεγάλη. Δυο, τρία σπουργίτια αγκαλιάζονται διαμέσου της αγάπης. Η τροφή φωνάζει το γλυκό όνομα Μητέρα. Έχει ήλιο η αποψινή βροχή των συμπαντικών ήλιων. Ακούω σκυλί, κλαίω, τα μάτια της γάτας τόσο γαλανά. Στεναχώρια, μητέρα, αλυσίδα. Δεν αντέχω. Φεύγω. Η ερωτοπηγή που αχνίζει, άνθισε τα σκουπίδια. Ως εκ τούτου, ο φούρναρης απέναντι, έψησε το αριστερό του μπούτι όταν έμαθε ότι έ...

Έκτορας: Λοιπόν, κυρίες και κύριοι, πρέπει να ομολογήσω πως είμαι πολύ χαρούμενος που δεν βρίσκομαι έκλειστος σε κάποιο σάπιο θλιβερό τραίνο. Ω, Λιλή, εσύ εδώ; Λιλή: Φυσικά, παρατηρώ τα παιδιά που μεγαλώνουν καταναλώνοντας χρωστικές ουσίες καθώς και τις μανάδες τους που τα ντύνουν με τα θλιβερά χανζαπλάστ τους. Εδώ λοιπόν, σαν ποιητής, σαν χορεύτρια, σαν καθρέφτης. Για να δω, ν΄ακούσω, να χορέψω και ποτέ να προστάζω. Έκτορας: Κι αλήθεια αγαπημένη, ίσως αυτός να είναι ο προορισμός σου. Γιατί κάθε άνθρωπος έχει, είτε μόνος του, είτε με άλλους μαζί, μια αποστολή – συχνά όχι αναίμακτη – που πρέπει να εκτελέσει μέσα στα χρονικά όρια μιας επίπονης προσπάθειας για ζωή. Λιλή: Κάθε ποιητής έχει έναν προσωπικό διάλογο με την εποχή του και με το μέλλον -μάλλον ένας σωστός ποιητής. Έτσι κι εγώ, με πονεμένα μάτια πρέπει να κοιτάζω γύρω μου, μπροστά. Πάρα πολύ μπροστά. Και πρέπει, λοιπόν, με ματωμένα δάχτυλα να γίνω ο καθρέφτης των όσων περισσοτέρων μπορώ. Έκτορας: Θα λύσω αμέσως την απορία σο...

- "Πάρτα ρε! Πάρτα" (φαπ) - "Είσαι μαλάκας; (φαπ) Ο Μπάμπης είμαι ρε! " - "Ε; Μη μιλάς ρε! " - "Μπάμπης ρε! Μπάμπης!" - "Μπάμπης ε;  Ώπα - ποιός Μπάμπης;" - "Εγώ ρε! Εμένα βαράς ρε;" - "Μπάμπη !!! Μπάμπη!!!!!!! Σόρυ ρε φιλαράκι - ρε συ δε σε γνώρισα ρε... αμαααάν... ρε ο Μπάμπης! Καλά είσαι ρε Μπαμπίνο;" - "Ντάξει ρε, ντάξει" - "Ρε Μπάμπη, αλήθεια ρε, δε σε γνώρισα... μη νομίζεις τώρα....." - "Όχι ρε ντάξει, συμβαίνουν αυτά. Νερό κι αλάτι". - "Σίγουρα ε;" - "Ναι ρε λέμε, άντε πάω μέσα , θα με κάψει κι ο ήλιος. Τα λέμε μέσα". - "Ναι ρε φίλε. Άντε, τα λέμε σε λίγο. Ρε το Μπάμπη...."

Ταχύρρυθμο Ελληνικής Μεταπολιτευτικής Χεστορίας. Ανοίγω παρένθεση και - τηλεγραφικά - στέλνω την εικόνα: η Ελλάδα της παραλιακής. Οι δόσεις των Cayen. Ο μεσημεριανός φραπεδόμαγκας. Το κόμπλεξ κατωτερότητας του Έλληνα, που εκεί κάπου στα '80 έμαθε το Lifestyle, τον Κωστόπουλο - Κλικ, το On the Rocks (Πασχάλης ρε!), το κωλόφτιαγμένο Sierra. Το δημόσιο. Το πακέτο Ντελόρ.Τη Μιμή. Ταξίδι στο Λονδίνο για ψώνια, στο Παρίσι για φωτογραφίες στην Concorde (θα σκάσει η Νίτσα άμα τις δει), στο Μόναχο για Oktoberfest, στο Βερολίνο για τη Μπιενάλε, στη Ρώμη γιατί η μέλλουσα αισθάνεται Αλίκη: "Με συγχωρείτε, ήταν τυχαίο" - Όχι τυχαίο, Μοιραίο ήταν. Κάπου τότε ήταν που οι Γαρδέληδες κοιτάγαν τον μπακάλη, φούρναρη, τσαγκάρη, υδραυλικό μπαμπά τους μετά βδελυγμίας - εντάξει τον κρύβεις, αλλά είναι μπαμπάς, τι να του κάνεις; - και πήγαν μαζικά να κάνουν Business Administration. Το όνειρο του πετυχημένου κανακάρη, στο γραφείο του, με τους υφισταμένους να εκλιπαρούν για εντολές ήταν ο κ...