Skip to main content

Posts

Showing posts from July, 2008

Οι Συνομήλικοι

Αέρας Κοπανιστός.

Έχω κρεμάσει τα ρούχα μου να στεγνώσουν. Ήταν απόγευμα. Το βράδυ είχαν πια στεγνώσει. Έχουν περάσει 4 ημέρες και είναι ακόμη εκεί.
Μόλις το έγραψα αυτό, τα μάζεψα. Ήταν μια καλή ευκαιρία να σηκώσω το πατζούρι μου. Το σήκωσα και είδα τον πορτιέρη στο μπαλκόνι μου. Γύρισε τον παχύ του σβέρκο και με κοίταξαν τα μαύρα γυαλιά του με απορία. Του έκανα νόημα ότι είναι οκ, και έτσι, μπόρεσε και μπήκε λίγος ήλιος στο σαλόνι μου.
«Αυτό το καλοκαίρι με τσάκισε» - αυτό έλεγε η Άλμα σε μια σκηνή από το Καλοκαίρι και Καταχνιά. Έτσι, στο ξεκάρφωτο πετάει αυτή την ατάκα. Χωρίς φαινομενικά να υπάρχει λόγος. Ψάχναμε κάποτε γιατί την λέει… Υποθέσαμε γιατί, και σωστά. Πέρασαν πολλά χρόνια μέχρις ότου να βρεθώ στα μέρη της στις Νότιες Πολιτείες για να νιώσω και στο πετσί μου αυτή την αρρώστια υγρασίας, ζέστης, βροχής, ασφυξίας, σχεδόν απελπισίας. Το πετσί μου νιώθει τα ίδια και στην Ελλάδα. Ότι λείπει από τις καιρικές συνθήκες, το αναπληρώνουν οι τηλεάνθρωποι, η αποχαύνωση, και η καταναγκαστική διασκέδ…

Στους όμορφους Bloggers...

Ολοι μαζί κινούμε, συρφετός,
γυρεύοντας ομοιοκαταληξία.
Μια τόσο ευγενικιά φιλοδοξία
έγινε της ζωής μας ο σκοπός.
Αλλάζουμε με ήχους και συλλαβές
τα αισθήματα στη χάρτινη καρδιά μας,
δημοσιεύουμε τα ποιήματά μας,
για να τιτλοφορούμεθα ποιητές.
Αφήνουμε στο αγέρι τα μαλλιά
και τη γραβάτα μας. Παίρνουμε πόζα.
Ανυπόφορη νομίζουμε πρόζα
των καλών ανθρώπων τη συντροφιά.
Μόνο για μας υπάρχουν του Θεού
τα πλάσματα και, βέβαια, όλη η φύσις.
Στη Γη για να στέλνουμε ανταποκρίσεις,
ανεβήκαμε στ' άστρα τ' ουρανού.
Κι αν πειναλέοι γυρνάμε ολημερίς,
κι αν ξενυχτούμε κάτου απ' τα γεφύρια,
επέσαμε θύματα εξιλαστήρια
του «περιβάλλοντος», της «εποχής».
Κ.Καρυωτάκης