Skip to main content

Η Επιστροφή (απ’ τη Θεσσαλονίκη)


Έκτορας: Λοιπόν, κυρίες και κύριοι, πρέπει να ομολογήσω πως είμαι πολύ χαρούμενος που δεν βρίσκομαι έκλειστος σε κάποιο σάπιο θλιβερό τραίνο.
Ω, Λιλή, εσύ εδώ;

Λιλή: Φυσικά, παρατηρώ τα παιδιά που μεγαλώνουν καταναλώνοντας χρωστικές ουσίες καθώς και τις μανάδες τους που τα ντύνουν με τα θλιβερά χανζαπλάστ τους. Εδώ λοιπόν, σαν ποιητής, σαν χορεύτρια, σαν καθρέφτης. Για να δω, ν΄ακούσω, να χορέψω και ποτέ να προστάζω.

Έκτορας: Κι αλήθεια αγαπημένη, ίσως αυτός να είναι ο προορισμός σου. Γιατί κάθε άνθρωπος έχει, είτε μόνος του, είτε με άλλους μαζί, μια αποστολή – συχνά όχι αναίμακτη – που πρέπει να εκτελέσει μέσα στα χρονικά όρια μιας επίπονης προσπάθειας για ζωή.

Λιλή: Κάθε ποιητής έχει έναν προσωπικό διάλογο με την εποχή του και με το μέλλον -μάλλον ένας σωστός ποιητής. Έτσι κι εγώ, με πονεμένα μάτια πρέπει να κοιτάζω γύρω μου, μπροστά. Πάρα πολύ μπροστά. Και πρέπει, λοιπόν, με ματωμένα δάχτυλα να γίνω ο καθρέφτης των όσων περισσοτέρων μπορώ.

Έκτορας: Θα λύσω αμέσως την απορία σου αγαπητή Λιλή. Όλα αυτά, είναι απόρροια του γεγονότος, ότι η ουσία της ψυχής, τρέφεται με το παράλογο για να επιβιώσει.  Όχι όμως για να αμυνθεί κατά των έμφυτων ή επίκτητων εμποδίων, αλλά για την σταδιακή της ανέλιξη.

Λιλή: Ναι, μπορώ να πώ ότι έχει περάσει απ’ το μυαλό μου όταν σε μουντές μέρες, με σύννεφα πιο βαριά κι από μολύβι, συνωστίζομαι στον παράξενο ήχο ενός πλήθους που με ακαταλαβίστικα μάτια, μοιάζει να κοιτάει προς το άπειρο, που όμως δεν μπορεί να καταλάβει και γι’ αυτό τον λόγο μοιάζει να θωρεί το αποκρουστικό μάρμαρινο αντικείμενο: Τον τάφο των μελλοντικών καιρών του.

Έκτορας: Όλα αυτά με βρίσκουν σύμφωνο. Όμως, θα διατηρήσω κάποιες επιφυλάξεις, γιατί τα αποκαλυπτικά μου όνειρα μου ψυθιρίζουν εμπιστευτικά, ένα προς ένα τα μυστήρια του Μυστηρίου.

Λιλή: Γνωρίζω πως όλα τα φοβερά που περιτριγυρίζουν το μυαλό, είναι δημιούργημα του ίδιου του μυαλού. Λυπούμαι μονο που μοιάζεις με τα μαγικά θηρία του συρφετού κι εσύ. Είσαι ένας ανώριμος αχθοφόρος σ’ ένα ονειρικό μπλου-τζήν.

Έκτορας: Περιττό κυρία μου! Περιττό να με προκαλείς. Άλλωστε, είσαι κι εσύ συνεπιβάτης σ’ αυτό το τραίνο. Έγκλειστη. Στο έλεος του εκάστοτε απρόσωπου οδηγού. Σταμάτα λοιπόν.

Λιλή: Έχεις δίκιο. Είμαστε κι οι δυο δεμένοι σφιχτά εδώ μέσα, χωρίς να μπορούμε να βγούμε, ούτε να φωνάξουμε. Είμαστε δύο μόνοι, σαν σε άσυλο φρενοβλαβών, εγκλωβισμένοι.

Έκτορας: Πολύ καλά λοιπόν. Αφού έτσι έχουν τα πράγματα, βγαίνω στην αρένα της μεγάλης τραγωδίας είτε για να πεθάνω, είτε για να παντρευτώ.

(Σκοτάδι).
(Ακούγονται φωνές – Χαρές – Συγχαρητήρια).
(Σιωπή).
(Ένας πυροβολισμός).

Sandy Angel + Godot
Αμαξοστοιχία 291 - 
9 Μάη 1993 Στην επιστροφή από Θεσσαλονίκη.

Comments

Popular posts from this blog

5. Κινητή Άμμος.

1. Ντεσπεράντος με στραβό καλαμάκι.
2. Ένα Βελούδινο Πρωϊνό. 3. Όλα Τα Όμορφα, Άλογα.
4. I'm in parties
Ο Μπερτόδουλος, τα έφτιαξε με τη χοντρή!.
Αυτό κι αν είναι είδηση. Θα μου μείνει αιώνια απορία πώς συννενοήθηκαν για κάτι τέτοιο. Τι έγινε εκείνο το βράδυ στης χοντρής Στέλλας. Ή Αλεξάνδρα την έλεγαν; Η Μάρα με εμένα ήταν η φυσική κατάληξη των πραγμάτων αλλά το παρελθόν μας ήταν κλειδωμένο. Τίποτα δεν έμπαινε εκεί. Μπετόν αρμέ. Όλοι ανακουφίστηκαν με το happy end του έργου μας, την συλληπηθήκαν για τον χαμό του Φίφη - ποιός χέστηκε, και ο προβολέας γύρισε τελικά στον Μπερτόδουλο και την μόνη φορά που τον βλέπαμε με γυναίκα. Την προηγούμενη φορά, τον είχε συνοδεύσει ο πατέρας του. Συνοδός. Μία στο στρατόπεδο και μερικές στο σπίτι.Έτσι τον έκανε άντρα. Χωρίς κόπο. Άνεσις. Η χοντρή έμεινε έγκυος από έναν Κώστα που μου είχε φτιάξει κάποτε τη μηχανή στο Νέο Κόσμο, και θεώρησε έξυπνο να το φορτώσει στον Μπερτόδουλο, που του άλλαξε η ζωή σε δεκαπέντε δεύτερα και αποφάσισε ακαριαία να πεί ν…

3. Όλα Τα Όμορφα, Άλογα.

1. Ντεσπεράντος με στραβό καλαμάκι.
2. Ένα Βελούδινο Πρωϊνό.

Ήταν 6.30 και το ράδιο έλεγε ειδήσεις. Το έκλεισα φοβούμενος μη μας ακούσω κι εμάς εκεί. Το παλιό πικάπ είχε ένα δίσκο πάνω, ξεχασμένο ποιός ξέρει από πότε. Όλη μου την περιέργεια την έριξα εκεί για να μη σκοντάψει πάνω της. Σήκωσα το παλιό καπάκι που κόλαγε, πάτησα το παλιό φιλντισένιο κουμπί και έβαλα τη βελόνα πάνω. Το μπλέ κέντρο με τα μαύρα γράμματα άρχισε να γυρνάει. Ξέχασα πως διαβάζουν δίσκο που γυρνάει αλλά το Anita O'Day ήταν εμφανές μέχρι οι στροφές να γίνουν 78. Οι τρομπέτες έπαιξαν τη σύντομη εισαγωγή και άρχισε η παλιά κυρία - αν και λεπτή - να τραγουδάει.
...His wife then draped herself in black / That showed her figure fine / Then she cussed him out / The two-faced guy / No insurance could she find! / And her tears flowed like wine / Yes her tears flowed like wine.....
Η Μάρα γύρισε ήρεμα κοίταζε το πικαπ και τα μάτια της γέμισαν εικόνες.
-Αυτό άκουγε η μαμά μου στα τελευταία της. Αυτός ήταν πάντα πάνω. Φών…

Σε Κλοιό ο Εμπρηστής Ωκεανού.

Φωτεινά ημικύκλια τα πυκνά σου μάτια.
Μια φωτεινή θεώρηση στον χώρο που μας αφήνει να κοιταζόμαστε και να ερωτευόμαστε στον Άγιο Σεπτέμβρη.
Δεν είναι ψέμα - ακούστε το όνειρο, γιατί αυτή η σκοτεινή μορφή δεν χαμογέλασε.
Και γι' αυτό δεν υπάρχει ευθύνη από την ασφάλεια ζωής.
Βρίσκομαι στο ημίφως, στο κέντρο βάρους του Σκοταδιού.
Αυτό το επεισόδιο, προϋποθέτει επίσκεψη σε Ναό. Temple στα ναρκωτικά. JESUS CHRIST χωρίς μαξιλάρι, ούτε κουβέρτα στη χιονισμένη στέππα.
Φίλιππε, ήταν ένα ψέμα ο χορός των αντιπάλλων.
Είμαι μια μαγνητοταινία αθόρυβης λήψης.
Αφημένος, όπως άλλωστε κι εσείς φτωχά κοροϊδάκια.
Μια εργασία γεννιέται από τη σχέση μιας σκούπας μ' ένα φαράσι. Το φαράσι όμως, αρνείται να μαζεύει μόνο.
Κοινωνία πουτάνα με ξέφρενο τραγούδι κινέζικου μπορντέλου.
Δεν υπάρχει κυνηγετική αλάνα. Αν φύγει όμως, δε θα σαλέψει ψύλλος.
Η μήτρα του Έρωτά μου υπόκειται στην δοκιμασία της έκτρωσης.


Δανείστε μου την αναπνοή της και θα επιστρέψω τυφώνα.




1993
Sandy Angel + Godot.