Skip to main content

Η Επιστροφή (απ’ τη Θεσσαλονίκη)


Έκτορας: Λοιπόν, κυρίες και κύριοι, πρέπει να ομολογήσω πως είμαι πολύ χαρούμενος που δεν βρίσκομαι έκλειστος σε κάποιο σάπιο θλιβερό τραίνο.
Ω, Λιλή, εσύ εδώ;

Λιλή: Φυσικά, παρατηρώ τα παιδιά που μεγαλώνουν καταναλώνοντας χρωστικές ουσίες καθώς και τις μανάδες τους που τα ντύνουν με τα θλιβερά χανζαπλάστ τους. Εδώ λοιπόν, σαν ποιητής, σαν χορεύτρια, σαν καθρέφτης. Για να δω, ν΄ακούσω, να χορέψω και ποτέ να προστάζω.

Έκτορας: Κι αλήθεια αγαπημένη, ίσως αυτός να είναι ο προορισμός σου. Γιατί κάθε άνθρωπος έχει, είτε μόνος του, είτε με άλλους μαζί, μια αποστολή – συχνά όχι αναίμακτη – που πρέπει να εκτελέσει μέσα στα χρονικά όρια μιας επίπονης προσπάθειας για ζωή.

Λιλή: Κάθε ποιητής έχει έναν προσωπικό διάλογο με την εποχή του και με το μέλλον -μάλλον ένας σωστός ποιητής. Έτσι κι εγώ, με πονεμένα μάτια πρέπει να κοιτάζω γύρω μου, μπροστά. Πάρα πολύ μπροστά. Και πρέπει, λοιπόν, με ματωμένα δάχτυλα να γίνω ο καθρέφτης των όσων περισσοτέρων μπορώ.

Έκτορας: Θα λύσω αμέσως την απορία σου αγαπητή Λιλή. Όλα αυτά, είναι απόρροια του γεγονότος, ότι η ουσία της ψυχής, τρέφεται με το παράλογο για να επιβιώσει.  Όχι όμως για να αμυνθεί κατά των έμφυτων ή επίκτητων εμποδίων, αλλά για την σταδιακή της ανέλιξη.

Λιλή: Ναι, μπορώ να πώ ότι έχει περάσει απ’ το μυαλό μου όταν σε μουντές μέρες, με σύννεφα πιο βαριά κι από μολύβι, συνωστίζομαι στον παράξενο ήχο ενός πλήθους που με ακαταλαβίστικα μάτια, μοιάζει να κοιτάει προς το άπειρο, που όμως δεν μπορεί να καταλάβει και γι’ αυτό τον λόγο μοιάζει να θωρεί το αποκρουστικό μάρμαρινο αντικείμενο: Τον τάφο των μελλοντικών καιρών του.

Έκτορας: Όλα αυτά με βρίσκουν σύμφωνο. Όμως, θα διατηρήσω κάποιες επιφυλάξεις, γιατί τα αποκαλυπτικά μου όνειρα μου ψυθιρίζουν εμπιστευτικά, ένα προς ένα τα μυστήρια του Μυστηρίου.

Λιλή: Γνωρίζω πως όλα τα φοβερά που περιτριγυρίζουν το μυαλό, είναι δημιούργημα του ίδιου του μυαλού. Λυπούμαι μονο που μοιάζεις με τα μαγικά θηρία του συρφετού κι εσύ. Είσαι ένας ανώριμος αχθοφόρος σ’ ένα ονειρικό μπλου-τζήν.

Έκτορας: Περιττό κυρία μου! Περιττό να με προκαλείς. Άλλωστε, είσαι κι εσύ συνεπιβάτης σ’ αυτό το τραίνο. Έγκλειστη. Στο έλεος του εκάστοτε απρόσωπου οδηγού. Σταμάτα λοιπόν.

Λιλή: Έχεις δίκιο. Είμαστε κι οι δυο δεμένοι σφιχτά εδώ μέσα, χωρίς να μπορούμε να βγούμε, ούτε να φωνάξουμε. Είμαστε δύο μόνοι, σαν σε άσυλο φρενοβλαβών, εγκλωβισμένοι.

Έκτορας: Πολύ καλά λοιπόν. Αφού έτσι έχουν τα πράγματα, βγαίνω στην αρένα της μεγάλης τραγωδίας είτε για να πεθάνω, είτε για να παντρευτώ.

(Σκοτάδι).
(Ακούγονται φωνές – Χαρές – Συγχαρητήρια).
(Σιωπή).
(Ένας πυροβολισμός).

Sandy Angel + Godot
Αμαξοστοιχία 291 - 
9 Μάη 1993 Στην επιστροφή από Θεσσαλονίκη.

Comments

Popular posts from this blog

Ημερολόγιο Μακάριναξερα

Μο να σου παίξω μια στην τσεφαλή, τσε ετσά μη με ξανοίζεις!
Μούσκαρε!
Μέσα θε να με πας; Ε, Νά μου!



Ωραία χρονική στιγμή δεν "έτυχε" το επεισοδιο στα Ζωνιανά;
Με την εξωτερική πολιτική να χάνει με 4-0 στο 15',
Με το ΠΑΣΟΚ στις τελευταίες ημέρες της Πομπηίας και την "αναγέννηση" άντε πόρτας,
Με το ασφαλιστικό να σχεδιάζεται σαν tatoo στην πλάτη μας (με κοπίδι),
Με την Βουλή να είναι μπάχαλο,
Με την τροπολογία που δίνει εκτάκτως (ξανά) 900 εκατομμύρια ευρώ στους δικαστικούς (χτες βράδυ ξανα-πέρασε αυτό - ενώ εσύ κοιμόσουν).
Με την ΝΔ να προσπαθεί να δέσει τα κορδόνια της,
Με το πετρέλαιο λίιιιγο πριν τα 100.

"Έτυχε" κι αυτό:
Να πάνε οι μπάτσοι - χωρίς ούτε οι ίδιοι να το ξέρουν - στα Ζωνιανά ("αυτοί" το ήξεραν όμως) και να φεύγουν κάι κάι κάι....
(Μουσικό Διάλειμμα: είσαι σκέτο παρακράτος (δις), και προβοκατόρισσαααα, για αυτό σε χωρισααααααα.....)
η κυβέρνηση να βάζει το μαχαίρι στο κόκκαλο στέλνοντας καμια 200αριά Μπρους Γουίλλις στην περιοχή - σε ζωνταν…

Ντεσπεράντος με στραβό καλαμάκι.

Κοίταξα τον τοίχο. Τη μέρα από μακρυά φαίνεται εύκολος. Με την υγρασία και το κίτρινο φως έμοιαζε με στρατόπεδο. Στη γωνία περίμενες να δεις τη σκοπιά κι όπου νά 'ναι θα περάσει το περίπολο.
Έσβησα το τσιγάρο πάνω του σαν να το 'χωνα στο μάτι του πατέρα της. Πως θα τη καβαλήσουμε τέτοια μάντρα; Μου ΄ρθε κι εμένα έτσι στο ξαφνικό, κουβάλησα και τους άλλους. - Για πείτε καμιά ιδέα πώς θα την κάνουμε. - Εσύ ρε, σάλτα πάνω που έπαιζες και μπάσκετ. - Βόλλευ έπαιζα περισσότερο. Είχε και ελαφάκια γκόμενες. Μπάσκετ αναγκαστικά μη μου βγάλουνε και τ' όνομα. Δε γούσταρα το χαμούρεμα με τους ιδρωμένους αλλά ήταν κάτι μεγαλύτεροι και με θέλανε όλοι στην ομάδα τους γιατί είχα τρελό άλμα . Μου 'φευγε η ψυχή στον αέρα αλλά την κάρφωνα τη σπυριάρα. Τους άφηνα να με κοιτάνε σαν ασβοί και έπαιρνα ύφος χαλαρό, εντάξει μωρέ, δεν έχω κάνει ζέσταμα και δεν μπορώ με δυο χέρια τώρα και τέτοιες πίπες.
Πετάχτηκε ο Κιού με το τσιγάρο στο στόμα και τη στάχτη να του λερώνει το μπλουζάκι των Joy Di…

2. Ένα Βελούδινο Πρωϊνό.

1. Ντεσπεράντος με στραβό καλαμάκι.

Κοιτώντας από την μέσα μεριά του τοίχου, η διάθεσή μου άλλαξε soundtrack. Πίσω ο Μπερτόδουλος, η Τερέζα και ο συνηθισμένος μίζερος κόσμος μου. Δίπλα μου ο Κιού. Στο όριο με τον άλλο κόσμο μπροστά, συγκεντρωμένος σε μένα και αυτό που θέλω και πιστεύω. Αυτό μάλλον λέγεται φιλία. Και αυτός, φίλος.
- Να κεράσω σπασμένο τζάμι; μια δόση αποτυχημένου χιούμορ μήπως σπάσει την απότομη σοβαρότητα. - Δοκίμασες; αρπάχτηκα μαζί του κι εγώ - Άνοστο. - Άστο τότε. - Άστο. Κοιτάζαμε κι οι δύο μέσα. Το στομάχι μου έκανε κοιλιακούς μόνο του. Ένιωσα ότι είχα ιδρώσει και όσο περισσότερο το τραινάρω τόσο πιθανότερο να γυρίσω τρέχοντας με τα αυτιά κάτω στο σπίτι της χοντρής.
Στον πάνω όροφο, από την μπαλκονόπορτα φαινόταν το άρρωστο φως ενός πορτατίφ. Προφανώς το φως σήμα ότι κάποιος είναι σπίτι και υπάρχει κίνηση. Κάτω απ΄ το μπαλκόνι, η ξύλινη κατασκευή με τα βαρέλια. Το υπαίθριο κελάρι του σκατόψυχου. Από εκεί ανεβαίνει στο μπαλκόνι και γριά με βγαλμένο γοφό. Από κάτω …