Skip to main content

Παιχνίδι - Επεισόδιο - Ροή

Φεύγει μπαλόνι, κλαίει παιδί.
Τρέχει, χορός τρελλός ξετυλίγεται στα μάτια, πάνω σου, ναί!
Μια χαμένη δεκαετία έψαχνε τα κλειδιά από το σπίτι του Βάρναλη.
Αδρεναλίνη στις 9:30.
Ένα άγγιγμα επηρρεάζει τον χορό του μαγκάκου. Είναι χορευτής, πρόσκοπος της Αϊτής.
Είναι ο Pablo Escobar ή ο Vito Corleone; Είναι γιατρός της πούτσας. Φωτιά ακαταμάχητη μπροστά στα φώτα. Συρροή τρeλλών. Άνθρωποι!
Κατηγορία και καταδίκαση στη θεούσα της ταράτσας.
Υπάρχει μονοπάτι που δεν υπάρχει αφού ο αρχιμανδρίτης δεν ήταν εκπαιδευμένος να ζητάει προσευχές από το ποίμνιό του που το αποτελούσαν κανίβαλλοι.
Είναι η μέρα εκθαμβωτικά μεγάλη. Δυο, τρία σπουργίτια αγκαλιάζονται διαμέσου της αγάπης.
Η τροφή φωνάζει το γλυκό όνομα Μητέρα. Έχει ήλιο η αποψινή βροχή των συμπαντικών ήλιων. Ακούω σκυλί, κλαίω, τα μάτια της γάτας τόσο γαλανά. Στεναχώρια, μητέρα, αλυσίδα. Δεν αντέχω. Φεύγω.
Η ερωτοπηγή που αχνίζει, άνθισε τα σκουπίδια. Ως εκ τούτου, ο φούρναρης απέναντι, έψησε το αριστερό του μπούτι όταν έμαθε ότι έμεινε έγκυος μία φρατζόλα ψωμί χωριάτικο. Με σουσάμι ε;
Η αντίστροφη βουτιά κάτω από το 7 είναι επικίνδυνη. Να προσέχετε λοιπόν γιατί.
Ο πυρετός εφευρέθηκε στη Θήβα. Η Θήβα δεν έχει ανακαλυφθεί ακόμα.
Μην ξεχνάτε ποτέ ότι ο κόκκορας, δεν έχει κόκκορα να τον ξυπνάει. Κώστα, Κώστα, Κώστα. Δεν γίνεται. Αυτό που περνάμε μπορεί και να μην τελειώσει.

Ο Διαιρετέος είναι μεγάλος μαλάκας.

Οι απέραντοι μα ανώφελοι γέλωτες της μακρινής εποποιίας του Θανά-του-ση. Είναι πρωτοχρονιά της Κυριακής, της μόνης ευτυχισμένης (στην Αμοργό).

1992
Sandy Angel + Godot

Comments

Popular posts from this blog

Ημερολόγιο Μακάριναξερα

Μο να σου παίξω μια στην τσεφαλή, τσε ετσά μη με ξανοίζεις! Μούσκαρε! Μέσα θε να με πας; Ε, Νά μου! Ωραία χρονική στιγμή δεν "έτυχε" το επεισοδιο στα Ζωνιανά; Με την εξωτερική πολιτική να χάνει με 4-0 στο 15', Με το ΠΑΣΟΚ στις τελευταίες ημέρες της Πομπηίας και την "αναγέννηση" άντε πόρτας, Με το ασφαλιστικό να σχεδιάζεται σαν tatoo στην πλάτη μας (με κοπίδι), Με την Βουλή να είναι μπάχαλο, Με την τροπολογία που δίνει εκτάκτως (ξανά) 900 εκατομμύρια ευρώ στους δικαστικούς (χτες βράδυ ξανα-πέρασε αυτό - ενώ εσύ κοιμόσουν). Με την ΝΔ να προσπαθεί να δέσει τα κορδόνια της, Με το πετρέλαιο λίιιιγο πριν τα 100. "Έτυχε" κι αυτό: Να πάνε οι μπάτσοι - χωρίς ούτε οι ίδιοι να το ξέρουν - στα Ζωνιανά ("αυτοί" το ήξεραν όμως) και να φεύγουν κάι κάι κάι.... (Μουσικό Διάλειμμα: είσαι σκέτο παρακράτος (δις), και προβοκατόρισσαααα, για αυτό σε χωρισααααααα.....) η κυβέρνηση να βάζει το μαχαίρι στο κόκκαλο στέλνοντας καμια 200αριά Μπρους Γουίλλις στην περιοχή...

Λυπάμαι, αλλά δεν ΓΕΛΑΩ καθόλου.

Δηλαδή εσύ γέλασες; Είπα δεν πρόκειται να ασχοληθώ σε καμία περίπτωση με αυτό το πράγμα που θέλει να λέγεται εφημερίδα. Αλλά μου ξανάρχεται στο μυαλό η σκηνή που την κρατούσα στο χέρι μου (την εφημερίδα) και είχα μείνει άναυδος από ότι είχα μπροστά μου. Δεν ήταν σαφές αν ότι είδα με θύμωσε ή με λύπησε ή με απογοήτευσε ή όλα μαζί. Κάποιοι άνθρωποι της "γενιάς των 30" όπως αποκαλούνται, κάνουν μια προσπάθεια για να δημιουργήσουν κάτι, να εκφραστούν μέσα από αυτό και να επικοινωνήσουν σκέψεις, θέσεις, να αρθρώσουν δημοσίως λόγο. Θαυμάσια. Τα σέβη μου και τους βγάζω το καπέλο. Θα έλεγε κανείς ότι κάτι κινείται τελικά. Δεν είναι όλα μαύρα κι άραχνα. Αν είναι όμως αυτό το ύφος, το χιούμορ, η προτεινόμενη άποψη, η εικαστική πρόταση, (για να μην αναφερθώ στις τεχνικές λεπτομέρειες , στήσιμο φύλλου κλπ), ότι έχει να προτείνει η "γενιά των 30", πάμε άκλαφτοι. Κατά πρώτον, ποιοί είναι αυτοί. Ωραία. Δεν θέλουν να ξέρουμε. Σωστά. Κι εμένα σ' αυτό το blog δεν θέλω να με ξέρου...

Nous sommes embarques …

Έξι και μία. Goodbye Greece. Σε έξι μήνες θα τα ξαναπούμε(;). Αν και έχω μια αίσθηση μόνιμης αναχώρησης. Δεν ξέρω γιατί. Ίσως γιατί από ότι έφευγα, ποτέ δεν ξαναγύρναγα. Εκτός από τους τόπους των εγκλημάτων. Περίεργη διαδικασία. Έχει κάτι άγριο αλλά και κάτι ωραίο. Κατά πρώτον, αντιμέτωπος με κάτι τέτοιο, συμβαίνει αυτόματα η Αφαίρεση. Ξεχωρίζει κάθε τι περιττό. Επαναπροσδιορίζεις τα σημαντικά, εκπλήσσεσαι από το πόσα λίγα είναι τελικά, γδύνεις πολλά από την φαινομενική σημαντικότητά τους, λίγο απογοητεύεσαι από κάτι που γοητεύτηκες, αλλά ταυτόχρονα νιώθεις να ελαφραίνεις λίγο. «Ανάσχεση» το λέγαμε στο θέατρο. Πολύτιμο εργαλείο. Παίρνεις απόσταση. Ακίνητος. Άδειος. Γειωμένος. Παρών. Ακούς, βλέπεις, αισθάνεσαι σε 360 μοίρες σφαίρας. Βλέπεις τί ξεχωρίζει. Την πραγματική διάσταση των σχέσεών σου και την επίδρασή τους επάνω σου. Σήμερα υποθέτω (και ελπίζω) από κάποιο λάθος με ειδοποίησαν ότι φεύγω αύριο!. Με έλουσε κρύος ιδρώτας γιατί εκτός από τα πρακτικά προβλήματα και την τούμπα στον πρ...