Skip to main content

Παρεξήγηση

- "Πάρτα ρε! Πάρτα" (φαπ)
- "Είσαι μαλάκας; (φαπ) Ο Μπάμπης είμαι ρε! "
- "Ε; Μη μιλάς ρε! "
- "Μπάμπης ρε! Μπάμπης!"
- "Μπάμπης ε;  Ώπα - ποιός Μπάμπης;"
- "Εγώ ρε! Εμένα βαράς ρε;"
- "Μπάμπη !!! Μπάμπη!!!!!!! Σόρυ ρε φιλαράκι - ρε συ δε σε γνώρισα ρε... αμαααάν... ρε ο Μπάμπης! Καλά είσαι ρε Μπαμπίνο;"
- "Ντάξει ρε, ντάξει"
- "Ρε Μπάμπη, αλήθεια ρε, δε σε γνώρισα... μη νομίζεις τώρα....."
- "Όχι ρε ντάξει, συμβαίνουν αυτά. Νερό κι αλάτι".
- "Σίγουρα ε;"
- "Ναι ρε λέμε, άντε πάω μέσα , θα με κάψει κι ο ήλιος. Τα λέμε μέσα".
- "Ναι ρε φίλε. Άντε, τα λέμε σε λίγο. Ρε το Μπάμπη...."







Comments

Πάντως, όσο ο Τράγκας είναι εναντίον των μπάτσων εγώ είμαι με τους μπάτσους. Γιατί σε λίγο όποιον ρίχνει μολότωφ θα τον βγάζουμε πράκτορα της αστυνομίας.

Υ.Γ.: Το συγκεκριμένο βιντεάκι τι χαρά που είχε ο Χαζηνικολάος χτες που το'παιζε! Μα τι χαρά! Σα να τον έδειχνε όταν έβγαλε γκόμενα τον Τσολάκογλου!
Godot said…
Μα κάθε φορά που χαίρομαι κι εγώ σαν παιδί, μου το κόβεις.
Γιατί μου το χαλάς;
Επειδή κατηγορεί για σπορά φόβου στην κοινωνία από την κυβέρνηση και μετά μιλάει για Μυστικές Υπηρεσίες μέσα στον κόσμο και επίδειξη δύναμης και δολοφονικές πρακτικές;
Ο άνθρωπος πονάει για τον μέσο καταναλωτή. Τί το περίεργο;

Τσολάκογλου;;;;; Τς τς τς.... Ντροπή. Δεν είναι τρόπος αυτός να μιλάς για τον πρωθυπουργό.
Godot said…
Πολύ παίζει πάντως ο Τσολάκογλου τελευταία. Απορώ γιατί:

«Ευρέθην αντιμέτωπος ιστορικού διλήμματος : Ή ν' αφήσω να συνεχισθή ο αγών και να γίνη ολοκαύτωμα, ή υπείκων εις τας παρακλήσεις όλων των ηγητόρων του στρατού ν' αναλάβω την πρωτοβουλίαν της συνθηκολογήσεως... "Τολμήσας" δεν υπελόγισα ευθύνας... Μέχρι σήμερον δεν μετενόησα δια το τόλμημά μου. Τουναντίον αισθάνομαι υπερηφάνειαν.»

Ενώ ο Δεμέστιχας (χικ) έχει ξεχαστεί όλως διόλου.

Popular posts from this blog

Ημερολόγιο Μακάριναξερα

Μο να σου παίξω μια στην τσεφαλή, τσε ετσά μη με ξανοίζεις!
Μούσκαρε!
Μέσα θε να με πας; Ε, Νά μου!



Ωραία χρονική στιγμή δεν "έτυχε" το επεισοδιο στα Ζωνιανά;
Με την εξωτερική πολιτική να χάνει με 4-0 στο 15',
Με το ΠΑΣΟΚ στις τελευταίες ημέρες της Πομπηίας και την "αναγέννηση" άντε πόρτας,
Με το ασφαλιστικό να σχεδιάζεται σαν tatoo στην πλάτη μας (με κοπίδι),
Με την Βουλή να είναι μπάχαλο,
Με την τροπολογία που δίνει εκτάκτως (ξανά) 900 εκατομμύρια ευρώ στους δικαστικούς (χτες βράδυ ξανα-πέρασε αυτό - ενώ εσύ κοιμόσουν).
Με την ΝΔ να προσπαθεί να δέσει τα κορδόνια της,
Με το πετρέλαιο λίιιιγο πριν τα 100.

"Έτυχε" κι αυτό:
Να πάνε οι μπάτσοι - χωρίς ούτε οι ίδιοι να το ξέρουν - στα Ζωνιανά ("αυτοί" το ήξεραν όμως) και να φεύγουν κάι κάι κάι....
(Μουσικό Διάλειμμα: είσαι σκέτο παρακράτος (δις), και προβοκατόρισσαααα, για αυτό σε χωρισααααααα.....)
η κυβέρνηση να βάζει το μαχαίρι στο κόκκαλο στέλνοντας καμια 200αριά Μπρους Γουίλλις στην περιοχή - σε ζωνταν…

Ντεσπεράντος με στραβό καλαμάκι.

Κοίταξα τον τοίχο. Τη μέρα από μακρυά φαίνεται εύκολος. Με την υγρασία και το κίτρινο φως έμοιαζε με στρατόπεδο. Στη γωνία περίμενες να δεις τη σκοπιά κι όπου νά 'ναι θα περάσει το περίπολο.
Έσβησα το τσιγάρο πάνω του σαν να το 'χωνα στο μάτι του πατέρα της. Πως θα τη καβαλήσουμε τέτοια μάντρα; Μου ΄ρθε κι εμένα έτσι στο ξαφνικό, κουβάλησα και τους άλλους. - Για πείτε καμιά ιδέα πώς θα την κάνουμε. - Εσύ ρε, σάλτα πάνω που έπαιζες και μπάσκετ. - Βόλλευ έπαιζα περισσότερο. Είχε και ελαφάκια γκόμενες. Μπάσκετ αναγκαστικά μη μου βγάλουνε και τ' όνομα. Δε γούσταρα το χαμούρεμα με τους ιδρωμένους αλλά ήταν κάτι μεγαλύτεροι και με θέλανε όλοι στην ομάδα τους γιατί είχα τρελό άλμα . Μου 'φευγε η ψυχή στον αέρα αλλά την κάρφωνα τη σπυριάρα. Τους άφηνα να με κοιτάνε σαν ασβοί και έπαιρνα ύφος χαλαρό, εντάξει μωρέ, δεν έχω κάνει ζέσταμα και δεν μπορώ με δυο χέρια τώρα και τέτοιες πίπες.
Πετάχτηκε ο Κιού με το τσιγάρο στο στόμα και τη στάχτη να του λερώνει το μπλουζάκι των Joy Di…

2. Ένα Βελούδινο Πρωϊνό.

1. Ντεσπεράντος με στραβό καλαμάκι.

Κοιτώντας από την μέσα μεριά του τοίχου, η διάθεσή μου άλλαξε soundtrack. Πίσω ο Μπερτόδουλος, η Τερέζα και ο συνηθισμένος μίζερος κόσμος μου. Δίπλα μου ο Κιού. Στο όριο με τον άλλο κόσμο μπροστά, συγκεντρωμένος σε μένα και αυτό που θέλω και πιστεύω. Αυτό μάλλον λέγεται φιλία. Και αυτός, φίλος.
- Να κεράσω σπασμένο τζάμι; μια δόση αποτυχημένου χιούμορ μήπως σπάσει την απότομη σοβαρότητα. - Δοκίμασες; αρπάχτηκα μαζί του κι εγώ - Άνοστο. - Άστο τότε. - Άστο. Κοιτάζαμε κι οι δύο μέσα. Το στομάχι μου έκανε κοιλιακούς μόνο του. Ένιωσα ότι είχα ιδρώσει και όσο περισσότερο το τραινάρω τόσο πιθανότερο να γυρίσω τρέχοντας με τα αυτιά κάτω στο σπίτι της χοντρής.
Στον πάνω όροφο, από την μπαλκονόπορτα φαινόταν το άρρωστο φως ενός πορτατίφ. Προφανώς το φως σήμα ότι κάποιος είναι σπίτι και υπάρχει κίνηση. Κάτω απ΄ το μπαλκόνι, η ξύλινη κατασκευή με τα βαρέλια. Το υπαίθριο κελάρι του σκατόψυχου. Από εκεί ανεβαίνει στο μπαλκόνι και γριά με βγαλμένο γοφό. Από κάτω …