Πέμπτη, Ιουλίου 14, 2011

Αρρωστημένος Έρωτας στην Απόμακρη Γη.

Και το λιωμένο, πυρωμένο, καυτό λάδι του τηγανιού, γίνεται το υγρό της κάθαρσης στο πρόσωπό σου.
Κι ενώ καίγεσαι, ουρλιάζεις και χτυπάς τους όλους τοίχους του δωματίου, σκέφτεσαι το βραδυνό κλάμα με την δεσποινίς Μοίρα, όταν τα μάτια σου κοκκίνησαν στην θέα του φεγγαριού της μοιραίας νύχτας, της απότρεψης, και του εμετικου ερωτα. Το έψιλον με κεφαλαίο.
Και τα πτηνά και τα πλήκτρα της αριστερής πλευράς του πιάνου συμφωνούσαν με την Σελήνη.
Το ρυτιδιασμένο πρόσωπο έλεγε: "Ανικανοποίητη Μάχη".
Έλεγε: "Κατσαβίδια".
Έλεγε: "Αισθάνομαι σαν Αίσθημα".

Πέρασε το τρόλεϋ, γύρω απ' τη δημιουργία μιας πόρνης και βρώμισε το υπέροχο δημιούργημα.
Λατρεύω τις πόρνες όταν αισθάνονται μητέρες. Ένας χαμένος πολιτισμός δίχως νόημα ύπαρξης.
Οδοντίατρος ψυχασθενής μ' ενδείξεις ενδοφλέβια τελείας.
43 οδοκαθαριστές, ακούγοντας ρεμπέτικα καπνίζουν χασίς και χάνονται στις σκάλες που φτιάχνουν τα ντουμάνια προς το άπειρο.
Όταν τα 2 γίνουν 1, τότε θα μπορέσουμε να πούμε "ολακαλα!"
Προς το παρόν το ξυράφι χαρακώνει όνειρα, αυταπάτες, βίτσια, ανάγκες, έρωτες, εσένα κι εμένα.
Το καπάκι της κατσαρόλας δεν είναι στη θέση του. Ούτε κι εγώ. Είμαι μέσα στη κατσαρόλα. Α, νά και το καπάκι. Όχι ρε γαμώτο ∙ μη με σκεπάζετε, θέλω να βλέπω τον εκτελεστή μου. Τον προτιμώ απ' το να βλέπω τα θύματά μου που φωνάζουν συνθήματα υπέρ του θανάτου μου.
Τις αδίκησα τις κοπέλες.
Τις σκότωσα και οι Ερινύες μπήγουν βελόνες στα μάτια μου. Έτσι πρέπει. Αλλά κι αυτές πουτάνες είναι, μαστουρωμένες. Δεν ξέρουν τί κάνουν.
Τα βυζιά με κυνηγάνε να με σκοτώσουν με σουβλερές ρώγες. Βοήθεια!.
Ποιός νοιάζεται για έναν παλιατζή που πεθαίνει στα πλακάκια;
Χωρίς μία συμβουλή θα διεκδικήσουμε τα καμμένα απ' την κατάρριψη.
Καλόπλαστα παλάτια.
Μ' έχεις κατακρεουργήσει μωρό μου και δε λες να μου δώσεις την πολυπόθητη ελευθερία που αγαπώ. Αν νιώσω σαν το πρόσταγμα του γαμιόλη πατέρα δεν θα φωνάξω, μόνο θα δακρύσω κάτω απ' τους καμπινέδες που τρέχουν σκατά και ηρωίνη.
Μεταλλαγμένη απ' τις καιρικές και χρονικές συνθήκες. Συνθήκες - σκατά στο βρωμόστομα του παιδιού που θέλει να σας γαμήσει απ' άκρη σ' άκρη.
Κι όταν η κακόμοιρη, απογοητευμένη - οπως νομιζεις - ερωμένη σου, καταφέρει να βγεί απ' το πηγάδι που την πέταξες, με τα φιδίσια, απειλιτικά μάτια της, θα εξακοντίσει το κεφάλι σου στη σκοτεινή πλευρά της Σελήνης.
END.

1993.
Sandy Angel + Godot


Δεν υπάρχουν σχόλια: