Skip to main content

Rise and shine

Προηγούμενο

Ο ήχος απ’ τις κουρτίνες που τραβήχτηκαν απότομα ήταν σαν μαχαιριά στα μάτια. Με το φώς απ’ το μπαλκόνι πίσω της, είχε τα μαλλιά της λυτά, φόραγε ένα φανελάκι μαύρο κολλητό και ένα γυναικείο σλιπάκι μαύρο.
Το περίγραμμα της μικρής λεκάνης της και τα λεπτά της πόδια τονίζονταν από το κόντρα φως και το βλέμμα του Τρύφωνα βρήκε το καλύτερο σημείο για να συνηθίσει τον απογευματινό κίτρινο ήλιο.
«Αν σ’ αρέσει το βρακί μου τόσο, μπορώ να το βγάλω και να στο κάνω δώρο» είπε με προκλητικό νάζι στη φωνή της.
«Καφέ;» μουρμούρισε εκείνος ενώ προσπαθούσε να ανασηκωθεί στο τεράστιο - ζεστό ακόμα – μαξιλάρι.
«Μάλιστα αφέντη. Χωρίς καφέ θα σας αφήναμε; Κομοδίνο.»
Μια μυρωδιά από καφέ με άρωμα από καβουρδισμένο αμύγδαλο τον οδήγησε με ακρίβεια σε μια μεγάλη μαύρη κούπα. Θυμήθηκε το περιστατικό στην κουζίνα και κρατήθηκε να μην κάνει καμιά περίεργη σκέψη ή συνειρμό. Όχι πριν την πρώτη τζούρα καφέ.
«Γαλλικός; Αυτό είναι ζεστό νερό με κολώνια».
«Στην Γαλλία είσαι μωρό μου. Κι απ’ όσο ξέρω, μπορείς να κάνεις αυτή την κούπα να βγάλει ακριβώς ότι θες – και να σταματήσει και η γκρίνια σου έτσι.» Ανέβηκε με μια κίνηση στο κρεβάτι και βρέθηκε με σταυρωμένα τα πόδια δίπλα στα δικά του.
Ο καφές έγινε ξαφνικά ότι ακριβώς ήθελε και ένα Gitanes στο χέρι ήταν ότι πιο ωραίο για αυτό το αγουροξυπνημένο απόγευμα. Βολεύτηκε καθιστός και ανταπέδωσε ένα μειδίαμα σε αυτό το χαρούμενο πλατύ χαμόγελο.
«Πως σε λένε;»
«Αμαλία»
«Το –λία με έψιλον γιώτα;»
«Άμα…»
«Μάλλον στο έχουν κάνει πολλές φορές αυτό το αστειάκι».
«Ποτέ. Εγώ είχα σκεφτεί να μου έκανα αν με γνώριζα – γι’ αυτό είχα και την απάντηση».
«Περίεργο μυαλό είσαι».
«Εσύ το λες αυτό;»
«Για καλό το λέω – μ’ αρέσει»
«Το μυαλό μου;»
«Όλη μ’ αρέσεις».
«Δεν έχεις επιλογή σε αυτό. Ούτε εγώ όμως.»

Μακάρι να έμενε εκεί ώρες με την Αμαλία, όμως η σκέψη του Λου τον άγχωσε. Το κλειδί στην πόρτα ακόμα περισσότερο. Ο ίδιος ο Λου κι άλλο.

«Χα! Κι όμως ζει! Περίπου δηλαδή. Σαν τον Λάζαρο χωρίς το σάβανο είσαι. Έχεις μια ώρα καιρό. Μετά φεύγουμε.»
«Ε;»
«Το μπαρ του Κάρυ Γκράντ δεν υπάρχει πια. Τι νόμιζες; Εσένα θα περίμεναν; Όσο κοιμάσαι η τύχη σου κάνει βίζιτες. Κάνε τα beaute σου και πάμε. Κατσικάκι, θα…»
«Ναι» απάντησε η Αμαλία ενώ η πόρτα έκλεινε.
«Εσύ είσαι το κατσικάκι;»
«Δεν φαντάζεσαι πόσα είμαι – ακόμα κι εσύ, δεν φαντάζεσαι»
«Φαντάζομαι…»
«Μη»
«Ok»

Είχε αρχίσει να σουρουπώνει όταν βγήκε απ’ το μπάνιο, τυλιγμένος στο μαύρο-κόκκινο μπουρνούζι. Η Αμαλία μπρούμυτα στο κρεβάτι διάβαζε ένα βιβλίο που ήταν στο πάτωμα και κουνούσε τα πόδια της στον ρυθμό του «Aint it Strange» της Patti Smith.
Ήταν έτοιμος σε δέκα λεπτά και έπινε την τελευταία τζούρα καφέ όταν εμφανίστηκε ο Λου βιαστικός, και ενεργητικός όπως πάντα.
«Δεν διέκοψα τίποτα βρώμικο ε;»
Η Αμαλία σήκωσε το κεφάλι και χαμογέλασε.
«Είναι νευρικός και αμήχανος ακόμα. Δεν ξέρει τι να με κάνει»
«Χα! Τι θα κάνω μ’ αυτό το παιδί; Έτοιμος; Φύγαμε.»
Ο Τρύφωνας ένιωσε ότ ι μιλούσαν σαν αυτός να ήταν απών.
«Ναι. Πάμε. Που; Η Αμαλία;».
«Η Αμαλία θα σε περιμένει εδώ. Λου, πρόσεχέ τον. Ακόμα λίγο.»

Στο ασανσέρ ο Λου τον κοίταξε:
«Δεν θα είμαστε καιρό ακόμα μαζί ξέρεις. Αλλά βλέπω ότι αντιμετωπίζεις την κατάσταση πολύ ήρεμα και μάλλον αυτό θα σου βγει σε καλό».
«Δεν ξέρω καν τι υποτίθεται πως πρέπει να βγει».
«Αυτό είναι η ζωή μικρέ, ξεφορτώσου το μυαλό σου, ενεργοποίησε τον Νου σου, και φτιάξε αυτό που θές να ζήσεις. Ο δρόμος δεν υπάρχει – φτιάχτον και περπάτα τον».
«Ουφ! Κάθε φορά μου το κάνεις αυτό και με βαραίνεις»
«Pas problem! Η θλίψη είναι προτιμότερη από το γέλιο, γιατί η καρδιά ευφραίνεται όταν το πρόσωπο είναι λυπημένο».
«Μπα; Τι είναι αυτό πάλι;»
«Εκκλησιαστής. Κεφάλαιο ζ’, εδάφιο 3. Ισόγειο – βγαίνουμε.»

Comments

Dawkinson said…
πώς γίνεται όταν εμφανίζεται ο Λου, να εξαφανίζονται όλοι, δε θα το καταλάβω...το έχω παρατηρήσει όμως και πρόκειται για σατανική σύμπτωση, που εξελίσσεται σε μοτίβο. σαν ταπετσαρία τών 60΄ς.
αλλά, αυτό που έχει ήδη γίνει, είναι και αυτό που πρόκειται να γίνει και αυτό που έχει συμβεί είναι ό,τι ακριβώς πρόκειται να συμβεί. και δεν υπάρχει τίποτα πρωτόγνωρο υπό το φως του ήλιου.
- Εκκλησιαστής, 1:9.

Popular posts from this blog

Ημερολόγιο Μακάριναξερα

Μο να σου παίξω μια στην τσεφαλή, τσε ετσά μη με ξανοίζεις!
Μούσκαρε!
Μέσα θε να με πας; Ε, Νά μου!



Ωραία χρονική στιγμή δεν "έτυχε" το επεισοδιο στα Ζωνιανά;
Με την εξωτερική πολιτική να χάνει με 4-0 στο 15',
Με το ΠΑΣΟΚ στις τελευταίες ημέρες της Πομπηίας και την "αναγέννηση" άντε πόρτας,
Με το ασφαλιστικό να σχεδιάζεται σαν tatoo στην πλάτη μας (με κοπίδι),
Με την Βουλή να είναι μπάχαλο,
Με την τροπολογία που δίνει εκτάκτως (ξανά) 900 εκατομμύρια ευρώ στους δικαστικούς (χτες βράδυ ξανα-πέρασε αυτό - ενώ εσύ κοιμόσουν).
Με την ΝΔ να προσπαθεί να δέσει τα κορδόνια της,
Με το πετρέλαιο λίιιιγο πριν τα 100.

"Έτυχε" κι αυτό:
Να πάνε οι μπάτσοι - χωρίς ούτε οι ίδιοι να το ξέρουν - στα Ζωνιανά ("αυτοί" το ήξεραν όμως) και να φεύγουν κάι κάι κάι....
(Μουσικό Διάλειμμα: είσαι σκέτο παρακράτος (δις), και προβοκατόρισσαααα, για αυτό σε χωρισααααααα.....)
η κυβέρνηση να βάζει το μαχαίρι στο κόκκαλο στέλνοντας καμια 200αριά Μπρους Γουίλλις στην περιοχή - σε ζωνταν…

5. Κινητή Άμμος.

1. Ντεσπεράντος με στραβό καλαμάκι.
2. Ένα Βελούδινο Πρωϊνό. 3. Όλα Τα Όμορφα, Άλογα.
4. I'm in parties
Ο Μπερτόδουλος, τα έφτιαξε με τη χοντρή!.
Αυτό κι αν είναι είδηση. Θα μου μείνει αιώνια απορία πώς συννενοήθηκαν για κάτι τέτοιο. Τι έγινε εκείνο το βράδυ στης χοντρής Στέλλας. Ή Αλεξάνδρα την έλεγαν; Η Μάρα με εμένα ήταν η φυσική κατάληξη των πραγμάτων αλλά το παρελθόν μας ήταν κλειδωμένο. Τίποτα δεν έμπαινε εκεί. Μπετόν αρμέ. Όλοι ανακουφίστηκαν με το happy end του έργου μας, την συλληπηθήκαν για τον χαμό του Φίφη - ποιός χέστηκε, και ο προβολέας γύρισε τελικά στον Μπερτόδουλο και την μόνη φορά που τον βλέπαμε με γυναίκα. Την προηγούμενη φορά, τον είχε συνοδεύσει ο πατέρας του. Συνοδός. Μία στο στρατόπεδο και μερικές στο σπίτι.Έτσι τον έκανε άντρα. Χωρίς κόπο. Άνεσις. Η χοντρή έμεινε έγκυος από έναν Κώστα που μου είχε φτιάξει κάποτε τη μηχανή στο Νέο Κόσμο, και θεώρησε έξυπνο να το φορτώσει στον Μπερτόδουλο, που του άλλαξε η ζωή σε δεκαπέντε δεύτερα και αποφάσισε ακαριαία να πεί ν…

3. Όλα Τα Όμορφα, Άλογα.

1. Ντεσπεράντος με στραβό καλαμάκι.
2. Ένα Βελούδινο Πρωϊνό.

Ήταν 6.30 και το ράδιο έλεγε ειδήσεις. Το έκλεισα φοβούμενος μη μας ακούσω κι εμάς εκεί. Το παλιό πικάπ είχε ένα δίσκο πάνω, ξεχασμένο ποιός ξέρει από πότε. Όλη μου την περιέργεια την έριξα εκεί για να μη σκοντάψει πάνω της. Σήκωσα το παλιό καπάκι που κόλαγε, πάτησα το παλιό φιλντισένιο κουμπί και έβαλα τη βελόνα πάνω. Το μπλέ κέντρο με τα μαύρα γράμματα άρχισε να γυρνάει. Ξέχασα πως διαβάζουν δίσκο που γυρνάει αλλά το Anita O'Day ήταν εμφανές μέχρι οι στροφές να γίνουν 78. Οι τρομπέτες έπαιξαν τη σύντομη εισαγωγή και άρχισε η παλιά κυρία - αν και λεπτή - να τραγουδάει.
...His wife then draped herself in black / That showed her figure fine / Then she cussed him out / The two-faced guy / No insurance could she find! / And her tears flowed like wine / Yes her tears flowed like wine.....
Η Μάρα γύρισε ήρεμα κοίταζε το πικαπ και τα μάτια της γέμισαν εικόνες.
-Αυτό άκουγε η μαμά μου στα τελευταία της. Αυτός ήταν πάντα πάνω. Φών…