Skip to main content

Σύνταγμα - Υπάρχουν χρυσόψαρα εδω;

Ποιός νοήμων άνθρωπος μπορεί να συμμετάσχει, να προτείνει και πραγματικά να προβληματιστεί με την θεματική(;) της Αμεσοδημοκρατικής συνέλευσης του Συντάγματος;
Από τη μία οι οικονομολόγοι-Zeitgeist  που προτείνουν την τάδε απλούστατη λύση (σαν την Κοντού στη σωφερίνα: "Απλούστατον") και πως η Σωτηρία είναι θέμα απόφασης.
Δικής μας μόνο, κανενός άλλου.
Από την άλλη, το "μέλλον". Η "νέα γενιά που παίρνει τα πράγματα στα χέρια της", άνευ παιδείας, σχεδίου, πολιτικής κατεύθυνσης, ελάχιστης γνώσης και ιστορικής εμπειρίας, αλλά και απόλυτης άρνησης επίσης. 
19 μέρες προσπαθούν να συννενοηθούν αμεσοδημοκρατικά για το ποιοί είναι!
Τουλάχιστον ο Πολύδωρας με το μνημειώδες ποιήμα "Ποιός είμαι;" προσέφερε και στην κωμική πλευρά του πολιτισμού ένα έργο.


Ακούω τώρα απο live cam: "Τα μινιμουμ που μας ενώνουν είναι οτι ειμαστε συναγωνιστές" το ακούω τώρα απο μια Μαρία απο την Αγ.Παρασκευή. "Αυτοκινητοπομπές έστω και με ενα αυτοκινητο με ντουντουκα." 
"Ομάδα να εκτυπωσει φυλλάδια για τη συμβαση και το μεσοπροθεσμο και να τα μοιραζει σε τραπεζακια στο δρόμο για να μαθει ο κοσμος και να εξεγερθεί."
Ο άλλος λέει : "να μετακινηθει το ιατρειο λιγο πιο κατω γιατι σε περιπτωση πανικου θα αχρηστευτει. Επίσης, να πέσει η κυβέρνηση Παπανδρέου. Δύναμη και δε μασαμε!"
Ο συντονιστής: Το νούμερο 54, 72 και να ετοιμάζεται  το νουμερο 68. Σαν τον Πεταλωτή στην ΔΕΘ δηλαδη.
Πολλά χιουμοριστικά μου έρχονται αλλά το πράγμα μιλάει απο μόνο του και δεν αντέχει σε κριτική.
Κάποιοι, έχουν πάρει χαμπάρι ότι ο ασθενής πέθανε, το πατήσανε και ψόφησε, η κότα κότα θα παραμείνει, η πλατεία πλάτειασε και προσπαθούν να περισώσουν την πάρτη τους ή έχουν την αίσθηση ότι κάτι θα αποκομίσουν κατόπιν εορτής.
Ο λόγος και η δράση του "πυρήνα" του "κινήματος" (τι λέω θεέ μου) θυμίζει τον Μαύρο Ιππότη των Monty Pythons.  Σα να παίζεις τυφλόμυγα μόνος σου ένα πράγμα.
Και εντάξει, πόσες φορές έχουμε δει παρόμοια πράγματα; Άπειρες. Η διαφορά τώρα είναι ότι υπάρχει η δυνατότητα να γυρίσει ο κόσμος με τα αυτιά κάτω, να αντιστραφεί το κλίμα της "επανάστασης" και να είναι πια έτοιμος για οτιδήποτε του επιβληθεί.
Αν ο Έλληνας ζούσε σαν λαμόγιο πολλά χρόνια, και όντως ζούσε με το κατά Κωστόπουλου lifestyle Ευαγγέλιο (και ακόμη το κάνει), ξαφνικά έπεσε το σκηνικό και απο πίσω φάνηκε ο μαύρος τοίχος. Όπως σε όλα τα θέατρα.


Φοβάμαι ότι αναλογικά το ίδιο συμβαίνει με την υποτιθέμενη Ελευθερία. 
Ο κάθε λαός έχει την Ελευθερία που του αξίζει. 
Κι αν απο-φασιστεί να προσαρμοστεί ο Έλληνας με την Ελευθερία που του αξίζει, και αποδεικνύει καθημερινά, το πράγμα θα μαυρίσει απότομα.
Πολύ απότομα.


Και όλες τις δικαιολογίες και τα επιχειρήματα τα ξοδεύουμε τώρα. Αυτές τις στιγμές.

Comments

bernardina said…
Γεια σου, Γκοντέ.
My feelings exactly. Αλλά exactly όμως...
(ΥΓ. Πέρασα έτσι, απλώς για να πω ένα "γεια" -σκαστή από του μότορα ;-) )

bernardina

Popular posts from this blog

Ημερολόγιο Μακάριναξερα

Μο να σου παίξω μια στην τσεφαλή, τσε ετσά μη με ξανοίζεις!
Μούσκαρε!
Μέσα θε να με πας; Ε, Νά μου!



Ωραία χρονική στιγμή δεν "έτυχε" το επεισοδιο στα Ζωνιανά;
Με την εξωτερική πολιτική να χάνει με 4-0 στο 15',
Με το ΠΑΣΟΚ στις τελευταίες ημέρες της Πομπηίας και την "αναγέννηση" άντε πόρτας,
Με το ασφαλιστικό να σχεδιάζεται σαν tatoo στην πλάτη μας (με κοπίδι),
Με την Βουλή να είναι μπάχαλο,
Με την τροπολογία που δίνει εκτάκτως (ξανά) 900 εκατομμύρια ευρώ στους δικαστικούς (χτες βράδυ ξανα-πέρασε αυτό - ενώ εσύ κοιμόσουν).
Με την ΝΔ να προσπαθεί να δέσει τα κορδόνια της,
Με το πετρέλαιο λίιιιγο πριν τα 100.

"Έτυχε" κι αυτό:
Να πάνε οι μπάτσοι - χωρίς ούτε οι ίδιοι να το ξέρουν - στα Ζωνιανά ("αυτοί" το ήξεραν όμως) και να φεύγουν κάι κάι κάι....
(Μουσικό Διάλειμμα: είσαι σκέτο παρακράτος (δις), και προβοκατόρισσαααα, για αυτό σε χωρισααααααα.....)
η κυβέρνηση να βάζει το μαχαίρι στο κόκκαλο στέλνοντας καμια 200αριά Μπρους Γουίλλις στην περιοχή - σε ζωνταν…

Ντεσπεράντος με στραβό καλαμάκι.

Κοίταξα τον τοίχο. Τη μέρα από μακρυά φαίνεται εύκολος. Με την υγρασία και το κίτρινο φως έμοιαζε με στρατόπεδο. Στη γωνία περίμενες να δεις τη σκοπιά κι όπου νά 'ναι θα περάσει το περίπολο.
Έσβησα το τσιγάρο πάνω του σαν να το 'χωνα στο μάτι του πατέρα της. Πως θα τη καβαλήσουμε τέτοια μάντρα; Μου ΄ρθε κι εμένα έτσι στο ξαφνικό, κουβάλησα και τους άλλους. - Για πείτε καμιά ιδέα πώς θα την κάνουμε. - Εσύ ρε, σάλτα πάνω που έπαιζες και μπάσκετ. - Βόλλευ έπαιζα περισσότερο. Είχε και ελαφάκια γκόμενες. Μπάσκετ αναγκαστικά μη μου βγάλουνε και τ' όνομα. Δε γούσταρα το χαμούρεμα με τους ιδρωμένους αλλά ήταν κάτι μεγαλύτεροι και με θέλανε όλοι στην ομάδα τους γιατί είχα τρελό άλμα . Μου 'φευγε η ψυχή στον αέρα αλλά την κάρφωνα τη σπυριάρα. Τους άφηνα να με κοιτάνε σαν ασβοί και έπαιρνα ύφος χαλαρό, εντάξει μωρέ, δεν έχω κάνει ζέσταμα και δεν μπορώ με δυο χέρια τώρα και τέτοιες πίπες.
Πετάχτηκε ο Κιού με το τσιγάρο στο στόμα και τη στάχτη να του λερώνει το μπλουζάκι των Joy Di…

2. Ένα Βελούδινο Πρωϊνό.

1. Ντεσπεράντος με στραβό καλαμάκι.

Κοιτώντας από την μέσα μεριά του τοίχου, η διάθεσή μου άλλαξε soundtrack. Πίσω ο Μπερτόδουλος, η Τερέζα και ο συνηθισμένος μίζερος κόσμος μου. Δίπλα μου ο Κιού. Στο όριο με τον άλλο κόσμο μπροστά, συγκεντρωμένος σε μένα και αυτό που θέλω και πιστεύω. Αυτό μάλλον λέγεται φιλία. Και αυτός, φίλος.
- Να κεράσω σπασμένο τζάμι; μια δόση αποτυχημένου χιούμορ μήπως σπάσει την απότομη σοβαρότητα. - Δοκίμασες; αρπάχτηκα μαζί του κι εγώ - Άνοστο. - Άστο τότε. - Άστο. Κοιτάζαμε κι οι δύο μέσα. Το στομάχι μου έκανε κοιλιακούς μόνο του. Ένιωσα ότι είχα ιδρώσει και όσο περισσότερο το τραινάρω τόσο πιθανότερο να γυρίσω τρέχοντας με τα αυτιά κάτω στο σπίτι της χοντρής.
Στον πάνω όροφο, από την μπαλκονόπορτα φαινόταν το άρρωστο φως ενός πορτατίφ. Προφανώς το φως σήμα ότι κάποιος είναι σπίτι και υπάρχει κίνηση. Κάτω απ΄ το μπαλκόνι, η ξύλινη κατασκευή με τα βαρέλια. Το υπαίθριο κελάρι του σκατόψυχου. Από εκεί ανεβαίνει στο μπαλκόνι και γριά με βγαλμένο γοφό. Από κάτω …