Κυριακή, Ιουνίου 12, 2011

Σύνταγμα - Υπάρχουν χρυσόψαρα εδω;

Ποιός νοήμων άνθρωπος μπορεί να συμμετάσχει, να προτείνει και πραγματικά να προβληματιστεί με την θεματική(;) της Αμεσοδημοκρατικής συνέλευσης του Συντάγματος;
Από τη μία οι οικονομολόγοι-Zeitgeist  που προτείνουν την τάδε απλούστατη λύση (σαν την Κοντού στη σωφερίνα: "Απλούστατον") και πως η Σωτηρία είναι θέμα απόφασης.
Δικής μας μόνο, κανενός άλλου.
Από την άλλη, το "μέλλον". Η "νέα γενιά που παίρνει τα πράγματα στα χέρια της", άνευ παιδείας, σχεδίου, πολιτικής κατεύθυνσης, ελάχιστης γνώσης και ιστορικής εμπειρίας, αλλά και απόλυτης άρνησης επίσης. 
19 μέρες προσπαθούν να συννενοηθούν αμεσοδημοκρατικά για το ποιοί είναι!
Τουλάχιστον ο Πολύδωρας με το μνημειώδες ποιήμα "Ποιός είμαι;" προσέφερε και στην κωμική πλευρά του πολιτισμού ένα έργο.


Ακούω τώρα απο live cam: "Τα μινιμουμ που μας ενώνουν είναι οτι ειμαστε συναγωνιστές" το ακούω τώρα απο μια Μαρία απο την Αγ.Παρασκευή. "Αυτοκινητοπομπές έστω και με ενα αυτοκινητο με ντουντουκα." 
"Ομάδα να εκτυπωσει φυλλάδια για τη συμβαση και το μεσοπροθεσμο και να τα μοιραζει σε τραπεζακια στο δρόμο για να μαθει ο κοσμος και να εξεγερθεί."
Ο άλλος λέει : "να μετακινηθει το ιατρειο λιγο πιο κατω γιατι σε περιπτωση πανικου θα αχρηστευτει. Επίσης, να πέσει η κυβέρνηση Παπανδρέου. Δύναμη και δε μασαμε!"
Ο συντονιστής: Το νούμερο 54, 72 και να ετοιμάζεται  το νουμερο 68. Σαν τον Πεταλωτή στην ΔΕΘ δηλαδη.
Πολλά χιουμοριστικά μου έρχονται αλλά το πράγμα μιλάει απο μόνο του και δεν αντέχει σε κριτική.
Κάποιοι, έχουν πάρει χαμπάρι ότι ο ασθενής πέθανε, το πατήσανε και ψόφησε, η κότα κότα θα παραμείνει, η πλατεία πλάτειασε και προσπαθούν να περισώσουν την πάρτη τους ή έχουν την αίσθηση ότι κάτι θα αποκομίσουν κατόπιν εορτής.
Ο λόγος και η δράση του "πυρήνα" του "κινήματος" (τι λέω θεέ μου) θυμίζει τον Μαύρο Ιππότη των Monty Pythons.  Σα να παίζεις τυφλόμυγα μόνος σου ένα πράγμα.
Και εντάξει, πόσες φορές έχουμε δει παρόμοια πράγματα; Άπειρες. Η διαφορά τώρα είναι ότι υπάρχει η δυνατότητα να γυρίσει ο κόσμος με τα αυτιά κάτω, να αντιστραφεί το κλίμα της "επανάστασης" και να είναι πια έτοιμος για οτιδήποτε του επιβληθεί.
Αν ο Έλληνας ζούσε σαν λαμόγιο πολλά χρόνια, και όντως ζούσε με το κατά Κωστόπουλου lifestyle Ευαγγέλιο (και ακόμη το κάνει), ξαφνικά έπεσε το σκηνικό και απο πίσω φάνηκε ο μαύρος τοίχος. Όπως σε όλα τα θέατρα.


Φοβάμαι ότι αναλογικά το ίδιο συμβαίνει με την υποτιθέμενη Ελευθερία. 
Ο κάθε λαός έχει την Ελευθερία που του αξίζει. 
Κι αν απο-φασιστεί να προσαρμοστεί ο Έλληνας με την Ελευθερία που του αξίζει, και αποδεικνύει καθημερινά, το πράγμα θα μαυρίσει απότομα.
Πολύ απότομα.


Και όλες τις δικαιολογίες και τα επιχειρήματα τα ξοδεύουμε τώρα. Αυτές τις στιγμές.

1 σχόλιο:

bernardina είπε...

Γεια σου, Γκοντέ.
My feelings exactly. Αλλά exactly όμως...
(ΥΓ. Πέρασα έτσι, απλώς για να πω ένα "γεια" -σκαστή από του μότορα ;-) )

bernardina