Skip to main content

H Αραμπέσκ του Σκορπιού.

Κοίταξα το ρολόι μου ξανά.
Έδειχνε ακόμη 8 ακριβώς παρ' ότι είχε πάει μεσημέρι κι εγώ περπάταγα πια ώρες.
Το επόμενο βήμα μου πάτησε δίπλα σε έναν σκορπιό.
Χρειάστηκε μια κίνηση για να μου καρφώσει κεντρί του στην καμάρα της πατούσας.
Πέθανα μετά από 45 λεπτά περίπου.

Τα παιδιά είχαν δεσμευτεί ότι αυτοί θα ήταν οι τέσσερις που θα με κουβαλούσαν.
Κράτησαν τον λόγο τους.
4 μηχανές με άσπρα υφάσματα να ανεμίζουν πιασμένα στις σχάρες ή στα τιμόνια.

Η πρώτη μηχανή είχε τον Κυριάκο οδηγό κι εμένα δεμένο πίσω του.
Η δεύτερη τον Γιώργο, φορτωμένη ξύλα και εργαλεία.
Η τρίτη τον Στέλιο με τα κόκκινα μαλλιά φορώντας ένα τουριστικό σάκο με ποτά.
Η τέταρτη την Μαργαρίτα με τον σκύλο της.

Όλοι φορούσαν λευκά. Κι εγώ το ίδιο.
Είχε πάει απόγευμα όταν ο Στέλιος με τον Κυριάκο τέλειωσαν τον λάκκο, μπροστά ακριβώς από τον ανεμόμυλο που τους είχα πει.
Ο Γιώργος σκούπιζε το στήθος του με το πουκάμισό του μετρώντας το πλάτος της κάσας.
"Βγήκε στενή ρε πούστη μου".
Η Μαργαρίτα είχε μαζέψει κι έτρωγε αχλάδια οκλαδόν.
"Βάλτον στο πλάι, θα χωρέσει. Όπως κοιμόταν. Θα σου δείξω μετά. Έλα να φας αχλάδι".

Το ξημέρωμα, μέσα στον λάκο ήταν η κάσα, 6 μπύρες, 2 μπουκάλια τζιν, 4 άδεια πακέτα τσιγάρα, 3 πλαστικά ποτήρια, τσαλακωμένα κουτάκια τόνικ, φλούδια από αχλάδια και ένα μπουκέτο λευκοί κρίνοι.

Κοιτούσαν μέσα χωρίς να μιλάει κανείς. Ακούγονταν μόνο το τρίξιμο του ανεμόμυλου.
Κατέβηκαν τον δρόμο με σβηστές τις μηχανές.
Θα έρθουν να με δούν ξανά μετά από έναν χρόνο.
Ελπίζω κάποιος να σκεφτει να λαδώσει αυτόν τον γαμημένο τον ανεμόμυλο.

Comments

paperflowers said…
Έχω φανταστεί κι εγώ κάτι παρόμοιο αλλά κοντά στη θάλασσα...
Αυτός ο ανεμόμυλος όμως, μ'άρεσε..
:-)

Popular posts from this blog

Ημερολόγιο Μακάριναξερα

Μο να σου παίξω μια στην τσεφαλή, τσε ετσά μη με ξανοίζεις!
Μούσκαρε!
Μέσα θε να με πας; Ε, Νά μου!



Ωραία χρονική στιγμή δεν "έτυχε" το επεισοδιο στα Ζωνιανά;
Με την εξωτερική πολιτική να χάνει με 4-0 στο 15',
Με το ΠΑΣΟΚ στις τελευταίες ημέρες της Πομπηίας και την "αναγέννηση" άντε πόρτας,
Με το ασφαλιστικό να σχεδιάζεται σαν tatoo στην πλάτη μας (με κοπίδι),
Με την Βουλή να είναι μπάχαλο,
Με την τροπολογία που δίνει εκτάκτως (ξανά) 900 εκατομμύρια ευρώ στους δικαστικούς (χτες βράδυ ξανα-πέρασε αυτό - ενώ εσύ κοιμόσουν).
Με την ΝΔ να προσπαθεί να δέσει τα κορδόνια της,
Με το πετρέλαιο λίιιιγο πριν τα 100.

"Έτυχε" κι αυτό:
Να πάνε οι μπάτσοι - χωρίς ούτε οι ίδιοι να το ξέρουν - στα Ζωνιανά ("αυτοί" το ήξεραν όμως) και να φεύγουν κάι κάι κάι....
(Μουσικό Διάλειμμα: είσαι σκέτο παρακράτος (δις), και προβοκατόρισσαααα, για αυτό σε χωρισααααααα.....)
η κυβέρνηση να βάζει το μαχαίρι στο κόκκαλο στέλνοντας καμια 200αριά Μπρους Γουίλλις στην περιοχή - σε ζωνταν…

Ντεσπεράντος με στραβό καλαμάκι.

Κοίταξα τον τοίχο. Τη μέρα από μακρυά φαίνεται εύκολος. Με την υγρασία και το κίτρινο φως έμοιαζε με στρατόπεδο. Στη γωνία περίμενες να δεις τη σκοπιά κι όπου νά 'ναι θα περάσει το περίπολο.
Έσβησα το τσιγάρο πάνω του σαν να το 'χωνα στο μάτι του πατέρα της. Πως θα τη καβαλήσουμε τέτοια μάντρα; Μου ΄ρθε κι εμένα έτσι στο ξαφνικό, κουβάλησα και τους άλλους. - Για πείτε καμιά ιδέα πώς θα την κάνουμε. - Εσύ ρε, σάλτα πάνω που έπαιζες και μπάσκετ. - Βόλλευ έπαιζα περισσότερο. Είχε και ελαφάκια γκόμενες. Μπάσκετ αναγκαστικά μη μου βγάλουνε και τ' όνομα. Δε γούσταρα το χαμούρεμα με τους ιδρωμένους αλλά ήταν κάτι μεγαλύτεροι και με θέλανε όλοι στην ομάδα τους γιατί είχα τρελό άλμα . Μου 'φευγε η ψυχή στον αέρα αλλά την κάρφωνα τη σπυριάρα. Τους άφηνα να με κοιτάνε σαν ασβοί και έπαιρνα ύφος χαλαρό, εντάξει μωρέ, δεν έχω κάνει ζέσταμα και δεν μπορώ με δυο χέρια τώρα και τέτοιες πίπες.
Πετάχτηκε ο Κιού με το τσιγάρο στο στόμα και τη στάχτη να του λερώνει το μπλουζάκι των Joy Di…

2. Ένα Βελούδινο Πρωϊνό.

1. Ντεσπεράντος με στραβό καλαμάκι.

Κοιτώντας από την μέσα μεριά του τοίχου, η διάθεσή μου άλλαξε soundtrack. Πίσω ο Μπερτόδουλος, η Τερέζα και ο συνηθισμένος μίζερος κόσμος μου. Δίπλα μου ο Κιού. Στο όριο με τον άλλο κόσμο μπροστά, συγκεντρωμένος σε μένα και αυτό που θέλω και πιστεύω. Αυτό μάλλον λέγεται φιλία. Και αυτός, φίλος.
- Να κεράσω σπασμένο τζάμι; μια δόση αποτυχημένου χιούμορ μήπως σπάσει την απότομη σοβαρότητα. - Δοκίμασες; αρπάχτηκα μαζί του κι εγώ - Άνοστο. - Άστο τότε. - Άστο. Κοιτάζαμε κι οι δύο μέσα. Το στομάχι μου έκανε κοιλιακούς μόνο του. Ένιωσα ότι είχα ιδρώσει και όσο περισσότερο το τραινάρω τόσο πιθανότερο να γυρίσω τρέχοντας με τα αυτιά κάτω στο σπίτι της χοντρής.
Στον πάνω όροφο, από την μπαλκονόπορτα φαινόταν το άρρωστο φως ενός πορτατίφ. Προφανώς το φως σήμα ότι κάποιος είναι σπίτι και υπάρχει κίνηση. Κάτω απ΄ το μπαλκόνι, η ξύλινη κατασκευή με τα βαρέλια. Το υπαίθριο κελάρι του σκατόψυχου. Από εκεί ανεβαίνει στο μπαλκόνι και γριά με βγαλμένο γοφό. Από κάτω …