Skip to main content

Αέρας Κοπανιστός.

Έχω κρεμάσει τα ρούχα μου να στεγνώσουν. Ήταν απόγευμα. Το βράδυ είχαν πια στεγνώσει. Έχουν περάσει 4 ημέρες και είναι ακόμη εκεί.

Μόλις το έγραψα αυτό, τα μάζεψα. Ήταν μια καλή ευκαιρία να σηκώσω το πατζούρι μου. Το σήκωσα και είδα τον πορτιέρη στο μπαλκόνι μου. Γύρισε τον παχύ του σβέρκο και με κοίταξαν τα μαύρα γυαλιά του με απορία. Του έκανα νόημα ότι είναι οκ, και έτσι, μπόρεσε και μπήκε λίγος ήλιος στο σαλόνι μου.

«Αυτό το καλοκαίρι με τσάκισε» - αυτό έλεγε η Άλμα σε μια σκηνή από το Καλοκαίρι και Καταχνιά. Έτσι, στο ξεκάρφωτο πετάει αυτή την ατάκα. Χωρίς φαινομενικά να υπάρχει λόγος. Ψάχναμε κάποτε γιατί την λέει… Υποθέσαμε γιατί, και σωστά. Πέρασαν πολλά χρόνια μέχρις ότου να βρεθώ στα μέρη της στις Νότιες Πολιτείες για να νιώσω και στο πετσί μου αυτή την αρρώστια υγρασίας, ζέστης, βροχής, ασφυξίας, σχεδόν απελπισίας. Το πετσί μου νιώθει τα ίδια και στην Ελλάδα. Ότι λείπει από τις καιρικές συνθήκες, το αναπληρώνουν οι τηλεάνθρωποι, η αποχαύνωση, και η καταναγκαστική διασκέδαση.

Τώρα που το διαβάζεις αυτό, όλοι περνάνε τέλεια, είναι στην καλύτερη παραλία μόνοι τους – αφού κανείς δεν την είχε ανακαλύψει πριν από αυτούς, γίνονται κολλητοί με τις πιο hot μορφές του τάδε νησιού, είναι τρελά ερωτευμένοι και δεν πιστεύουν την τόση τους ευτυχία, τους περίσσεψαν και λεφτά, χάνουν 4 κιλά από τον χορό, παίρνουν τα 2 από το τέλειο φαγητό, πίνουν το καλύτερο μοχίτο στον κόσμο, κάνουν το καλύτερο σεξ ever και γενικώς…… OYAOY!!!

Αγάπη μου ……… ΟΥΑΟΥΑ!

Το «Η Γυναίκα είναι σκληρός άνθρωπος» να το δείτε. Με Καφετζόπουλο. Κλασσικά, Ακάλυπτο παίζει πάλι αλλά είναι καλός, και με φοβερή (όπως πάντα) Μάνια Παπαδημητρίου να γυρνάει μέσα σε ένα καφέ και να βάζει τις φωνές σε μια παρέα που χορεύει και ένας την σκουντάει: «Δε μου λες! Είσαι χαρούμενος; (κλωτσιά στο καλάμι) Είστε ευχαριστημένοι εσείς τώρα απ' τη ζωή σας; Είστε ευτυχισμένοι δηλαδή; Τι κόσμος είναι αυτός; Αέρας κοπανιστός!»

Αυτό ακριβώς.
Να χαρείς μεγάλε. Δεν είπε κανείς το αντίθετο. Αλλά όσοι είναι συνεχώς cool και χαλαροί, και δεν τρέχει μία, ή τους έχουν κάνει λοβοτομή, ή πρόκειται απλώς για ζώα ζώντα προς σφαγήν.

Παλιότερα θυμάμαι τις διάφορες μανίες…
Ήταν διαφορετικές από τις σημερινές. Ο Καμύ μεσουρανούσε. Ο Μπωντλαίρ, ο Αρτώ, ο Απολλυνέρ (πόσο χαζό φαίνεται γραμμένο στα ελληνικά), ο Κάφκα (έστω και υπερτιμημένος), ο Έσσε, ο Πάουντ, ο Καζαντζάκης, ο Μόρρισον, ο Γκόγκολ, και μυριάδες άλλοι, ήταν ότι είναι τώρα ο Μαζωνάκης, ο Βέρτης, ο Πλούταρχος, και πάλι μυριάδες άλλοι.

Οι πρώτοι προκαλούσαν συζητήσεις σε πλατείες και παγκάκια, με μπύρες και αγκαλιές και φωνές και ξερογκαζιές μετά την Όμπρε. Οι δεύτεροι, προκαλούν λόρδωση και επιφωνήματα.

Τι συμβαίνει;

Όποιος σκέφτηκε: «Γέρασες παλιομαλάκα» να περάσει έξω με απουσία, και να μου απαντήσει σε κάτι απλό.

Τόσες χιλιάδες χρόνια, συγγραφείς, φιλόσοφοι, απλοί άνθρωποι, πάντοτε είχαν τα βασικά υπαρξιακά ερωτήματα στο προσκήνιο και αυτή η διαχρονική διαλεκτική παρήγαγε έργα. Από την Πολιτεία του Πλάτωνα μέχρι το «Crystal Ship» του Morrison.

Και ξαφνικά όλα σταμάτησαν!

Τι έγινε ρε παιδιά; Τα λύσαμε όλα; Γιατί ο κόσμος χαίρεται και χαμογελάει πατέρα;

Γιατί η Σκέψη είναι τόσο ντεμοντέ και κουραστική και – εν τέλει – γκετοποιημένη;

Αποφεύγω να παράξω Σκέψη, για να αποποιηθώ, εκ των προτέρων, την ευθύνη της – δηλαδή την Πράξη;

Η Σκέψη είναι πλέον σπότ, τυπωμένα μπλουζάκια και συνθήματα;
Το σύνθημα ως δομή, δεν είναι διαλεκτικό μέσο ή εργαλείο. Βολικό αυτό στην φιλοσοφία του Fast Food και της μαζικοποίησης αλλά οδηγεί στην υιοθεσία μιας στρεβλού τύπου Αφαιρετικής Σκέψης που δεν παράγει τίποτα. Αντιθέτως, κλειδώνει τα μυαλά στο μαντρί των επίκαιρων επιβεβλημένων τάσεων, προϊόντων και νεολογισμών.

«Δεν είναι όλα έτσι». Το τηλεοπτικό μότο όσων συγκαταβατικά απαντούν έτσι, για να κρύψουν την απουσία επιχειρήματος, προβληματισμού και άποψης πάνω σε τέτοια θέματα. Λες και είπε κανείς ότι είναι όλα έτσι. Αλλά η φλογέρα του τσοπάνη έτσι σφυράει, και τα πρόβατα αυτόν τον τόνο ακολουθούν συμπαρασύροντας με τον όγκο του όχλου και τα «μαύρα πρόβατα» που σαν μύγα μες το γάλα εξαγγέλλουν αντιστάσεις, αντιδράσεις και επαναστάσεις ώστε να μην ξεβάψουν τελείως.

Η καταστολή δεν είναι πρακτική της Αστυνομίας.

Είναι η κατάσταση μη-λειτουργίας όλων μας.


 

Comments

paperflowers said…
Πάντως, χαρακτηριστικά του γήρατος είναι η επιλεκτική μνήμη, η μυθοποίηση του παρελθόντος και η απόλυτα επικριτική στάση απέναντι στο παρόν.

ΥΓ Εκτός αν μιλάς για συγκεκριμένους ανθρώπους, οπότε θα πάω πάσο αν μου σβήσεις την απουσία...
Godot said…
Δεν νομίζω ότι μυθοποίησα το παρελθόν. Ένα μυθικό παρελθόν άλλωστε, θα μας οδηγούσε πιθανότατα σε ένα πιο ενδιαφέρον παρόν - τουλάχιστον. Δεν είναι παρελθοντολαγνεία αυτό.
Επισης δεν ειναι "απολυτα επικριτική η στάση μου και ναι - "δεν ειναι όλα έτσι" αλλά νομιζω ήμουν σαφής σε αυτό.

Εννοώ ότι υπήρχαν περισσότερες ενδιαφέρουσες επιλογές και καταστάσεις με ουσία και όχι κατ' επίφασιν.

Φυσικά μιλάω για συγκεκριμενους ανθρώπους. Για την συμπεριφορά - κοινωνική κυρίως - των περισσοτέρων. Άσχετα αν - ακόμα και όλοι τους - μπορεί να έχουν την ίδια γνώμη. Το θέμα δεν είναι τί πιστεύεις, αλλά τί πράττεις.

Αύριο με τον κηδεμόνα σου. Να δούμε τί θα κάνουμε με σένα. Είσαι καλό παιδί, αλλά δεν διαβάζεις. ;-)
paperflowers said…
Στα 20 πιστεύαμε πως αυτά που σκεφτόμασταν, ΘΑ τα κάνουμε πράξη. Τώρα λείπει ο μέλλοντας χρόνος κ οι περισσότεροι έχοντας φάει πακέτα κ πόρτες, έχοντας αναπτύξει μια "ταπεινή" μιζέρια και φυσικά τεμπελιάζοντας, σκεφτόμαστε ακριβώς όπως μας συμφέρει να πράξουμε αμέσως μετά. Α, κάνουμε κ παιδιά για να σκεφτούν/ονειρευτούν στη θέση μας αλλά τα μεγαλώνουμε έτσι ώστε ν'αποδειχθεί για άλλη μια φορά πως η αποτυχία μας τελικά δεν ήταν δικό μας φταίξιμο, αλλά κάτι απόλυτα φυσιλογικό!

Δεν σταμάτησαν όλα ξαφνικά λοιπόν, ούτε λύθηκαν τα προβλήματά μας. Απλά αυτή η ιστορία είναι τόσο παλιά, όσο κι η ίδια η Ιστορία.

ΑΛΛΑ, η ουσία στα πράγματα δεν είναι αυθύπαρκτη, τη δημιουργούμε εμείς. Το μόνο που χρειάζεται είναι λίγη "αλαζονεία της παιδικότητας" και η συνωμοσία είναι έτοιμη...

ΥΓ Επειδή έχω ενηλικιωθεί, δεν χρειάζεται κηδεμόνας για να δικαιολογήσω τις απουσίες μου... Δυστυχώς.
Godot said…
Θαυμάσια. Εξήγησε μου κιολας που διαφωνουμε σε κατι.
paperflowers said…
Φυσικά διαφωνούμε! Εσύ συγκρίνεις το τότε με το τώρα ενώ εγώ τα βλέπω ακριβώς ίδια.
Όταν εσύ συζητούσες τον τελευταίο πειρασμό στα παγκάκια, υπήρχαν χιλιάδες που τα σπαγαν στον Λε Πα κ τη Ρίτα κι το κύριο όνειρό τους ήταν ένα πλυντήριο πιάτων!
Και τώρα που χιλιάδες τα σπάνε στο Μαζωνάκη κι ονειρεύονται ένα home theatre, υπάρχουν άλλοι που κάθονται σ'ενα πεζούλι κ συζητάνε για τον ουελμπέκ!

Το με ποιους θα είσαι, είναι δική σου επιλογή.
Ακόμα κι αν οι αλλοτινοί μας σύντροφοι έχουν μεταλλαχθεί σε κάτι που δεν αναγνωρίζουμε πια, δικαίωμά τους ήταν να παραιτηθούν ή ν'αλλάξουν.
Godot said…
Αυτό το "σύντροφοι" τί το θελες τώρα; Ανατρίχιασα!
Δεν συγκρίνω την φαινομενολογία του πράγματος ούτε ποσοτικά συμπεριφορές.
Δεν υμνώ "παλιούς καλούς καιρούς" και τετοια πράγματα.
Σαφώς η καφρίλα του μικροαστισμού υπήρχε πάντοτε - θυμήσου την εποχή της μανίας του βίντεο και το πως γινοσουν επιστημονας αγοράζοντας έναν Amstrad.
Πάντως εγώ δεν τα βλέπω ίδια.
Δεν δουλεύαν στις ίδιες συνθηκες και υπο ίδια πιεση παλιότερα.
Δεν υπήρχε σε τέτοια έκταση η δικτατορία των τραπεζών.
Υπήρχαν στέκια και μεγάλες παρέες χρόνων.
Δεν ευχόμασταν με sms.
Βλεπόμασταν συχνότερα.
Ειχαμε λιγοτερα προιόντα να "αναβαθμίσουμε" και να μας χαρακτηρίζουν.
Λιγότερες μανίες.
Υπήρχε περισσοτερη απλότητα και πόζα.
Και εν πάσει περιπτώσει, προτιμώ την Ρίτα και τη Στανίση του τότε, από την Ζήνα και την Παπαριζου του τώρα.
paperflowers said…
Σύντροφοι στο παιχνίδι, στην κουβέντα, στο συναίσθημα, στη βόλτα..

Συμφωνώ με όλα αυτά που λες, αλλά πραγματικά πιστεύεις πως αν τότε ήταν τόσο εύκολο ν'αγοράσει ένα αυτοκίνητο ο καθένας, να πάρει δάνειο για οποιοδήποτε λόγο, να
στείλει sms, να έχει υπολογιστή κ γρήγορο ίντερνετ στο σπίτι του κτλ, δεν τα μοχθούσε για να τα αποκτήσει?
Δηλαδή η διαφορά είναι ότι τότε οι άνθρωποι είχαν ένα σχετικό μέτρο στον καταναλωτισμό κ την επιδειξιομανία τους? Ήταν πιο προσγειωμένοι?
Πιστεύω πως οι άνθρωποι σταματούν εκεί που φτάνει η γνώση κ η φαντασία τους. Αυτό είναι το όριό τους. Γι'αυτό κ όσο περνάει ο καιρός, τα όρια διευρύνονται.
Τώρα για την ποιότητα των γνώσεων κ την καλλιέργεια ώστε να μπορούν να τις χειριστούν, νομίζω πως θα 'χουμε την ίδια γνώμη.

Όσο για τις μεγάλες κ ανθεκτικές στο χρόνο παρέες, υπάρχουν ακόμα κ είναι πολλές. Χωρίς αυτό να σημαίνει πως οι άνρθωποι δεν είναι μόνοι. Πάντα ήταν. Απλά τώρα αρχίσουν να το συνειδητοποιούν.
Godot said…
Σύντροφοι δεν υπάρχουν. Ο καθένας έχει έναν στην ζωή του, αν είναι πολύ μα πολύ τυχερός. Οι "σύντροφοι" είναι συναισθηματικό ιδεολόγημα.

Εγώ δεν είπα ποτέ ότι παλαιότερα ο κόσμος είχε μυαλό στο κεφάλι του και το χασε. Απλά η εξελιξη των πραγμάτων - στον βαθμό και το μέτρο της προσωπικής μου παρατήρησης - με κάνει απαισιόδοξο.
Μπορεί να είμαι απλώς απροσάρμοστος. Πραγμα που είναι και το πιθανότερο.


Ας πούμε η δική μου παρατήρηση, δεν συμφωνεί με το "
όσο περνάει ο καιρός, τα όρια διευρύνονται" - το αντίθετο βλέπω.

Οι παρέες πάλι για μένα - όταν ονομάζονται οι ίδιες παρέες και "προσπαθούν" για αυτόν τον τίτλο, μόνο θλίψη μου προκαλούν.
Μερικά πράγματα, προκύπτουν απλώς.
Εαν μπει προσπάθεια, μπαινει και κινητρο.
Κι αυτό εμένα δεν με πείθει.
Αλλά αυτό είναι η δικη μου απροσάρμοστη γνώμη.

:-)
paperflowers said…
Τα όρια που ανέφερα αφορούσαν στην προηγούμενη παράγραφο. Όχι γενικά.

Οι παρέες που περιγράφεις εμένα δεν μου προκαλούν τόσο θλίψη, όσο φόβο.
Η προσπάθεια χρειάζεται πάντα για να διατηρηθούν οι σχέσεις ζωντανές και υγιείς αλλά μάλλον εννοείς άλλου είδους προσπάθεια.
Τώρα το κίνητρο, είναι σχετικό κι αυτό.. Ανάμεσα σε καλούς φίλους υπάρχει αμφίδρομα εκτίμηση, εμπιστοσύνη, αποδοχή, θαυμασμός κτλ. Αυτά τα στοιχεία αποτελούν ένα κίνητρο για την διατήρηση της φιλίας ή τη δημιουργία μιας νέας, ακόμα κι αν δεν το αντιλαμβανόμαστε ως πρόθεση ή ανάγκη. Αλλά μάλλον θα μιλάς και για άλλου είδους κίνητρα.

"Οι απροσάρμοστοι" ήταν ένα γκρουπ που είχα δει κάποτε σε συναυλία στο άλσος Γαλατσίου!
Αλλιώς θα σε χαρακτήριζα εγώ, αλλά δεν σου λέω πώς γιατί θα με κράξεις που τόλμησα να βγάλω συμπέρασμα για κάποιον μόνο απ'αυτά που δημοσιεύει!
;-Ρ
Dawkinson said…
@ Godot:
η σκέψη θέλει και την κατάλληλη πλατφόρμα για να ευδοκιμήσει. θέλει χρόνο (για την ανάλυση)+εκλεκτισμό+εκλεπτισμό+ευρηματικότητα+περιέργεια+ατομικότητα+πολλά άλλα+ΧΡΟΝΟ(για τη σύνθεση). Δύσκολα τα πράγματα σε εποχές κβαντικών ταχυτήτων έφ' όλων των συνοπτικών διαδικασίων και ως εκ τούτου ΚΑΙ των ανεπεξέργαστων αντι-δράσεων που αντικαθιστούν αναγκαστικά τη δράση.
o tempora, o mores...
είχα πάει σε ένα μπαράκι προχθές και ανάμεσα στις κοκκαλωμένες παρέες με το 'Μηχέσο' στο χέρι, είδα ένα ζευγάρι να συνομιλά με τόση ένταση που ακύρωνε όλο το υπόλοιπο σκηνικό. Έπιασα μια φράση: 'ψάχνουμε να αγκιστρωθούμε από μια μικρή, επίπλαστη περιοδικότητα στο μέγεθος της ζωής μας, για να ξορκίσουμε την αλήθεια που δεν είναι άλλη από το Χάος'. Οι άνθρωποι επικοινωνούν ακόμα. Μπορεί να μην ορθώνουν κινήματα όπως παλιότερα, αλλά σκέφτονται ένας-ένας, ή δυό-δυό.

"Σύντροφοι δεν υπάρχουν. Ο καθένας έχει έναν στην ζωή του, αν είναι πολύ μα πολύ τυχερός"
Πόσο, μα πόσο πολύ συφωνώ με αυτό. Μόνο και μόνο η συνειδητοποίηση αυτής της αλήθειας σε προστατευει από την υστερία των εκπτώσεων. Και πού ξέρεις, κάποια στιγμή ίσως βρεθείς με τον Άλλο στο 'κομβικό' εκείνο σημείο, αρκεί να έχεις στοιχειώδη αυτογνωσία, προσανατολισμό και να μπορείς να αναγνωρίζεις τα ΄σημάδια΄.

@ Μάνος,
Μην γίνεσαι αφοριστικός. Πάρε και κανα ληγμένο άμα λάχει, ή έστω πέσε για ύπνο (μπορεί και να ονειρευτείς). Διάλεξε μια φορά το μονοπάτι του υπερρεαλισμού από τη λεωφόρο της άγονης αναπαράστασης και ίσως σοκαριστείς από την ίδια σου την φαντασία.
Και μην γίνεσαι ανώφελα κακεντρεχούλης. είσαι πάνω από 13, δεν είσαι?

Popular posts from this blog

Ημερολόγιο Μακάριναξερα

Μο να σου παίξω μια στην τσεφαλή, τσε ετσά μη με ξανοίζεις!
Μούσκαρε!
Μέσα θε να με πας; Ε, Νά μου!



Ωραία χρονική στιγμή δεν "έτυχε" το επεισοδιο στα Ζωνιανά;
Με την εξωτερική πολιτική να χάνει με 4-0 στο 15',
Με το ΠΑΣΟΚ στις τελευταίες ημέρες της Πομπηίας και την "αναγέννηση" άντε πόρτας,
Με το ασφαλιστικό να σχεδιάζεται σαν tatoo στην πλάτη μας (με κοπίδι),
Με την Βουλή να είναι μπάχαλο,
Με την τροπολογία που δίνει εκτάκτως (ξανά) 900 εκατομμύρια ευρώ στους δικαστικούς (χτες βράδυ ξανα-πέρασε αυτό - ενώ εσύ κοιμόσουν).
Με την ΝΔ να προσπαθεί να δέσει τα κορδόνια της,
Με το πετρέλαιο λίιιιγο πριν τα 100.

"Έτυχε" κι αυτό:
Να πάνε οι μπάτσοι - χωρίς ούτε οι ίδιοι να το ξέρουν - στα Ζωνιανά ("αυτοί" το ήξεραν όμως) και να φεύγουν κάι κάι κάι....
(Μουσικό Διάλειμμα: είσαι σκέτο παρακράτος (δις), και προβοκατόρισσαααα, για αυτό σε χωρισααααααα.....)
η κυβέρνηση να βάζει το μαχαίρι στο κόκκαλο στέλνοντας καμια 200αριά Μπρους Γουίλλις στην περιοχή - σε ζωνταν…

Ντεσπεράντος με στραβό καλαμάκι.

Κοίταξα τον τοίχο. Τη μέρα από μακρυά φαίνεται εύκολος. Με την υγρασία και το κίτρινο φως έμοιαζε με στρατόπεδο. Στη γωνία περίμενες να δεις τη σκοπιά κι όπου νά 'ναι θα περάσει το περίπολο.
Έσβησα το τσιγάρο πάνω του σαν να το 'χωνα στο μάτι του πατέρα της. Πως θα τη καβαλήσουμε τέτοια μάντρα; Μου ΄ρθε κι εμένα έτσι στο ξαφνικό, κουβάλησα και τους άλλους. - Για πείτε καμιά ιδέα πώς θα την κάνουμε. - Εσύ ρε, σάλτα πάνω που έπαιζες και μπάσκετ. - Βόλλευ έπαιζα περισσότερο. Είχε και ελαφάκια γκόμενες. Μπάσκετ αναγκαστικά μη μου βγάλουνε και τ' όνομα. Δε γούσταρα το χαμούρεμα με τους ιδρωμένους αλλά ήταν κάτι μεγαλύτεροι και με θέλανε όλοι στην ομάδα τους γιατί είχα τρελό άλμα . Μου 'φευγε η ψυχή στον αέρα αλλά την κάρφωνα τη σπυριάρα. Τους άφηνα να με κοιτάνε σαν ασβοί και έπαιρνα ύφος χαλαρό, εντάξει μωρέ, δεν έχω κάνει ζέσταμα και δεν μπορώ με δυο χέρια τώρα και τέτοιες πίπες.
Πετάχτηκε ο Κιού με το τσιγάρο στο στόμα και τη στάχτη να του λερώνει το μπλουζάκι των Joy Di…

2. Ένα Βελούδινο Πρωϊνό.

1. Ντεσπεράντος με στραβό καλαμάκι.

Κοιτώντας από την μέσα μεριά του τοίχου, η διάθεσή μου άλλαξε soundtrack. Πίσω ο Μπερτόδουλος, η Τερέζα και ο συνηθισμένος μίζερος κόσμος μου. Δίπλα μου ο Κιού. Στο όριο με τον άλλο κόσμο μπροστά, συγκεντρωμένος σε μένα και αυτό που θέλω και πιστεύω. Αυτό μάλλον λέγεται φιλία. Και αυτός, φίλος.
- Να κεράσω σπασμένο τζάμι; μια δόση αποτυχημένου χιούμορ μήπως σπάσει την απότομη σοβαρότητα. - Δοκίμασες; αρπάχτηκα μαζί του κι εγώ - Άνοστο. - Άστο τότε. - Άστο. Κοιτάζαμε κι οι δύο μέσα. Το στομάχι μου έκανε κοιλιακούς μόνο του. Ένιωσα ότι είχα ιδρώσει και όσο περισσότερο το τραινάρω τόσο πιθανότερο να γυρίσω τρέχοντας με τα αυτιά κάτω στο σπίτι της χοντρής.
Στον πάνω όροφο, από την μπαλκονόπορτα φαινόταν το άρρωστο φως ενός πορτατίφ. Προφανώς το φως σήμα ότι κάποιος είναι σπίτι και υπάρχει κίνηση. Κάτω απ΄ το μπαλκόνι, η ξύλινη κατασκευή με τα βαρέλια. Το υπαίθριο κελάρι του σκατόψυχου. Από εκεί ανεβαίνει στο μπαλκόνι και γριά με βγαλμένο γοφό. Από κάτω …