Κυριακή, Απριλίου 27, 2008

Κατά Βερνάρδον Ευαγγέλιον.

Ξαφνικά, σαν κάποια μοίρα ιατρική να με είχε εγχειρήσει απο μιά παλιά τυφλότητα με μεγάλα άμεσα αποτελέσματα, σηκώνω το κεφάλι μου απο την ανώνυμη ζωή μου προς την σαφή γνώση του Τρόπου που υπάρχω.
Και βλέπω ότι όλα όσα έχω σκεφτεί, όλα όσα έχω υπάρξει, είναι ένα είδος απάτης και τρέλας. Σαστίζω με όσα κατάφερα να μην δω.
Ξαφνιάζομαι με ότι υπήρξα και βλέπω ότι τελικά δεν είμαι.

Κοιτάζω, σαν μιαν απέραντη έκταση που την φωτίζει ο ήλιος διαπερνώντας τα σύννεφα, την περασμένη ζωή μου. Και διαπιστώνω, με ένα μεταφυσικό σάστισμα, πως οι πιο σίγουρες κινήσεις μου, οι πιο σαφείς ιδέες μου και τα πιο λογικά μου σχέδια, δεν ήταν τελικά παρά εγγενής μέθη, φυσική τρέλα, μεγάλη άγνοια.
Ούτε κάν έπαιζα κάποιον ρόλο. Οι άλλοι τον έπαιζαν για μένα.
Υπήρξα, όχι ο ηθοποιός, αλλά οι κινήσεις του.

Όλα όσα έχω κάνει, σκεφτεί, υπάρξει, είναι ένα άθροισμα υποταγών ή ένα ψεύτικο ον που το θεώρησα δικό μου, γιατί ενήργησα με κατεύθυνση από αυτό προς τα έξω, ή ανάλογα με το βάρος των περιστάσεων που υπέθετα πως ήταν ο αέρας που ανέπνεα.
Είμαι, αυτή τη στιγμή που βλέπω, ένας άνθρωπος αιφνίδια μόνος του, που ανακαλύπτει πως είναι εξόριστος στο μέρος όπου υπήρξε πάντα πολίτης.
Στα πιο μύχια της σκέψης μου δεν υπήρξα εγώ.

Μου 'ρχεται ένας σαρκαστικός τρόμος για τη ζωή, μια αποθάρρυνση που υπερβαίνει τα όρια της συνειδητής μου προσωπικότητας. Γνωρίζω πως δεν υπήρξα παρά λάθος και πλάνη, πως ποτέ δεν έζησα, πως υπήρξα μόνο γιατί γέμισα χρόνο με συνείδηση και σκέψη. Και η αίσθησή μου για μένα είναι σαν την αίσθηση κάποιου που ξυπνά μετά από έναν ύπνο γεμάτο πραγματικά όνειρα ή κάποιου που απελευθερώθηκε, από έναν σεισμό, απο το λίγο φώς του κελιού στο οποίο ήταν συνηθισμένος.

Με βαραίνει, πραγματικά με βαραίνει, σαν καταδίκη άγνωστη ακόμη, αυτή η αιφνίδια έννοια της αληθινής ατομικότητάς μου, αυτής που πέρασε τον καιρό της ταξιδεύοντας διαρκώς σε υπνηλία ανάμεσα σ' αυτό που αισθανόταν και σ' αυτό που έβλεπε.

Είναι τόσο δύσκολο να περιγράψουμε αυτό που αισθανόμαστε όταν αισθανόμαστε ότι υπάρχουμε πραγματικά, και ότι η ψυχή είναι μια πραγματική οντότητα, που δεν ξέρω με ποιές ανθρώπινες λέξεις θα μπορούσα να το κάνω. Δεν ξέρω αν έχω πυρετό, όπως αισθάνομαι, ή έπαψα να έχω τον πυρετό αυτού που κοιμάται τη ζωή. Ναι, επαναλαμβάνω, είμαι σαν ένας ταξιδιώτης που ξαφνικά βρίσκεται σε μια ξένη πόλη χωρίς να γνωρίζει πώς έφτασε εκεί. Και μου έρχονται στο νου αυτοί που χάνουν τη μνήμη τους, και είναι άλλοι για πολύ καιρό.
Υπήρξα άλλος για πολύ καιρό - από τη γέννηση και τη συνείδηση - και ξυπνάω τώρα στη μέση της γέφυρας, σκυμμένος πάνω απ' το ποτάμι, και ξέροντας ότι υπάρχω με μεγαλύτερη βεβαιότητα απ' ότι μέχρι τώρα. Αλλά η πόληη μου είναι άγνωστη, οι δρόμοοι καινούργιοι, και το κακό χωρίς θεραπεία. Περιμένω λοιπόν, σκυμμένος πάνω από τη γέφυρα, να μου περάσει η αλήθεια, και να ξαναβρεθώ μηδαμινός και πλασματικός, ευφυής και φυσιολογικός.

Ήταν μονάχα μια στιγμή, και πέρασε.
Βλέπω ήδη τα έπιπλα που με περιβάλλουν, τα σχέδια της παλιάς ταπετσαρίας στους τοίχους, τον ήλιο μέσ' από τα σκονισμένα παράθυρα. Είδα την αλήθεια για μια στιγμή. Ήμουν μια στιγμή, με τη συνείδηση, αυτό που οι σπουδαίοι άνθρωποι είναι με τη ζωή. Θυμάμαι τις πράξεις και τα λόγια τους, και δεν ξέρω αν δεν νίκησαν κι αυτοί επίσης τον πειρασμό του Δαιμονίου της Πραγματικότητας. Αγνοώ τον εαυτό μου είναι ζώ. Δεν γνωρίζω καλά τον εαυτό μου είναι σκέφτομαι. Γνωρίζω τον εαυτό μου, ξαφνικά, όπως αυτή την καθαρτήρια στιγμή, είναι αποκτώ αίφνης την έννοια της προσωπικής μονάδας, της μαγικής λέξης της ψυχής. Αλλά αυτό το ξαφνικό φως πυρπολεί τα πάντα, καταστρέφει τα πάντα. Μας αφήνει γυμνούς, ακόμα και από τους εαυτούς μας.

Ήταν μόνο μια στιγμή, και με είδα.
Έπειτα, δεν ξέρω να πω καν τι έγινα.
Και τελικά, νυστάζω γιατί, δεν ξέρω γιατί, νομίζω πως το νόημα όλων αυτών, είναι ο Ύπνος.


Μπερνάντο Σοάρες (Φερνάντο Πεσόα) - Το Βιβλίο της Ανησυχίας.


2 σχόλια:

Ανώνυμος είπε...

Πολύ παρλαπίπα για τρεις αράδες νόημα. Τον φαντάζομαι, να γεμίζει τις σελίδες ανήσυχα.
Είναι που τέτοιες σαστισμένες ασυναρτησίες διάβαζα κι εγώ μικρή, βλέπεις, και δεν καταλάβαινα τίποτα. Όχι πια.
Dunno, ίσως να έχω μια απέχθεια στα κατ'ονομασμένα, γενικώς.

"Πωλείται δίτομη μεταφρασμένη επιφώτιση σε οίκο εκδοχής. Αποκλειστική εισαγωγή, προσιτές τιμές."

-Σας ευχαριστώ.
-Να μας ξανάρθετε.
-Καληνύχτα σας.

Godot είπε...

Ευχαριστώ πολύ για την εμπεριστατωμένη σας άποψη.
Όμως δεν την ζήτησε κανείς νομίζω και γιατί να μας αφορά η κυνική σας εξυπνακίστικη κριτική;
Η κλασσική αντίδραση του ελληναρά πάλι έτσι; "πολύ παρλαπίπα για τρείς αράδες νόημα".
Πολύ καλά κάνατε και γράψατε αυτό το σχόλιο. Ορίζετε τον πήχυ της πλειοψηφίας του ελληνικού αναγνωστικού κοινού, και του βαθμού πρόσληψής του.

Θα πρότεινα, αντι να κριτικάρετε από βάθρου - που ούτως ή άλλως κανείς δεν σας τοποθέτησε εκεί - να δημιουργήσετε εσείς τρείς αράδες νόημα.
Δικό σας.

Ίσως, λέω ίσως, κατά την διαδικασία να ανακαλύψετε αυτό που κάποιοι ονομάζουν σεβασμό στην δουλειά κάποιου.

Καλη Νύχτα και σε σας - ευχή που σας αρμόζει τόσο.