Skip to main content

Α ρε Χατζατζάρη....

"Οπως το χταπόδι προσαρμόζει το χρώμα του στο χρώμα του περιβάλλοντος, έτσι και ο κόλακας προσαρμόζει τη γνώμη του στη σκέψη των ανθρώπων γύρω του". - Μέγας Βασίλειος.

Όχι Βασιλάκη μου. Αυτά είναι ξεπερασμένα. Σήμερα ο κόλακας διατηρεί την γνώμη του μέχρι κεραίας. Απλώς υιοθετεί το ύφος που θες να ακούσεις και το συνοδεύει με πολλά άχρηστα ευφυολογήματα και συμφραζόμενα δημιουργώντας σου την αίσθηση της ασφάλειας και της συνομωσίας.
Κάνει και τάχα μου πράγματα για σένα - για να έχει να λέει "τί έχει κάνει για σένα".
Είναι αυστηρά socially correct - σε επετείους, γάμους, μνημόσυνα, και βγάζει τις "κοινωνικές υποχρεώσεις" πρώτος και καλύτερος.
Πρόκειται συνήθως για τύπο που προσπαθεί να γεμίσει τα κενά της προσωπικότητάς του μιλώντας για πράγματα που δεν έχει ιδέα αλλά μαζεύει μανιωδώς διάσπαρτα στοιχεία για αυτά. Δεν έχει όμως καθαρή θέση για κάτι. Είναι σε όλες τις θέσεις παρών. Αν έχει θέση, αυτή θα είναι ουτοπική, περιγράφοντας το Ωραίο Ανέφικτο, με δόσεις μοντέρνου ρομαντισμού που στις μέρες μας (Μεσαίωνας ΙΙ) έχει πολλή πέραση σε όλες τις κοινωνικές ομάδες.
Είναι αυτός που δεν θα αντιδράσει προς κάποιον ανοιχτά. Θα συμμαχήσει πρώτα, θα ζυγίζει καταστάσεις σπεύδοντας να βαφτίσει απλές γνωριμίες σε προσωπικές και φιλικές σχέσεις.
Στις περισσότερες καταστάσεις πείθει ακόμη και τον εαυτό του ότι αυτές οι σχέσεις είναι τέτοιες και τις υπερασπίζεται σαν να ήταν πραγματικές και μέσα από αυτές μοιράζεται την αίσθηση "με πνίγει το δίκιο μου".

Εννοείται, πως απέναντι σε προσωπικότητες που "δεν μασάνε" από τέτοιες μπούρδες και αρθρώνουν στέρεο λόγο και άποψη προερχόμενη από παιδεία ή/και Σκέψη, είτε υποτάσσονται είτε απλά αδιαφορούν περιμένοντας να περάσει η μπόρα διότι ο κίνδυνος της επικείμενης αποκάλυψης του μεγάλου Κενού είναι υπαρκτός, χειροπιαστός και άμεσος.

Δεν θα σε κακολογήσει ανοιχτά ποτέ και πουθενά εκτός αν έχει βρεί άλλον ή άλλους να κολακεύει, οπότε θα γίνεις η βενζίνη του.

Είναι αυτός που λέει πρώτος ότι πρέπει να κρεμαστούν οι κόλακες.

Αν αναρωτηθείς ποτέ "απο πού θα μου 'ρθει;"

Αυτός είναι η απάντηση.



"Κάκιστον είναι των μεν αγρίων θηρίων τον τύραννον,
των δ' ημέρων τον κόλακα."

- Πλούταρχος.



Άει γειά σου!



ΥΓ.
"Αν δεν αισθανόμασταν ευχαρίστηση από την κολακεία, τότε η κολακεία που θα μας έκαναν, δεν θα μπορούσε ποτέ να μας βλάψει."

Comments

Dawkinson said…
Αυτοί οι οργανισμοί που προσπαθούν να αντλήσουν την αποδοχή των ξενιστών τους, για να γεμίσουν τα κενά της ύπαρξής τους, δεν αποτελεί την ψυχολογική αναλογία των παρασίτων όπως το τοξόπλασμα και το άλιεν; Συνήθως, λόγω έλλειψη ευφυϊας εξολοθρεύουν τον ξενιστή τους και αναγκάζονται να μεταναστεύσουν άρον άρον, για να μην αφανιστούν.
Συγχαρητήρια. Μόλις περιέγραψες το ανθρώπινο είδος.
τζίνα said…
Εμπνευσμένο!
kerato said…
Πολύ εύστοχο το κείμενό σου!
Και πικρό.
Γεια και χαρά!

Popular posts from this blog

Ημερολόγιο Μακάριναξερα

Μο να σου παίξω μια στην τσεφαλή, τσε ετσά μη με ξανοίζεις!
Μούσκαρε!
Μέσα θε να με πας; Ε, Νά μου!



Ωραία χρονική στιγμή δεν "έτυχε" το επεισοδιο στα Ζωνιανά;
Με την εξωτερική πολιτική να χάνει με 4-0 στο 15',
Με το ΠΑΣΟΚ στις τελευταίες ημέρες της Πομπηίας και την "αναγέννηση" άντε πόρτας,
Με το ασφαλιστικό να σχεδιάζεται σαν tatoo στην πλάτη μας (με κοπίδι),
Με την Βουλή να είναι μπάχαλο,
Με την τροπολογία που δίνει εκτάκτως (ξανά) 900 εκατομμύρια ευρώ στους δικαστικούς (χτες βράδυ ξανα-πέρασε αυτό - ενώ εσύ κοιμόσουν).
Με την ΝΔ να προσπαθεί να δέσει τα κορδόνια της,
Με το πετρέλαιο λίιιιγο πριν τα 100.

"Έτυχε" κι αυτό:
Να πάνε οι μπάτσοι - χωρίς ούτε οι ίδιοι να το ξέρουν - στα Ζωνιανά ("αυτοί" το ήξεραν όμως) και να φεύγουν κάι κάι κάι....
(Μουσικό Διάλειμμα: είσαι σκέτο παρακράτος (δις), και προβοκατόρισσαααα, για αυτό σε χωρισααααααα.....)
η κυβέρνηση να βάζει το μαχαίρι στο κόκκαλο στέλνοντας καμια 200αριά Μπρους Γουίλλις στην περιοχή - σε ζωνταν…

Ντεσπεράντος με στραβό καλαμάκι.

Κοίταξα τον τοίχο. Τη μέρα από μακρυά φαίνεται εύκολος. Με την υγρασία και το κίτρινο φως έμοιαζε με στρατόπεδο. Στη γωνία περίμενες να δεις τη σκοπιά κι όπου νά 'ναι θα περάσει το περίπολο.
Έσβησα το τσιγάρο πάνω του σαν να το 'χωνα στο μάτι του πατέρα της. Πως θα τη καβαλήσουμε τέτοια μάντρα; Μου ΄ρθε κι εμένα έτσι στο ξαφνικό, κουβάλησα και τους άλλους. - Για πείτε καμιά ιδέα πώς θα την κάνουμε. - Εσύ ρε, σάλτα πάνω που έπαιζες και μπάσκετ. - Βόλλευ έπαιζα περισσότερο. Είχε και ελαφάκια γκόμενες. Μπάσκετ αναγκαστικά μη μου βγάλουνε και τ' όνομα. Δε γούσταρα το χαμούρεμα με τους ιδρωμένους αλλά ήταν κάτι μεγαλύτεροι και με θέλανε όλοι στην ομάδα τους γιατί είχα τρελό άλμα . Μου 'φευγε η ψυχή στον αέρα αλλά την κάρφωνα τη σπυριάρα. Τους άφηνα να με κοιτάνε σαν ασβοί και έπαιρνα ύφος χαλαρό, εντάξει μωρέ, δεν έχω κάνει ζέσταμα και δεν μπορώ με δυο χέρια τώρα και τέτοιες πίπες.
Πετάχτηκε ο Κιού με το τσιγάρο στο στόμα και τη στάχτη να του λερώνει το μπλουζάκι των Joy Di…

2. Ένα Βελούδινο Πρωϊνό.

1. Ντεσπεράντος με στραβό καλαμάκι.

Κοιτώντας από την μέσα μεριά του τοίχου, η διάθεσή μου άλλαξε soundtrack. Πίσω ο Μπερτόδουλος, η Τερέζα και ο συνηθισμένος μίζερος κόσμος μου. Δίπλα μου ο Κιού. Στο όριο με τον άλλο κόσμο μπροστά, συγκεντρωμένος σε μένα και αυτό που θέλω και πιστεύω. Αυτό μάλλον λέγεται φιλία. Και αυτός, φίλος.
- Να κεράσω σπασμένο τζάμι; μια δόση αποτυχημένου χιούμορ μήπως σπάσει την απότομη σοβαρότητα. - Δοκίμασες; αρπάχτηκα μαζί του κι εγώ - Άνοστο. - Άστο τότε. - Άστο. Κοιτάζαμε κι οι δύο μέσα. Το στομάχι μου έκανε κοιλιακούς μόνο του. Ένιωσα ότι είχα ιδρώσει και όσο περισσότερο το τραινάρω τόσο πιθανότερο να γυρίσω τρέχοντας με τα αυτιά κάτω στο σπίτι της χοντρής.
Στον πάνω όροφο, από την μπαλκονόπορτα φαινόταν το άρρωστο φως ενός πορτατίφ. Προφανώς το φως σήμα ότι κάποιος είναι σπίτι και υπάρχει κίνηση. Κάτω απ΄ το μπαλκόνι, η ξύλινη κατασκευή με τα βαρέλια. Το υπαίθριο κελάρι του σκατόψυχου. Από εκεί ανεβαίνει στο μπαλκόνι και γριά με βγαλμένο γοφό. Από κάτω …