Skip to main content

Άμα δεν παινέψεις το σπίτι σου...



Στην Κεντρική Σκηνή του Θεάτρου Τόπος Αλλού παρουσιάζεται το έργο του Σάμιουελ Μπέκετ «Περιμένοντας τον Γκοντό». Τo κορυφαίο εμβληματικό έργο του Σάμιουελ Μπέκετ παρουσιάζεται από τις 15 Δεκεμβρίου μέχρι τις 31 Μαρτίου, σε σκηνοθεσία Νίκου Καμτσή.

Το ποιητικό αριστούργημα που θεωρείται η αρχή του σύγχρονου θεάτρου καθρεφτίζει με γλαφυρό τρόπο την απέραντη ερημιά και απόγνωση του ανθρώπου μπροστά στο κενό της ύπαρξης.
Με λιτό, ακραίο χιούμορ, ο Μπέκετ σχολιάζει τα σοβαρότερα πράγματα και με την πλέον αριστοκρατική σοβαρότητα αντιμετωπίζει τις κατά τεκμήριο αστειότερες καταστάσεις
.
Ο τίτλος του έργου καθιερώθηκε ως σύμβολο του σταθερά απόντος αλλά αιωνίως αναμενόμενου προσώπου ή πράγματος. Η μεταφορά της απελπισμένης, της μάταιης αναμονής.

Οι ήρωες του, Βλαντιμίρ και Εστραγκόν, μοναχικοί περιπλανώμενοι αλήτες, κινούνται άσκοπα σε έναν πιεστικό, ομοιόμορφο, απέραντο χρόνο, όπου «τίποτε δεν συμβαίνει, κανείς δεν έρχεται, κανείς δεν φεύγει». Μια εναγώνια αναμονή του Godot, «που σήμερα δεν ήρθε, αλλά αύριο οπωσδήποτε θα’ρθει…» και που εκτείνεται διαρκώς σε χρόνο μέλλοντα. Ποιος είναι πράγματι αυτός ο Godot και γιατί αναβάλει την έλευση του από μέρα σε μέρα. Είναι κάποιος; Είναι ο Θεός (God-ot) η μήπως ο κανένας και το τίποτα; Αντ΄ αυτού στέλνει ένα άφυλο πλάσμα, ένα παιδί, για να αναβάλει τον ερχομό του η για να επιβεβαιώσει το γεγονός ότι δεν θα έρθει ποτέ. Αντίθετα έρχονται άλλα πλάσματα, το ίδιο χαμένα στην ερημιά του τοπίου, το ίδιο μοναχικά και πολλές φορές ασυνάρτητα

.Οι καταστάσεις τραγικές και κωμικές μαζί, καθώς η γλώσσα παίζει σπουδαίο ρόλο όχι επειδή μέσα από αυτή τα πρόσωπα επικοινωνούν, αλλά επειδή επιβεβαιώνουν την ασυνεννοησία τους.

Αν και μιλούν την ίδια γλώσσα αντιλαμβάνονται άλλα πράγματα. Τα πρόσωπα αγωνίζονται και προσπαθούν μέσα σε ένα κόσμο που δεν τον καταλαβαίνουν κερδίζοντας το γέλιο και την συμπάθεια μας. Πως αλλιώς μπορείς να αντιμετωπίσεις άλλωστε ήρωες που διαθέτουν την αγνότητα και το καθαρό βλέμμα ενός Μπάστερ Κήτον;

Επιμέλεια - μετάφραση: Δημήτρης Δημητριάδης
Σκηνοθεσία: Νίκος Καμτσής
Σκηνικό-Κοστούμια : Μίκα Πανάγου
Επιμέλεια ήχων: Στέλιος Κάτσαρης

Διανομή:
Εστραγκόν Δημήτρης Οικονόμου
Βλαντιμίρ Γιώργος Μωρόγιαννης
Πότζο Δημήτρης Κανέλλος
Λάκυ Νίκος Κερασιώτης
Αγόρι Χρύσα Δρακοπούλου

Θέατρο Τόπος Αλλού Κεφαλληνίας 17 –Κυψέλη, τηλ. 210 8656004

Comments

Godot said…
Εναλλακτική Διανομή:

Εστραγκόν: Godot
Βλαντιμίρ: The Motorcycle Boy
Πότζο: Ερωτας Στομάχης
Λάκυ: Deuced
Αγόρι: Razzmatazz

Popular posts from this blog

Ημερολόγιο Μακάριναξερα

Μο να σου παίξω μια στην τσεφαλή, τσε ετσά μη με ξανοίζεις! Μούσκαρε! Μέσα θε να με πας; Ε, Νά μου! Ωραία χρονική στιγμή δεν "έτυχε" το επεισοδιο στα Ζωνιανά; Με την εξωτερική πολιτική να χάνει με 4-0 στο 15', Με το ΠΑΣΟΚ στις τελευταίες ημέρες της Πομπηίας και την "αναγέννηση" άντε πόρτας, Με το ασφαλιστικό να σχεδιάζεται σαν tatoo στην πλάτη μας (με κοπίδι), Με την Βουλή να είναι μπάχαλο, Με την τροπολογία που δίνει εκτάκτως (ξανά) 900 εκατομμύρια ευρώ στους δικαστικούς (χτες βράδυ ξανα-πέρασε αυτό - ενώ εσύ κοιμόσουν). Με την ΝΔ να προσπαθεί να δέσει τα κορδόνια της, Με το πετρέλαιο λίιιιγο πριν τα 100. "Έτυχε" κι αυτό: Να πάνε οι μπάτσοι - χωρίς ούτε οι ίδιοι να το ξέρουν - στα Ζωνιανά ("αυτοί" το ήξεραν όμως) και να φεύγουν κάι κάι κάι.... (Μουσικό Διάλειμμα: είσαι σκέτο παρακράτος (δις), και προβοκατόρισσαααα, για αυτό σε χωρισααααααα.....) η κυβέρνηση να βάζει το μαχαίρι στο κόκκαλο στέλνοντας καμια 200αριά Μπρους Γουίλλις στην περιοχή...

Λυπάμαι, αλλά δεν ΓΕΛΑΩ καθόλου.

Δηλαδή εσύ γέλασες; Είπα δεν πρόκειται να ασχοληθώ σε καμία περίπτωση με αυτό το πράγμα που θέλει να λέγεται εφημερίδα. Αλλά μου ξανάρχεται στο μυαλό η σκηνή που την κρατούσα στο χέρι μου (την εφημερίδα) και είχα μείνει άναυδος από ότι είχα μπροστά μου. Δεν ήταν σαφές αν ότι είδα με θύμωσε ή με λύπησε ή με απογοήτευσε ή όλα μαζί. Κάποιοι άνθρωποι της "γενιάς των 30" όπως αποκαλούνται, κάνουν μια προσπάθεια για να δημιουργήσουν κάτι, να εκφραστούν μέσα από αυτό και να επικοινωνήσουν σκέψεις, θέσεις, να αρθρώσουν δημοσίως λόγο. Θαυμάσια. Τα σέβη μου και τους βγάζω το καπέλο. Θα έλεγε κανείς ότι κάτι κινείται τελικά. Δεν είναι όλα μαύρα κι άραχνα. Αν είναι όμως αυτό το ύφος, το χιούμορ, η προτεινόμενη άποψη, η εικαστική πρόταση, (για να μην αναφερθώ στις τεχνικές λεπτομέρειες , στήσιμο φύλλου κλπ), ότι έχει να προτείνει η "γενιά των 30", πάμε άκλαφτοι. Κατά πρώτον, ποιοί είναι αυτοί. Ωραία. Δεν θέλουν να ξέρουμε. Σωστά. Κι εμένα σ' αυτό το blog δεν θέλω να με ξέρου...

Nous sommes embarques …

Έξι και μία. Goodbye Greece. Σε έξι μήνες θα τα ξαναπούμε(;). Αν και έχω μια αίσθηση μόνιμης αναχώρησης. Δεν ξέρω γιατί. Ίσως γιατί από ότι έφευγα, ποτέ δεν ξαναγύρναγα. Εκτός από τους τόπους των εγκλημάτων. Περίεργη διαδικασία. Έχει κάτι άγριο αλλά και κάτι ωραίο. Κατά πρώτον, αντιμέτωπος με κάτι τέτοιο, συμβαίνει αυτόματα η Αφαίρεση. Ξεχωρίζει κάθε τι περιττό. Επαναπροσδιορίζεις τα σημαντικά, εκπλήσσεσαι από το πόσα λίγα είναι τελικά, γδύνεις πολλά από την φαινομενική σημαντικότητά τους, λίγο απογοητεύεσαι από κάτι που γοητεύτηκες, αλλά ταυτόχρονα νιώθεις να ελαφραίνεις λίγο. «Ανάσχεση» το λέγαμε στο θέατρο. Πολύτιμο εργαλείο. Παίρνεις απόσταση. Ακίνητος. Άδειος. Γειωμένος. Παρών. Ακούς, βλέπεις, αισθάνεσαι σε 360 μοίρες σφαίρας. Βλέπεις τί ξεχωρίζει. Την πραγματική διάσταση των σχέσεών σου και την επίδρασή τους επάνω σου. Σήμερα υποθέτω (και ελπίζω) από κάποιο λάθος με ειδοποίησαν ότι φεύγω αύριο!. Με έλουσε κρύος ιδρώτας γιατί εκτός από τα πρακτικά προβλήματα και την τούμπα στον πρ...