Skip to main content

Άμα δεν παινέψεις το σπίτι σου...



Στην Κεντρική Σκηνή του Θεάτρου Τόπος Αλλού παρουσιάζεται το έργο του Σάμιουελ Μπέκετ «Περιμένοντας τον Γκοντό». Τo κορυφαίο εμβληματικό έργο του Σάμιουελ Μπέκετ παρουσιάζεται από τις 15 Δεκεμβρίου μέχρι τις 31 Μαρτίου, σε σκηνοθεσία Νίκου Καμτσή.

Το ποιητικό αριστούργημα που θεωρείται η αρχή του σύγχρονου θεάτρου καθρεφτίζει με γλαφυρό τρόπο την απέραντη ερημιά και απόγνωση του ανθρώπου μπροστά στο κενό της ύπαρξης.
Με λιτό, ακραίο χιούμορ, ο Μπέκετ σχολιάζει τα σοβαρότερα πράγματα και με την πλέον αριστοκρατική σοβαρότητα αντιμετωπίζει τις κατά τεκμήριο αστειότερες καταστάσεις
.
Ο τίτλος του έργου καθιερώθηκε ως σύμβολο του σταθερά απόντος αλλά αιωνίως αναμενόμενου προσώπου ή πράγματος. Η μεταφορά της απελπισμένης, της μάταιης αναμονής.

Οι ήρωες του, Βλαντιμίρ και Εστραγκόν, μοναχικοί περιπλανώμενοι αλήτες, κινούνται άσκοπα σε έναν πιεστικό, ομοιόμορφο, απέραντο χρόνο, όπου «τίποτε δεν συμβαίνει, κανείς δεν έρχεται, κανείς δεν φεύγει». Μια εναγώνια αναμονή του Godot, «που σήμερα δεν ήρθε, αλλά αύριο οπωσδήποτε θα’ρθει…» και που εκτείνεται διαρκώς σε χρόνο μέλλοντα. Ποιος είναι πράγματι αυτός ο Godot και γιατί αναβάλει την έλευση του από μέρα σε μέρα. Είναι κάποιος; Είναι ο Θεός (God-ot) η μήπως ο κανένας και το τίποτα; Αντ΄ αυτού στέλνει ένα άφυλο πλάσμα, ένα παιδί, για να αναβάλει τον ερχομό του η για να επιβεβαιώσει το γεγονός ότι δεν θα έρθει ποτέ. Αντίθετα έρχονται άλλα πλάσματα, το ίδιο χαμένα στην ερημιά του τοπίου, το ίδιο μοναχικά και πολλές φορές ασυνάρτητα

.Οι καταστάσεις τραγικές και κωμικές μαζί, καθώς η γλώσσα παίζει σπουδαίο ρόλο όχι επειδή μέσα από αυτή τα πρόσωπα επικοινωνούν, αλλά επειδή επιβεβαιώνουν την ασυνεννοησία τους.

Αν και μιλούν την ίδια γλώσσα αντιλαμβάνονται άλλα πράγματα. Τα πρόσωπα αγωνίζονται και προσπαθούν μέσα σε ένα κόσμο που δεν τον καταλαβαίνουν κερδίζοντας το γέλιο και την συμπάθεια μας. Πως αλλιώς μπορείς να αντιμετωπίσεις άλλωστε ήρωες που διαθέτουν την αγνότητα και το καθαρό βλέμμα ενός Μπάστερ Κήτον;

Επιμέλεια - μετάφραση: Δημήτρης Δημητριάδης
Σκηνοθεσία: Νίκος Καμτσής
Σκηνικό-Κοστούμια : Μίκα Πανάγου
Επιμέλεια ήχων: Στέλιος Κάτσαρης

Διανομή:
Εστραγκόν Δημήτρης Οικονόμου
Βλαντιμίρ Γιώργος Μωρόγιαννης
Πότζο Δημήτρης Κανέλλος
Λάκυ Νίκος Κερασιώτης
Αγόρι Χρύσα Δρακοπούλου

Θέατρο Τόπος Αλλού Κεφαλληνίας 17 –Κυψέλη, τηλ. 210 8656004

Comments

Godot said…
Εναλλακτική Διανομή:

Εστραγκόν: Godot
Βλαντιμίρ: The Motorcycle Boy
Πότζο: Ερωτας Στομάχης
Λάκυ: Deuced
Αγόρι: Razzmatazz

Popular posts from this blog

Ημερολόγιο Μακάριναξερα

Μο να σου παίξω μια στην τσεφαλή, τσε ετσά μη με ξανοίζεις!
Μούσκαρε!
Μέσα θε να με πας; Ε, Νά μου!



Ωραία χρονική στιγμή δεν "έτυχε" το επεισοδιο στα Ζωνιανά;
Με την εξωτερική πολιτική να χάνει με 4-0 στο 15',
Με το ΠΑΣΟΚ στις τελευταίες ημέρες της Πομπηίας και την "αναγέννηση" άντε πόρτας,
Με το ασφαλιστικό να σχεδιάζεται σαν tatoo στην πλάτη μας (με κοπίδι),
Με την Βουλή να είναι μπάχαλο,
Με την τροπολογία που δίνει εκτάκτως (ξανά) 900 εκατομμύρια ευρώ στους δικαστικούς (χτες βράδυ ξανα-πέρασε αυτό - ενώ εσύ κοιμόσουν).
Με την ΝΔ να προσπαθεί να δέσει τα κορδόνια της,
Με το πετρέλαιο λίιιιγο πριν τα 100.

"Έτυχε" κι αυτό:
Να πάνε οι μπάτσοι - χωρίς ούτε οι ίδιοι να το ξέρουν - στα Ζωνιανά ("αυτοί" το ήξεραν όμως) και να φεύγουν κάι κάι κάι....
(Μουσικό Διάλειμμα: είσαι σκέτο παρακράτος (δις), και προβοκατόρισσαααα, για αυτό σε χωρισααααααα.....)
η κυβέρνηση να βάζει το μαχαίρι στο κόκκαλο στέλνοντας καμια 200αριά Μπρους Γουίλλις στην περιοχή - σε ζωνταν…

Ντεσπεράντος με στραβό καλαμάκι.

Κοίταξα τον τοίχο. Τη μέρα από μακρυά φαίνεται εύκολος. Με την υγρασία και το κίτρινο φως έμοιαζε με στρατόπεδο. Στη γωνία περίμενες να δεις τη σκοπιά κι όπου νά 'ναι θα περάσει το περίπολο.
Έσβησα το τσιγάρο πάνω του σαν να το 'χωνα στο μάτι του πατέρα της. Πως θα τη καβαλήσουμε τέτοια μάντρα; Μου ΄ρθε κι εμένα έτσι στο ξαφνικό, κουβάλησα και τους άλλους. - Για πείτε καμιά ιδέα πώς θα την κάνουμε. - Εσύ ρε, σάλτα πάνω που έπαιζες και μπάσκετ. - Βόλλευ έπαιζα περισσότερο. Είχε και ελαφάκια γκόμενες. Μπάσκετ αναγκαστικά μη μου βγάλουνε και τ' όνομα. Δε γούσταρα το χαμούρεμα με τους ιδρωμένους αλλά ήταν κάτι μεγαλύτεροι και με θέλανε όλοι στην ομάδα τους γιατί είχα τρελό άλμα . Μου 'φευγε η ψυχή στον αέρα αλλά την κάρφωνα τη σπυριάρα. Τους άφηνα να με κοιτάνε σαν ασβοί και έπαιρνα ύφος χαλαρό, εντάξει μωρέ, δεν έχω κάνει ζέσταμα και δεν μπορώ με δυο χέρια τώρα και τέτοιες πίπες.
Πετάχτηκε ο Κιού με το τσιγάρο στο στόμα και τη στάχτη να του λερώνει το μπλουζάκι των Joy Di…

2. Ένα Βελούδινο Πρωϊνό.

1. Ντεσπεράντος με στραβό καλαμάκι.

Κοιτώντας από την μέσα μεριά του τοίχου, η διάθεσή μου άλλαξε soundtrack. Πίσω ο Μπερτόδουλος, η Τερέζα και ο συνηθισμένος μίζερος κόσμος μου. Δίπλα μου ο Κιού. Στο όριο με τον άλλο κόσμο μπροστά, συγκεντρωμένος σε μένα και αυτό που θέλω και πιστεύω. Αυτό μάλλον λέγεται φιλία. Και αυτός, φίλος.
- Να κεράσω σπασμένο τζάμι; μια δόση αποτυχημένου χιούμορ μήπως σπάσει την απότομη σοβαρότητα. - Δοκίμασες; αρπάχτηκα μαζί του κι εγώ - Άνοστο. - Άστο τότε. - Άστο. Κοιτάζαμε κι οι δύο μέσα. Το στομάχι μου έκανε κοιλιακούς μόνο του. Ένιωσα ότι είχα ιδρώσει και όσο περισσότερο το τραινάρω τόσο πιθανότερο να γυρίσω τρέχοντας με τα αυτιά κάτω στο σπίτι της χοντρής.
Στον πάνω όροφο, από την μπαλκονόπορτα φαινόταν το άρρωστο φως ενός πορτατίφ. Προφανώς το φως σήμα ότι κάποιος είναι σπίτι και υπάρχει κίνηση. Κάτω απ΄ το μπαλκόνι, η ξύλινη κατασκευή με τα βαρέλια. Το υπαίθριο κελάρι του σκατόψυχου. Από εκεί ανεβαίνει στο μπαλκόνι και γριά με βγαλμένο γοφό. Από κάτω …