Skip to main content

Ημερολόγιο - Snapshot



Σε ένα σχόλιό μου σε κάποιο Post πιο κάτω έλεγα ότι η ζωή σκηνοθετεί καλύτερα.
Αλλά το παραπάνω περιστατικό ήθελα τόσο πολύ να συμβεί στην Ελλάδα.

Κρίμα ρε γαμώτο... θα είχε πολύ μεγαλύτερο ενδιαφέρον.

Για φανταστείτε το να συνέβαινε στις χώρες που έχουν ρατσιστικά προ-Βλήματα...

Τις άλλες χώρες εννοώ φυσικά.
Τους άλλους. Τους Ρατσιστές.
Εμείς... είμαστε οι μοναδικοί "μη ρατσιστές"
(μπα σε καλό μου, όλο αστεία λέω σήμερα) όχι γιατί δεχόμαστε την διαφορετικότητα και την ισότητα και την αξιοπρέπεια κάθε φυλής, αλλά επειδή, εμείς, οι Ελληνες, εξ ορισμού είμαστε οι καλύτεροι.
Εμείς προϋπήρχαμε, εμείς τους κατεβάσαμε απ' τα δέντρα, εμείς είμαστε το φως του Κόσμου.
Οπότε δεν υπάρχει καν θέμα.

Χάρη τους κάνουμε και να 'ναι και ευγνώμωνες.

Ορίστε μας.


Comments

Ε, όχι και ρατσιστές οι Έλληνες κουμπάρε! Έχεις δίκιο πως κάτι τέτοιο θα ήταν αδύνατο, αφού οι Έλληνες κατέχουν την απόλυτη αλήθεια, αλλά από την άλλη, οι Έλληνες είναι αντι-Αλβανοί, αντι-Τσιγγάνοι, αντι-Ρουμάνοι, όμως τους μαύρους τους αγαπούν. Δε βλέπεις τι γίνεται με την Τσίλα στης Πάνιας; Ε, όχι και ρατσιστές!
Godot said…
Ε αυτό λέω κι εγώ.
Απλά υπάρχει ένα θέμα που πρέπει να διευθετήσουμε - με διάλογο πάντα, έτσι;
Το ότι οι αντι-Αλβανοί δεν πάνε τους αντι-Τσιγγάνους και οι αντι-Ρουμάνοι δεν πάνε τους αντι-Ρώσσους.

Ένα μικρό θεματάκι που είναι το αγκάθι στην μεγάλη πατουσα της Ελληνικής Δημοκρατικής Ιδέας και Παιδείας και Φιλοσοφίας.

Θα λυθεί κι αυτό. Που θα πάει;
Θα τα βρούνε. Τί τον βάλαμε τον Καρατζαφέρη και όλη την παρέα μέσα;
rafeio.gr said…
Αν γεννιουντουσαν στην Ελλάδα θα γινοντουσαν και τα πρώτα νούμερα. Τατιανα και Αννουλα θα επαιζαν ξύλο για το ποια θα τους φιλοξενήσει στην εκπομπη της...
Godot said…
Σωστά. Αυτό που το πάς;
Μέχρι τα 5 τους θα ήταν εξασφαλισμένα και τα εγγονια τους.
10 ευρώ την εμφάνιση σου λέω.
Όχι παραπάνω.
Να είμαστε και λογικοί - μην είμαστε και πλεονέκτες.
Balidor said…
Το δεξί το κρατάμε το αριστερό το σφάζουμε ....

λες να είναι τυχαία βαλμένα έτσι;

Popular posts from this blog

Ημερολόγιο Μακάριναξερα

Μο να σου παίξω μια στην τσεφαλή, τσε ετσά μη με ξανοίζεις! Μούσκαρε! Μέσα θε να με πας; Ε, Νά μου! Ωραία χρονική στιγμή δεν "έτυχε" το επεισοδιο στα Ζωνιανά; Με την εξωτερική πολιτική να χάνει με 4-0 στο 15', Με το ΠΑΣΟΚ στις τελευταίες ημέρες της Πομπηίας και την "αναγέννηση" άντε πόρτας, Με το ασφαλιστικό να σχεδιάζεται σαν tatoo στην πλάτη μας (με κοπίδι), Με την Βουλή να είναι μπάχαλο, Με την τροπολογία που δίνει εκτάκτως (ξανά) 900 εκατομμύρια ευρώ στους δικαστικούς (χτες βράδυ ξανα-πέρασε αυτό - ενώ εσύ κοιμόσουν). Με την ΝΔ να προσπαθεί να δέσει τα κορδόνια της, Με το πετρέλαιο λίιιιγο πριν τα 100. "Έτυχε" κι αυτό: Να πάνε οι μπάτσοι - χωρίς ούτε οι ίδιοι να το ξέρουν - στα Ζωνιανά ("αυτοί" το ήξεραν όμως) και να φεύγουν κάι κάι κάι.... (Μουσικό Διάλειμμα: είσαι σκέτο παρακράτος (δις), και προβοκατόρισσαααα, για αυτό σε χωρισααααααα.....) η κυβέρνηση να βάζει το μαχαίρι στο κόκκαλο στέλνοντας καμια 200αριά Μπρους Γουίλλις στην περιοχή...

Nous sommes embarques …

Έξι και μία. Goodbye Greece. Σε έξι μήνες θα τα ξαναπούμε(;). Αν και έχω μια αίσθηση μόνιμης αναχώρησης. Δεν ξέρω γιατί. Ίσως γιατί από ότι έφευγα, ποτέ δεν ξαναγύρναγα. Εκτός από τους τόπους των εγκλημάτων. Περίεργη διαδικασία. Έχει κάτι άγριο αλλά και κάτι ωραίο. Κατά πρώτον, αντιμέτωπος με κάτι τέτοιο, συμβαίνει αυτόματα η Αφαίρεση. Ξεχωρίζει κάθε τι περιττό. Επαναπροσδιορίζεις τα σημαντικά, εκπλήσσεσαι από το πόσα λίγα είναι τελικά, γδύνεις πολλά από την φαινομενική σημαντικότητά τους, λίγο απογοητεύεσαι από κάτι που γοητεύτηκες, αλλά ταυτόχρονα νιώθεις να ελαφραίνεις λίγο. «Ανάσχεση» το λέγαμε στο θέατρο. Πολύτιμο εργαλείο. Παίρνεις απόσταση. Ακίνητος. Άδειος. Γειωμένος. Παρών. Ακούς, βλέπεις, αισθάνεσαι σε 360 μοίρες σφαίρας. Βλέπεις τί ξεχωρίζει. Την πραγματική διάσταση των σχέσεών σου και την επίδρασή τους επάνω σου. Σήμερα υποθέτω (και ελπίζω) από κάποιο λάθος με ειδοποίησαν ότι φεύγω αύριο!. Με έλουσε κρύος ιδρώτας γιατί εκτός από τα πρακτικά προβλήματα και την τούμπα στον πρ...

Λυπάμαι, αλλά δεν ΓΕΛΑΩ καθόλου.

Δηλαδή εσύ γέλασες; Είπα δεν πρόκειται να ασχοληθώ σε καμία περίπτωση με αυτό το πράγμα που θέλει να λέγεται εφημερίδα. Αλλά μου ξανάρχεται στο μυαλό η σκηνή που την κρατούσα στο χέρι μου (την εφημερίδα) και είχα μείνει άναυδος από ότι είχα μπροστά μου. Δεν ήταν σαφές αν ότι είδα με θύμωσε ή με λύπησε ή με απογοήτευσε ή όλα μαζί. Κάποιοι άνθρωποι της "γενιάς των 30" όπως αποκαλούνται, κάνουν μια προσπάθεια για να δημιουργήσουν κάτι, να εκφραστούν μέσα από αυτό και να επικοινωνήσουν σκέψεις, θέσεις, να αρθρώσουν δημοσίως λόγο. Θαυμάσια. Τα σέβη μου και τους βγάζω το καπέλο. Θα έλεγε κανείς ότι κάτι κινείται τελικά. Δεν είναι όλα μαύρα κι άραχνα. Αν είναι όμως αυτό το ύφος, το χιούμορ, η προτεινόμενη άποψη, η εικαστική πρόταση, (για να μην αναφερθώ στις τεχνικές λεπτομέρειες , στήσιμο φύλλου κλπ), ότι έχει να προτείνει η "γενιά των 30", πάμε άκλαφτοι. Κατά πρώτον, ποιοί είναι αυτοί. Ωραία. Δεν θέλουν να ξέρουμε. Σωστά. Κι εμένα σ' αυτό το blog δεν θέλω να με ξέρου...