Σάββατο, Νοεμβρίου 17, 2007

"Πρόσεχε τί εύχεσαι"

Προηγούμενo επεισόδι0 του Καπέλα Chain Story


…Η τηλεόραση γέμισε χιόνια. Γύρισε να ρωτήσει την.. κανείς. Έμεινε μόνος μέσα σ’ αυτό το δωμάτιο που τώρα συνειδητοποίησε ότι είναι μια ρέπλικα του σπιτιού του Τσάντλερ και της Μόνικα. «Τι διάολο;» σκέφτηκε, ενώ παρατήρησε πάνω στον καναπέ ένα κόκκινο μπουκάλι μανώ. Κοίταξε πιο προσεκτικά και είδε κάτι να κινείται μέσα. Ήταν σαφώς η Madison η οποία προφανώς του ζητούσε να την βγάλει από εκεί.
«Δεν ξέρω πως βρέθηκες εκεί μέσα, αλλά τρεις ευχές δεν έχεις, οπότε μένεις εκεί».
Έριξε ένα μαξιλάρι πάνω της, που είχε τυπωμένο το πρόσωπο του Αιμίλιου Λιάτσου, και έμεινε ακίνητος να κοιτάει την τηλεόραση. Η θεία Ερμιόνη … για φαντάσου!
Είχε ακούσει υπονοούμενα και μια-δυο φορές το όνομά της κατά λάθος. Ήταν το ταμπού. Η απαγορευμένη λέξη της οικογένειας. Η περιέργειά του μεγάλωνε , αλλά η σκέψη του μηνύματος της Ερμιόνης, περιέργως, τον χαλάρωνε. Ήταν κάτι στο αίμα του που τώρα ξυπνούσε. Τώρα αφυπνίζεται για κάποια μεγάλη αποστολή. Ο καφές ήταν έτοιμος, ζεστός στην καφετιέρα.

Η μυρωδιά του ζεστού καφέ τον έσπρωξε στην κουζίνα.
«Ποια είσαι εσύ;» είπε στρώνοντας το πουκάμισό του.
«Η Μυρωδιά του ζεστού καφέ» είπε εκείνη. «Προχώρα». Τον ξαναέσπρωξε και του ξαναχάλασε το πουκάμισο.
«Που να… α…. από πού….» Προσπαθούσε να καταλάβει πως εμφανίστηκε μπροστά του αυτή η τύπισσα με το καστανό ταγέρ.
«Βάλε καφέ. Μην μιλάς. Θα σου πω».
Εκείνη έκατσε στην καρέκλα του τραπεζιού εμπρός από το ψυγείο και εκείνος την κοίταζε πάνω από την κούπα, όρθιος στον νεροχύτη.
«Ώστε εσύ είσαι… Πως σε λένε;»
«Τρύφωνα» είπε αυτόματα. «Εσύ ποια είσαι και πως εμφανίστηκες εδώ μέσα».
«Κοίτα Τρύφωνα, θέλω να με ακούσεις προσεκτικά. Θα στα πω σβέλτα. Πρώτον, με συγχωρείς αλλά το Τρύφωνας είναι χάλια. Δεν είναι όνομα αυτό αγόρι μου. Κάνε κάτι με αυτό. Δεύτερον. Εσύ με έφερες. Είσαι ο ανιψιός της Ερμιόνης έτσι;»
«Είμαι. Και το Τρύφωνας μ’ αρέσει. Πως το ξέρεις όμως; Και τι εννοείς – εγώ σε έφερα;».
«Άκου. Το Betamax μέσα είναι καμουφλάζ. Μοιάζει έτσι αλλά είναι τηλεμεταφορέας αιθερικής μάζας, τρίτης γενιάς. Είναι προγραμματισμένος από την Ερμιόνη την ίδια για σένα. Ότι σκέφτεσαι ή λες, μπορεί πλέον να υλοποιηθεί μπροστά σου. Είναι λίγο tricky εργαλείο, και πρέπει να είσαι πολύ προσεκτικός τι λές ή σε τι δίνεις σημασία. Ιδίως για κάποιον με το όνομα Τρύφωνας… Άκου Τρύφωνας».
Ο Τρύφωνας έκλεισε την καφετιέρα και εκείνη ήδη άρχισε να εξαυλώνεται.
«Δεν είναι τίμιο αυτό» του είπε αρκετά ταραγμένη.

«Δε μας χέζεις ρε Νταλάρα;».
Ο Γιώργος εμφανίστηκε στην γωνία κουρδίζοντας την 19χορδη κιθάρα του, ενώ από δίπλα του αναδυόταν μια απίστευτη μπόχα και οι πρώτες μύγες ήδη είχαν αρχίσει να μαζεύονται.
«Κουρέλια έφαγες;»
«Δεν άντεξα. Sorry».
«Δεν κυριολεκτούσα γαμώτο!».
«Ναι, το καταλαβαίνω αλλά δεν δουλεύει έτσι – μου κάνεις μια χάρη;»
«Τι θες ; Να απελευθερώσω την Κύπρο;»
«Προς θεού μη – θες να χάσω το ψωμί μου; Απλά να πεις ότι είμαι σε φόρμα 35άρη».
«Σκατά στα μούτρα σου» - Όπως κι έγινε.
«Σε παρακαλώ! Σιχαίνομαι.»
«Ρε άντε γαμήσου!». Έκλεισε την πόρτα πίσω του αφήνοντας την Άννα στα τέσσερα και μπερδεμένη με τις 19 χορδές, ενθουσιασμένη με αυτό που νόμιζε τα-ανείπωτα-βίτσια-του-Γιώργου.

Μπήκε με φόρα στο σπίτι του Ρος και προσγειώθηκε στον καναπέ.
«Πρέπει να είμαι πολύ προσεκτικός λοιπόν, αλλά έχει και τις θετικές του μεριές αυτό. Κατά την Ερμιόνη, ο στόχος ήταν να γίνουμε αθάνατοι. Ποιοι όμως; Όλοι; Μπέρδεμα. Η Madison ίσως ήξερε κι άλλα-ίσως όχι. Να χρησιμοποιούσα αυτή την δύναμη να το μάθω ή να ρισκάρω να την βγάλω από το μανώ;
Πρέπει να ψάξω, να βγάλω νόημα από τα άπλυτα της Ερμιόνης.»
Οι σκέψεις τριγύριζαν σαν τις μύγες στο έργο του Γιώργου στο διπλανό διαμέρισμα, όταν άκουσε τα διακριτικά χτυπήματα στην πόρτα. Δεν ήταν κανείς. Τα χτυπήματα ακουγόντουσαν από αλλού.
Άνοιξε προσεκτικά την πόρτα του πλυντηρίου. Ένα χέρι έψαχνε κάτι να πιαστεί. Τον κράτησε, και αν και με δυσκολία μετά από 2 λεπτά τρεις κουστουμαρισμένοι τύποι ήταν μπροστά του. Υπήρξε μια στιγμή αμηχανίας. Ο Τρύφωνας έκανε την αρχή:
«Δηλαδή τώρα είστε τρεις δίδυμοι; Ένας τρίδυμος; Τρεις τρίδυμοι; Πως σας λένε;»
Ο μεσαίος έστρωνε το σακάκι του, ο αριστερός έμοιαζε φοβισμένος, ο δεξιός μίλησε:
«Η ουσία είναι στο τι θέλετε να μάθετε για την Ερμιόνη.»
«κατ’ αρχάς είναι νεκρή. Έτσι;»
«Έτσι» απάντησε ο αριστερός.
«Ο Αριστείδης; Ζει; Εγώ τι ρόλο παίζω; Πως θα βρεθεί η αθανασία; Πως βρέθηκα με τέτοιες δυνάμεις; Τι πρέπει να συμβεί; Γιατί στο διπλανό διαμέρισμα ο Νταλάρας σκατογαμιέται με την Άννα; Τι κάνουν τρεις ίδιοι στο πλυντήριο του Ρος;» πλέον σχεδόν φώναζε.
Εκείνοι γύρισαν την πλάτη και σαν παίκτες μπάσκετ στο time out μουρμούριζαν μεταξύ τους. Τελικά ο μεσαίος γύρισε με ένα κουτί στο χέρι και τον κοίταξε ανήσυχος.
«Από εσάς αγαπητέ…»
«Τρύφωνας»
«Τρύφωνας…» μουρμούρισε κοιτάζοντας με νόημα τους άλλους δύο που χασκογελούσαν.
«Από εσάς λοιπόν αγαπητέ Τρύφωνα, είναι γραμμένο να αποκαλυφθεί το μυστικό της αθανασίας, είναι γραμμένο στις σκιερές μπανιέρες του Κύβου του Μύωπα και υπογεγραμμένο από την Ερμιόνη την ίδια, δεσμεύοντας εσάς ως τον απελευθερωτή του συμπαντικού Κρόκου. Προσέξτε: Οι σύμμαχοί σας σε αυτή την αποστολή είναι ο Αποστόλης, ο Αποστόλης και ο Αποστόλης. Οι εχθροί σας κανείς δεν ξέρει από πού μπορεί να ξεφυτρώσουν και με ποια μορφή. Προσέξτε ιδιαίτερα γιατί από απλή απροσεξία χάσαμε την Ερμιόνη.»
«Πως πέθανε;»
«Οδηγούσε στο κέντρο της πόλης. Κατεβαίνοντας την Μουστοξύδη, συνάντησε τον εαυτό της στον δρόμο και τρακάρανε μετωπικά. Μεταφέρθηκαν στο νοσοκομείο όπου απλώς διαπιστώθηκε ο θάνατός της. Τους! Της!. Whatever. Πρόκειται πραγματικά για τραγωδία!.»
«Αυτό ξαναπές το…»
«Πρόκειται πραγματικά για τραγωδία!.»
«Μάλιστα…. Άρα ο εχθρός μπορεί να εμφανιστεί ακόμα και με την δική μου μορφή;»
Οι τρίδυμοι κάνανε δυο βήματα πίσω. Ο Αριστερός έκανε και τρίτο και χτύπησε στον τοίχο. Το σκηνικό έπεσε και αποκαλύφθηκε το γιγαντιαίο στούντιο πίσω τους.
Ο Τρύφωνας κοίταξε γύρω – χτύπησε τον τοίχο δίπλα του, που πίσω του έκρυβε κάμερες και μεγάλες κρεμάστρες με ρούχα. Όλα Μινέρβα. Οι τρίδυμοι ήρθαν τρομαγμένοι κοντά του. Ο Δεξιός άνοιξε την πόρτα του πλυντηρίου και ήταν ήδη ο μισός μέσα. Ο Μεσαίος τον έσπρωχνε βιαστικά για να μπει κι αυτός. Ο Αριστερός τον έπιασε από το μανίκι με γουρλωμένα μάτια:
«Βιάσου. Πρέπει να κινηθείς γρήγορα. Πιάσε Μελωδία την Δευτέρα στις 8.20 το βράδυ και θα καταλάβεις πολλά. Βρές τον Αποστόλη, τον Αποστόλη και τον Αποστόλη !»
«Που;»
Ένας τεράστιος βόμβος άρχιζε να καλύπτει τις φωνές τους. Η πόρτα του πλυντηρίου είχε κλείσει και το γρήγορο στύψιμο είχε αρχίσει.
«Στο κουτούκι του James Cagney – στην Μαγούλα!» Το πλυντήριο αργά έπαιρνε θέση παράλληλα με το παραλληλόγραμμο σχήμα του στούντιο.
«Γιατί εγώ;» Το πλυντήριο είχε αρχίσει την τροχοδρόμηση και ο θόρυβος του turbo fan ήταν πλέον εκκωφαντικός!
«Διότι, εσείς και η Σύλβια, είστε ο ίδιος άνθρωπος στην πραγματικότητα. Στην πραγματικότητα του Δέλτα τεταρτημορίου, για να είμαι ακριβής».
Οι μηχανές ανέβασαν στροφές και το πλυντήριο άρχισε να παίρνει ύψος.
Ο Τρύφωνας κοίταζε αναμαλλιασμένος τον Αριστερό να κοιτάει το πλυντήριο να χάνεται από την μεγάλη πόρτα του στούντιο.
«Ξέμεινες! Οι άλλοι έφυγαν. Γιατί έμεινες εδώ;»

«Γιατί εμένα σκέφτηκες σαν Αριστερό».







Την συνέχεια θα την διαβάσετε από την Triantara

5 σχόλια:

RaZzMaTaZz είπε...

ΕΠΟΣ!!!!!!
ΕΠΟΣ!!!!!!!!!!

έκλαψα απ τα γέλια!!!!

ΕΠΟΣ!!!!!!!!!!!!

"δε μας χέζεις ρε νταλάρα" μουαχαχαχαχαχαχα ΕΠΟΣ ΛΕΜΕ

Dawkinson είπε...

είπαμε. w. gibson σε μετωπική με d.adams. πολύνεκρο!
:)

The Motorcycle boy είπε...

Πάντως αν συνεχιστεί έτσι αυτό το πράγμα, θα μοιάζει με το δάχτυλο του Θεού. Όποιος υποδεικνύεται να το συνεχίσει, ή θα αποχωρεί από τα Καπέλα για να γλιτώσει, ή θα αυτοκτονεί ή και τα δύο.

marquee de mud είπε...

ξεχασα να σου πω προχτες.

ΤΕΡΑΣΤΙΟ!

triantara είπε...

@motorcycle: εγώ μπορώ να πάρω μια πατάτες με ρίγανη;;;

@godot: στο είπα και στο ξαναλέω... με υποχρέωσες ;)