Τετάρτη, Νοεμβρίου 14, 2007

Οι Χλιδάνεργοι

Αυτό είναι ένα mail που μου έστειλε μια φίλη μετά από μια σχετική κουβέντα που είχαμε.
Έχει πολύ ενδιαφέρον, σαν θέμα, και πολλές περισσότερες προεκτάσεις από αυτές που αναφέρονται.
Αλλά αξίζει τον κόπο:


Μια γενιά μορφωμένων Ελλήνων που ζουν με τους γονείς τους, βγαίνουν κάθε βράδι, δουλεύουν σποραδικά και για ψίχουλα, ταξιδεύουν, και τσακίζουν Prada, Fendi και LV όπου τα πετύχουν.



Η φίλη μου η Μαρία ήρθε και με βρήκε για πρώτη φορά τον περσινό Σεπτέμβριο. Λίγους μήνες νωρίτερα είχε επιστρέψει από την Αγγλία με το μεταπτυχιακό της, μετά είχε πάει τέσσερις μήνες διακοπές (στο Μπαλί, τη Μύκονο και τη Φλωρεντία), και τώρα είχε έρθει μαυρισμένη και έτοιμη να ξεκινήσει την καριέρα της, και μια νέα ζωή.

"Θέλω να μου βρεις δουλειά στην εταιρία σου", μου είπε με τον επιτακτικό τρόπο που λέει τα πάντα. Ήταν 26 χρονών.

Αν και είμαι εντελώς ακατάλληλος για τέτοιου είδους διαμεσολαβήσεις, μισάνθρωπος ων, σεβάστηκα το αίτημα της καλής φίλης, ρώτησα και έμαθα ότι πράγματι, υπήρχε μια ανοιχτή θέση στο διαφημιστικό τμήμα μιας εταιρίας για την οποία είχα κάνει κάποιες μεταφράσεις, προώθησα το βιογραφικό της και, ικανοποιημένος που έκανα το καλό για έναν συνάνθρωπο, το ξέχασα εντελώς.

Μετά από τρεις μέρες η Μαρία με πήρε τηλέφωνο, έξαλλη.

"Υποδοχή διαφήμισης; Η θέση που μου βρήκες είναι για υποδοχή διαφήμισης;"

"Ποιος; Τι; Ποιος είναι;" είπα (με είχε ξυπνήσει).

"Εγώ έχω κάνει μεταπτυχιακό στην Ιστορία της Τέχνης στο Λονδίνο και θα πάω να σηκώνω τηλέφωνα για 600 ευρώ;"

Τι είχε γίνει: Η Μαρία δεν είχε πάει στο ραντεβού. Όταν την πήραν τηλέφωνο για να την καλέσουν έμαθε όσα χρειαζόταν να μάθει, και απέρριψε τη δουλειά μονομιάς.

Η Μαρία, βλέπετε, ανήκει σε μια εντελώς νέα κατηγορία Ελλήνων. Πρόκειται για μια υποκατηγορία της διαβόητης «γενιάς των 700 ευρώ», των νεαρών Ελλήνων, δηλαδή, που έχουν αποκτήσει πολύ καλή μόρφωση, και οι οποίοι βγαίνουν σε μια αγορά εργασίας η οποία δεν τους πολυχρειάζεται, και έτσι δεν μπορεί να τους εξασφαλίσει μισθό αντίστοιχο των σπουδών τους, ή έστω επαρκή για να συντηρηθούν.

Η συγκεκριμένη υποκατηγορία της Μαρίας περιλαμβάνει τους νέους που, αν και δεν βρίσκουν μια καλοπληρωμένη δουλειά, αρνούνται να κάνουν οποιονδήποτε συμβιβασμό στον τρόπο ζωής τους. Μαθημένοι στο χαρτζιλίκι από τους γονείς κατά τη διάρκεια της εφηβείας και των σπουδών, βγαίνοντας στην «αγορά» εξακολουθούν να επιθυμούν να συχνάζουν στα ίδια μαγαζιά, να ψωνίζουν το ίδιο ακριβά προϊόντα, και να κάνουν ακριβώς την ίδια άνετη ζωή που έκαναν πριν.

Είναι οι χλιδάνεργοι, και δεν πρόκειται να θυσιάσουν ούτε την παραμικρή λεπτομέρεια απ' το lifestyle τους. Όσα κι αν τους πληρώνουν.

___

Σύμφωνα με μια έρευνα των Νέων, 8 στους 10 νεοπροσληφθέντες στην Ελλάδα αμείβονται με λιγότερα από 1000 ευρώ. Σύμφωνα με άλλη έρευνα της Marc για το Έθνος, τo 56% των Ελλήνων ηλικίας 18-30 αμείβεται με λιγότερα από 700 ευρώ το μήνα. Ένας στους δύο νέους είναι άνεργος.

Από τους τριαντάρηδες, μόνο το 29,5% ζουν εντελώς ανεξάρτητοι από τους γονείς.

Ένα 31,4% συντηρείται αποκλειστικά από αυτούς.

Αν συμπεριλάβουμε κι αυτούς που τα βρήκαν έτοιμα και δε δουλεύουν ή ψευτοδουλεύουν από hobby….

Μπορείτε να συλλάβετε αυτά τα νούμερα;

Αν κάποιος ξένος τα διαβάσει θα συμπεράνει πως είμαστε μια κοινωνία υπό κατάρρευση, όπου οι νέοι δεν μπορούν να δημιουργήσουν και να παράγουν πλούτο, οπότε τρώνε τον πλούτο που έχει συσσωρεύσει η προηγούμενη γενιά, μέχρι αυτός να τελειώσει, οπότε προφανώς η χώρα μας θα χρεοκοπήσει.

Η ίδια η οικογένεια έχει τις μεγαλύτερες ευθύνες. Σε όλους τους Μεσογειακούς λαούς εμφανίζεται αυτή η απεριόριστη λατρεία για τα παιδιά, η οποία εύκολα παίρνει όχι-και-πολύ-υγιείς διαστάσεις. Οι γονείς ουσιαστικά «πληρώνουν» το παιδί για να μην τους φύγει. Σε άλλες, βορειότερες χώρες συνηθίζεται να το σουτάρουν (με αγάπη) μόλις τελειώσει το σχολείο, για να τραβήξει το δικό του δρόμο, να κάνει τα δικά του λάθη, να σταθεί στα δικά του πόδια, να μάθει και ωριμάσει. Εδώ έχουμε περιπτώσεις σαν το Θεσσαλονικιό φίλο μου το Στέλιο, που οι γονείς του υποσχέθηκαν αυτοκίνητο αν περάσει στις Πανελλήνιες, με τον όρο να περάσει σε σχολή της Θεσσαλονίκης.

Φυσικά, εκατοντάδες χιλιάδες είναι οι νέοι που ανήκουν στη «Γενιά των 700 ευρώ», όλων οι γονείς θέλουν να τους φροντίσουν, κάμποσοι από αυτούς τους γονείς είναι και ευκατάστατοι, αλλά δεν γίνονται όλα τα παιδιά χλιδάνεργοι.

Βλέπετε, είναι στη φύση του νέου να θέλει να αυτονομηθεί, να κάνει κάτι στηριγμένος στα δικά του ποδάρια, μόνος, ανεξάρτητος. Είναι μια ανθρώπινη ανάγκη αυτή. Στην πρώτη μου δουλειά προσελήφθην με μισθό 180.000 δραχμές το μήνα (520 ευρώ), εν έτει 2000, σε ηλικία 23 ετών, και ήμουν πανευτυχής. Εκστατικός. Ακόμα θυμάμαι το πρώτο ζευγάρι παπούτσια που πήρα με τα δικά μου λεφτά.

Μπορεί αυτό να ακούγεται λίγο «Βασιλάκης Καϊλας», αλλά η ανάγκη του ανθρώπου να κάνει πράγματα μόνος του -και κατά συνέπεια να αυτοεπιβεβαιωθεί ως αυτόνομη οντότητα- είναι πανίσχυρη.

Γιατί τότε τόσοι τριαντάρηδες καταπιέζουν αυτή την ανάγκη για να μείνουν στη σφιχτή και γεμάτη ασφάλεια αγκαλιά της τσέπης του μπαμπά;

Είναι απλό: Είναι αρρώστια.

Οι χλιδάνεργοι, περισσότερο από οτιδήποτε άλλο είναι lifestyle junkies, που επιτρέπουν τον εθισμό τους στην ηδονιστική πλευρά της ζωής, κι ας εγκλωβίζονται έτσι σε μια αέναη εφηβεία.

«Δεν μπορώ να μην ψωνίζω. Δεν γίνεται», λέει μια άλλη φίλη, ας την πούμε Πόπη. «Είναι εθισμός, πηγαίνω στο Mall και θέλω να κατεβάσω τα ράφια, να τα δοκιμάσω όλα, να δώσω την κάρτα μου και να τα πάρω σπίτι μου. Η ντουλάπα μου είναι γεμάτη με ρούχα που δεν φοράω ποτέ, αλλά δεν μπορώ να σταματήσω να αγοράζω διαρκώς καινούρια. Το τηλέφωνό μου στο σπίτι είναι μονίμως κατεβασμένο για να μην με πρήζουν από την τράπεζα -χρωστάω πολλά στην κάρτα. Έχω φεσώσει συγγενείς μέχρι και τρίτου βαθμού, το χαρτζιλίκι με το που το παίρνω φεύγει, ο μισθός το ίδιο».

Υπάρχουν πολλά πράγματα που μπορεί κανείς να καταλογίσει στην κοινωνία του υπερκαταναλωτισμού, και η ύπαρξη των χλιδάνεργων είναι ένα από αυτά. Αλλά δεν φταίνε οι τσάντες και τα παπούτσια αν η γυναίκα που τις ψωνίζει το κάνει με λεφτά που δεν έχει

7 σχόλια:

Pussy Galore είπε...

Πολύ σωστά μας τας λες για τους χλιδάνεργους... Βασιλάκη (χα χα χα)
Λοιπόν για πες γι αυτους που θα ναι σήμερα στη Διδότου? Δώσε μία προγεύση του τι θα παίξουν.

Bye από μία χλιδενεργή!

The Motorcycle boy είπε...

Τι είναι αυτό ρε; Αν δεν σου ερχόταν σε μέιλ θα έλεγα πως ακούω τον πατέρα μου! Άκου -"είναι άρρωστοι με την κατανάλωση"! Σαφώς είναι -οι περισσότεροι από εμάς είμαστε! Γι΄αυτό η κοινωνία μας θεωρείται "καταναλωτική κοινωνία".
Και καλά κάνουν που δεν δουλεύουν. Μαλάκες είναι να δουλέψουν, όσο έχουν χαρτζιλίκι; Για ποιο λόγο να δουλέψουν; Για να αποκτήσουν ανεξαρτησία από το σπίτι (που την έχουν ήδη) και να σκλαβωθούν στο ωράριο; Όπως λέγαμε παλιά "δουλεύω για να αγοράσω παπί για να πηγαίνω στη δουλειά μου"!
Αφήστε ρε τα παιδιά να φάνε από τα έτοιμα, όσο υπάρχουν ακόμα. Μπας και βρει καμιά δουλειά κανένας άνθρωπος που την έχει ανάγκη!

ell είπε...

Πάρα πολύ καλό! Αν κ είναι λίγο πολύ γνωστά, δε θα ήταν άσχημο να πόζαρε σε καμιά εφημερίδα. Έτσι να τ' ακούμε...
Γιατί έχω κουραστεί ν' ακούω ανθρώπους με ιδεολογία υποτίθεται αριστερή, να γκρινιάζουν για αυτά που δεν μπορούν να έχουν κ μιλάνε αριστερίστικα γιατί αυτό τους βολεύει. Γιατί όταν τους ξέρεις καιρό καταλαβαίνεις ότι θα θέλανε πολύ να είναι στην αντίπερα όχθη με τους "τυχερούς" όπως όνομάζουν κάποιους που έχουν μεγαλύτερη αγοραστική δύναμη.

Δεν είναι δύσκολο. Αλλά πρέπει ν' αλλάξουμε σκεπτικό.
Όπως λέει κ ο motorcycle, λεφτά που βγάζεις απ' τη δουλειά να πάρεις μηχανάκι για να πηγαίνεις στη δουλειά... Ένας φαύλος κύκλος.

Δούλευα 2 δουλειές την μία τη λάτρευα, δεν ήταν "δουλειά" κ αναγκάστηκα να την αφήσω (μετά από θλάση μυών στους μηρούς) για να κρατήσω αυτή που μου 'δινε πιο πολλά για να καταναλώνω κ τον εαυτό μου ν' αναλώνω...

lifewhispers είπε...

η γιαγια μου συνηθιζει να λεει "κοιτα, εσυ δεν περασες κατοχη". εχει δικιο ρε παιδια ομως. οχι οτι πρεπει να περασουμε κατοχη για να μαθουμε, ομως οι γονεις μας και οι καθε γονεις φανταζομαι, δεν θελουν τα παιδια τους να κακοπεράσουν (στην περιπτωση φυσικα που οι ιδιοι κακοπερασαν στο δικο τους παρελθον). γι αυτο τους τα εξασφαλιζουν ολα. υπαρχουν εξαιρεσεις φυσικα. αλλα τελικα νομιζω οτι ειναι και θεμα φιλοτιμου. Αν οι σημερινοι 25ρηδες επαναπαυονται και δεν αισθανονται ασχημα να κανουν ΕΠΕ (Επεξεργασια Πατρικου Εισοδήματος), δε μενει τιποτα αλλο να πουμε.
Σορρυ για το σεντόνι...

ell είπε...

Ωραίο αυτό το "ΕΠΕ"...

Επίσης πολύ καλό το
"Οι χλιδάνεργοι, περισσότερο από οτιδήποτε άλλο είναι lifestyle junkies, που επιτρέπουν τον εθισμό τους στην ηδονιστική πλευρά της ζωής, κι ας εγκλωβίζονται έτσι σε μια αέναη εφηβεία."

Βέβαια "ηδονιστική πλευρά" κατ' αυτούς... γιατί πόσο ηδονιστικό μπορεί να είναι να τριγυρνάς στα εμπορ. κέντρα κ να ψωνίζεις;
Άδειασμα κανονικό.

ερμία είπε...

ψάχνοντας,βρέθηκα εδώ και διάβασα αρκετές αναρτήσεις σου-δεν πειράζει να σού πω οτι γράφεις με πολύ μεγάλη αμεσότητα,ναι;

Pussy Galore είπε...

Μήπως σε συμβουλεύονται οι δημοσιογράφοι της Καθημερινής? Γιατί στο Κυριακάτικο είχε άρθρο με τίτλο ΟΙ ΧΛΙΔΑΝΕΡΓΟΙ.

Σε προσκαλώ στο blog μου να διαβάσεις ανέκδοτα για τα Ζωνιανά. κάτι μου λέει ότι you'll appreciate them.

Σε χαιρετώ Γκοντέ.