Σάββατο, Νοεμβρίου 10, 2007

Νυχτολόγιο Καταστρώματος.

Θυμάμαι έναν φίλο και σύντροφο που έγραψε κάτι στο blog του.
Δεν θυμάμαι τώρα τι ακριβώς και δεν έχει σημασία, αλλά σαν αίσθηση, ήταν κάτι μαύρο, από αυτά που τα έχεις παντρευτεί δεκαετίες τώρα.
Αυτά που σαν να σου γεμίζουν τις τσέπες ξαφνικά και σου αφήνουν τα χέρια απ’ έξω.
Λες και έχεις στο στομάχι σου ένα γεμάτο αποτσίγαρα τασάκι. Μεταλλικό, σκουριασμένο.
Που μεταμορφώνουν ένα απαλό μακό μπλουζάκι, σε σφιχτό μάλλινο ζιβάγκο. Που σε κάνει να ιδρώνεις και σε τσιμπάει στον λαιμό και μέσα από τους αγκώνες αν κινηθείς.
Ένας άλλος φίλος και σύντροφος έκανε ένα σχόλιο απ’ αυτά που κάνουν οι φίλοι του τύπου «Ναι μεν σε καταλαβαίνω αφού έχω κι εγώ δεκάδες τέτοια και τα μισά κοινά, αλλά ξέρεις ότι υπερβάλλεις λίγο και εν τέλει μην επιμένεις να παίζεις με την κινητή άμμο γιατί θα σου πετάξω το τσιγάρο μες το σώβρακο».

Η απάντηση ήρθε με μια ατάκα από ταινία του Νικολαΐδη:

«Δε με παίρνει για περισσότερα».

Εκεί πέταξα από το παράθυρο κάθε πρόθεση να πω κι εγώ τη μαλακία μου.
Αυτό δεν είναι ατάκα ή απλή απάντηση. Είναι από τα πιο βαριά πράγματα που μπορεί να πει – εξομολογηθεί κάποιος. Το «συγγνώμη στην ομήγυρη», το «είμαι μαλάκας», το «το παραδέχομαι», είναι βαριά, δύσκολα, αλλά ανάμεσα σε φίλους τα λες και είναι ok γιατί ξέρουν έτσι κι αλλιώς και αφού σε λούσουν με διάφορα κοσμητικά και προβούν στις απαραίτητες καφρίλες, σε έμαθαν αυτοί λίγο καλύτερα, έμαθες και συ κάτι ακόμη για σένα.

Πιο δύσκολο είναι να παραδεχτείς δημοσίως, στους δικούς σου, τον δαίμονα μέσα σου.
Τον Mr.Hyde σου. Τα ανείπωτα που ακόμα κι εσύ δεν ξέρεις πως τα έκανες, και πώς να εξηγήσεις και να παραδεχτείς την απόλυτη ηδονή που σε κατέκλυσε όταν τα έκανες. Και πώς να πεις ότι παρόλο που τα λες, θα τα ξανάκανες σε παρόμοια περίπτωση. Γιατί έτσι. Γιατί είσαι «κάθαρμα». Είναι πιο δύσκολο αυτό.

Το “Δε με παίρνει για περισσότερα” όμως, είναι απόφαση.
Κάθε φορά που το λέω ή το σκέφτομαι άλλη μια άγκυρα δένει μέσα μου.
Στο ίδιο λιμάνι, στο ίδιο ντοκ. Στην άδεια ευθεία κλείνω το γκάζι. Μπροστά στο κενό, παίρνω καρέκλα και κάθομαι πλάτη. Μπροστά στα ντράμς, παίζω το τικ τακ του ρολογιού.

Με στερώ απ’ την ζωή μου. Την στεγνώνω μόνος μου. Και έχω σίγουρα καλό λόγο να το κάνω. Ή δεν έχω λόγο να μην το κάνω. Αυτή είναι μία από τις πλευρές που μπορώ να αντιληφθώ κάτι τέτοιο. Έχει κι άλλες.
Δεν λέω ότι είναι καλό ή κακό αυτό. Απλά είναι συγκλονιστικό.
Να το νιώθεις, να το λες σε σένα, να το λες και έξω σου.
Κι ας ακούγεται φορτισμένο από την ορολογία της γενιάς που ήρθε σε επαφή και φλέρταρε με την φρίκη και ακούγεται από τις άλλες γενιές, όμορφα γραφικό με την πατίνα του χρόνου πάνω του.
Δεν λέω ότι λυπάμαι για τον φίλο μου ή ότι θα θελα να μην είναι έτσι. Τους φίλους δεν τους λυπάσαι ποτέ. Και έτσι τους θες όπως είναι. Ούτε συμπάθεια είναι φυσικά.
Απλά είναι συγκλονιστικό.

Και τώρα εδώ, καθισμένος, πίνοντας το ποτό μου, ακούγοντας μουσικές και σκεπτόμενος διάφορα, το θυμήθηκα γιατί έχει μείνει μέσα μου σαν … εκκρεμότητα.
Ότι το θυμάμαι – δεν το έχω ξεχάσει. Ότι μυρίζω το από πού έρχεται αυτό και το κατανοώ.
Ότι σε αυτό τον δρόμο είμαι κι εγώ μερικά στενά πιο δω, πιο κει.
Στα ίδια μπαρ, στο ίδιο καζάνι της ίδιας κόλασης.
Και είναι η προίκα του καθένα μας να συμφωνούμε ότι «Δεν σε σκοτώνει η σφαίρα. Η τρύπα σε σκοτώνει».

Στους ανθρώπους που έχουν την συγκλονιστική αυτή ειλικρίνεια και αμεσότητα, που έχουν τέτοια μεγαλοσύνη (και δεν θα κάτσω να αναλύσω γιατί) το μόνο που μπορώ να δώσω είναι τα σέβη μου και να τους πω ότι είμαι περήφανος που με αναφέρουν φίλο τους και σύντροφό τους.

Αυτά τα λέω, γιατί αυτά ήθελα να πω.

Τώρα.

2 σχόλια:

The Motorcycle boy είπε...

Πάντως υπάρχει και μια άλλη ατάκα από ταινία του Νικολαϊδη -"και στην τελική, κανένας δεν θα γλιτώσει".

Ο Καλος Λυκος είπε...

άντε να παραδεχτείς πως τελικά τον γουστάρεις τον Hyde... πως όταν ο Jeckyl δεν μπορεί να βοηθήσει - μα με τίποτα - παρακαλάς να πιείς το μαγικό φίλτρο...