Skip to main content

Νυχτολόγιο Καταστρώματος.

Θυμάμαι έναν φίλο και σύντροφο που έγραψε κάτι στο blog του.
Δεν θυμάμαι τώρα τι ακριβώς και δεν έχει σημασία, αλλά σαν αίσθηση, ήταν κάτι μαύρο, από αυτά που τα έχεις παντρευτεί δεκαετίες τώρα.
Αυτά που σαν να σου γεμίζουν τις τσέπες ξαφνικά και σου αφήνουν τα χέρια απ’ έξω.
Λες και έχεις στο στομάχι σου ένα γεμάτο αποτσίγαρα τασάκι. Μεταλλικό, σκουριασμένο.
Που μεταμορφώνουν ένα απαλό μακό μπλουζάκι, σε σφιχτό μάλλινο ζιβάγκο. Που σε κάνει να ιδρώνεις και σε τσιμπάει στον λαιμό και μέσα από τους αγκώνες αν κινηθείς.
Ένας άλλος φίλος και σύντροφος έκανε ένα σχόλιο απ’ αυτά που κάνουν οι φίλοι του τύπου «Ναι μεν σε καταλαβαίνω αφού έχω κι εγώ δεκάδες τέτοια και τα μισά κοινά, αλλά ξέρεις ότι υπερβάλλεις λίγο και εν τέλει μην επιμένεις να παίζεις με την κινητή άμμο γιατί θα σου πετάξω το τσιγάρο μες το σώβρακο».

Η απάντηση ήρθε με μια ατάκα από ταινία του Νικολαΐδη:

«Δε με παίρνει για περισσότερα».

Εκεί πέταξα από το παράθυρο κάθε πρόθεση να πω κι εγώ τη μαλακία μου.
Αυτό δεν είναι ατάκα ή απλή απάντηση. Είναι από τα πιο βαριά πράγματα που μπορεί να πει – εξομολογηθεί κάποιος. Το «συγγνώμη στην ομήγυρη», το «είμαι μαλάκας», το «το παραδέχομαι», είναι βαριά, δύσκολα, αλλά ανάμεσα σε φίλους τα λες και είναι ok γιατί ξέρουν έτσι κι αλλιώς και αφού σε λούσουν με διάφορα κοσμητικά και προβούν στις απαραίτητες καφρίλες, σε έμαθαν αυτοί λίγο καλύτερα, έμαθες και συ κάτι ακόμη για σένα.

Πιο δύσκολο είναι να παραδεχτείς δημοσίως, στους δικούς σου, τον δαίμονα μέσα σου.
Τον Mr.Hyde σου. Τα ανείπωτα που ακόμα κι εσύ δεν ξέρεις πως τα έκανες, και πώς να εξηγήσεις και να παραδεχτείς την απόλυτη ηδονή που σε κατέκλυσε όταν τα έκανες. Και πώς να πεις ότι παρόλο που τα λες, θα τα ξανάκανες σε παρόμοια περίπτωση. Γιατί έτσι. Γιατί είσαι «κάθαρμα». Είναι πιο δύσκολο αυτό.

Το “Δε με παίρνει για περισσότερα” όμως, είναι απόφαση.
Κάθε φορά που το λέω ή το σκέφτομαι άλλη μια άγκυρα δένει μέσα μου.
Στο ίδιο λιμάνι, στο ίδιο ντοκ. Στην άδεια ευθεία κλείνω το γκάζι. Μπροστά στο κενό, παίρνω καρέκλα και κάθομαι πλάτη. Μπροστά στα ντράμς, παίζω το τικ τακ του ρολογιού.

Με στερώ απ’ την ζωή μου. Την στεγνώνω μόνος μου. Και έχω σίγουρα καλό λόγο να το κάνω. Ή δεν έχω λόγο να μην το κάνω. Αυτή είναι μία από τις πλευρές που μπορώ να αντιληφθώ κάτι τέτοιο. Έχει κι άλλες.
Δεν λέω ότι είναι καλό ή κακό αυτό. Απλά είναι συγκλονιστικό.
Να το νιώθεις, να το λες σε σένα, να το λες και έξω σου.
Κι ας ακούγεται φορτισμένο από την ορολογία της γενιάς που ήρθε σε επαφή και φλέρταρε με την φρίκη και ακούγεται από τις άλλες γενιές, όμορφα γραφικό με την πατίνα του χρόνου πάνω του.
Δεν λέω ότι λυπάμαι για τον φίλο μου ή ότι θα θελα να μην είναι έτσι. Τους φίλους δεν τους λυπάσαι ποτέ. Και έτσι τους θες όπως είναι. Ούτε συμπάθεια είναι φυσικά.
Απλά είναι συγκλονιστικό.

Και τώρα εδώ, καθισμένος, πίνοντας το ποτό μου, ακούγοντας μουσικές και σκεπτόμενος διάφορα, το θυμήθηκα γιατί έχει μείνει μέσα μου σαν … εκκρεμότητα.
Ότι το θυμάμαι – δεν το έχω ξεχάσει. Ότι μυρίζω το από πού έρχεται αυτό και το κατανοώ.
Ότι σε αυτό τον δρόμο είμαι κι εγώ μερικά στενά πιο δω, πιο κει.
Στα ίδια μπαρ, στο ίδιο καζάνι της ίδιας κόλασης.
Και είναι η προίκα του καθένα μας να συμφωνούμε ότι «Δεν σε σκοτώνει η σφαίρα. Η τρύπα σε σκοτώνει».

Στους ανθρώπους που έχουν την συγκλονιστική αυτή ειλικρίνεια και αμεσότητα, που έχουν τέτοια μεγαλοσύνη (και δεν θα κάτσω να αναλύσω γιατί) το μόνο που μπορώ να δώσω είναι τα σέβη μου και να τους πω ότι είμαι περήφανος που με αναφέρουν φίλο τους και σύντροφό τους.

Αυτά τα λέω, γιατί αυτά ήθελα να πω.

Τώρα.

Comments

Πάντως υπάρχει και μια άλλη ατάκα από ταινία του Νικολαϊδη -"και στην τελική, κανένας δεν θα γλιτώσει".
άντε να παραδεχτείς πως τελικά τον γουστάρεις τον Hyde... πως όταν ο Jeckyl δεν μπορεί να βοηθήσει - μα με τίποτα - παρακαλάς να πιείς το μαγικό φίλτρο...

Popular posts from this blog

Ημερολόγιο Μακάριναξερα

Μο να σου παίξω μια στην τσεφαλή, τσε ετσά μη με ξανοίζεις!
Μούσκαρε!
Μέσα θε να με πας; Ε, Νά μου!



Ωραία χρονική στιγμή δεν "έτυχε" το επεισοδιο στα Ζωνιανά;
Με την εξωτερική πολιτική να χάνει με 4-0 στο 15',
Με το ΠΑΣΟΚ στις τελευταίες ημέρες της Πομπηίας και την "αναγέννηση" άντε πόρτας,
Με το ασφαλιστικό να σχεδιάζεται σαν tatoo στην πλάτη μας (με κοπίδι),
Με την Βουλή να είναι μπάχαλο,
Με την τροπολογία που δίνει εκτάκτως (ξανά) 900 εκατομμύρια ευρώ στους δικαστικούς (χτες βράδυ ξανα-πέρασε αυτό - ενώ εσύ κοιμόσουν).
Με την ΝΔ να προσπαθεί να δέσει τα κορδόνια της,
Με το πετρέλαιο λίιιιγο πριν τα 100.

"Έτυχε" κι αυτό:
Να πάνε οι μπάτσοι - χωρίς ούτε οι ίδιοι να το ξέρουν - στα Ζωνιανά ("αυτοί" το ήξεραν όμως) και να φεύγουν κάι κάι κάι....
(Μουσικό Διάλειμμα: είσαι σκέτο παρακράτος (δις), και προβοκατόρισσαααα, για αυτό σε χωρισααααααα.....)
η κυβέρνηση να βάζει το μαχαίρι στο κόκκαλο στέλνοντας καμια 200αριά Μπρους Γουίλλις στην περιοχή - σε ζωνταν…

Ντεσπεράντος με στραβό καλαμάκι.

Κοίταξα τον τοίχο. Τη μέρα από μακρυά φαίνεται εύκολος. Με την υγρασία και το κίτρινο φως έμοιαζε με στρατόπεδο. Στη γωνία περίμενες να δεις τη σκοπιά κι όπου νά 'ναι θα περάσει το περίπολο.
Έσβησα το τσιγάρο πάνω του σαν να το 'χωνα στο μάτι του πατέρα της. Πως θα τη καβαλήσουμε τέτοια μάντρα; Μου ΄ρθε κι εμένα έτσι στο ξαφνικό, κουβάλησα και τους άλλους. - Για πείτε καμιά ιδέα πώς θα την κάνουμε. - Εσύ ρε, σάλτα πάνω που έπαιζες και μπάσκετ. - Βόλλευ έπαιζα περισσότερο. Είχε και ελαφάκια γκόμενες. Μπάσκετ αναγκαστικά μη μου βγάλουνε και τ' όνομα. Δε γούσταρα το χαμούρεμα με τους ιδρωμένους αλλά ήταν κάτι μεγαλύτεροι και με θέλανε όλοι στην ομάδα τους γιατί είχα τρελό άλμα . Μου 'φευγε η ψυχή στον αέρα αλλά την κάρφωνα τη σπυριάρα. Τους άφηνα να με κοιτάνε σαν ασβοί και έπαιρνα ύφος χαλαρό, εντάξει μωρέ, δεν έχω κάνει ζέσταμα και δεν μπορώ με δυο χέρια τώρα και τέτοιες πίπες.
Πετάχτηκε ο Κιού με το τσιγάρο στο στόμα και τη στάχτη να του λερώνει το μπλουζάκι των Joy Di…

2. Ένα Βελούδινο Πρωϊνό.

1. Ντεσπεράντος με στραβό καλαμάκι.

Κοιτώντας από την μέσα μεριά του τοίχου, η διάθεσή μου άλλαξε soundtrack. Πίσω ο Μπερτόδουλος, η Τερέζα και ο συνηθισμένος μίζερος κόσμος μου. Δίπλα μου ο Κιού. Στο όριο με τον άλλο κόσμο μπροστά, συγκεντρωμένος σε μένα και αυτό που θέλω και πιστεύω. Αυτό μάλλον λέγεται φιλία. Και αυτός, φίλος.
- Να κεράσω σπασμένο τζάμι; μια δόση αποτυχημένου χιούμορ μήπως σπάσει την απότομη σοβαρότητα. - Δοκίμασες; αρπάχτηκα μαζί του κι εγώ - Άνοστο. - Άστο τότε. - Άστο. Κοιτάζαμε κι οι δύο μέσα. Το στομάχι μου έκανε κοιλιακούς μόνο του. Ένιωσα ότι είχα ιδρώσει και όσο περισσότερο το τραινάρω τόσο πιθανότερο να γυρίσω τρέχοντας με τα αυτιά κάτω στο σπίτι της χοντρής.
Στον πάνω όροφο, από την μπαλκονόπορτα φαινόταν το άρρωστο φως ενός πορτατίφ. Προφανώς το φως σήμα ότι κάποιος είναι σπίτι και υπάρχει κίνηση. Κάτω απ΄ το μπαλκόνι, η ξύλινη κατασκευή με τα βαρέλια. Το υπαίθριο κελάρι του σκατόψυχου. Από εκεί ανεβαίνει στο μπαλκόνι και γριά με βγαλμένο γοφό. Από κάτω …