Παρασκευή, Οκτωβρίου 26, 2007

Ημ Ωρολόγιον Προαστειακών Διαδρομών Ι

Να ξεκινήσω με την εκπληκτικής έμπνευσης μαλακία μου.

Είχα καιρό να κάνω κάτι τέτοιο και η αλήθεια είναι, ότι μπορώ να το θεωρήσω το λιγότερο σαν έναν μεγάλο φόρο τιμής στον αγαπημένο μου Peter Sellers.
Μόνο αυτός θα έκανε κάτι παρόμοιο. Και εξηγούμαι που λέει κι ο Κωστάκης:
Παίρνω Πέμπτη απόγευμα τον προαστιακό από Νεραντζιώτισσα (τι όνομα για σταθμό όμως ε; Εμπνευσμένο.) για να πάω Αθήνα – Στ.Λαρίσσης (αμ αυτό πάλι; Στην Λάρισσα ο σταθμός λέγεται Αθηνών;).

Μπαίνω στο τραίνο, βρίσκω θέση παραθυράτη με κανέναν απέναντί μου, φοράω το μαύρο μου το Ray Ban, καρφώνω και στο Sony Ericsson Walkman 3band GP XT 410i SF WiFi NoFear HiFi Intercooler μπαμπά-μην- τρέχεις κινητό μου με 1GB μνήμη όλη την playlist των Brian Eno David Byrne και αράζω το τομάρι μου στο κάθισμα για το επόμενο 20λεπτο μέχρι να φτάσω Αθήνα και να αλλάξω σε μετρό. Παρεμπιπτόντως, λατρεύω τα τραίνα. Βάλε με σε τραίνο και σου κάνω το Αγ.Πετρούπολη – Βλαδιβοστόκ μονορούφι. Pas problem. Καλά, εγώ θα το κάνω κάποτε αυτό το δρομολόγιο, και όποιος γουστάρει ακολουθεί.
Εκεί λοιπόν που έχω «φύγει» με τις μουσικάρες και κοιτάω έξω – χωρίς να ξέρω τι, απλά χαζεύω χωρίς επαφή όρασης – σκέψης, κάτι με κάνει να κοιτάξω μέσα στο τραίνο. Το μάτι μου πέφτει στην φωτεινή ταμπέλα στην οροφή: Επόμενη στάση…. Ασπρόπυργος.
Κράτει όλα.
Τι έγινε ρε παιδιά; Τι γράφει αυτό εδώ; Τόση ανοργανωσιά πιά αυτός ο προαστιακός; Να είμαστε λίγο πριν την Αθήνα και να λέει Ασπρόπυργο; Την ώρα που περνάμε μέσα από κατοικημένες περιοχές… που ήταν εδώ μέχρι και χτες το ορκίζομαι;
Τι χωράφια είναι αυτά; Πότε ξεκίνησε πάλι η Ζώνη του Λυκόφωτος; Πως βρέθηκα εγώ μόνος μου τώρα σε μια άδεια πλατφόρμα με το ήλιο να δύει μπροστά μου και δύο Canadair να πηγαίνουν να προσγειωθούν; Πού πάνε; Εκεί κανονικά θα πρεπε να είναι η Λιοσίων! Τι συνέβη στον κόσμο όσο εγώ δούλευα στην υπόγα;
Δέχτηκα με ινδική συγκατάβαση (βλ. Peter Sellers) την πραγματικότητά μου και όπως την έκανα και έκανα το αντίστροφο πιο σύντομο δρομολόγιο: Ασπρόπυργος – Νεραντζιώτισσα – Αττική – Πανεπιστήμιο για να φτάσω, νύχτα πια στο σπίτι και στην τσιμεντένια ασφάλεια του κέντρου μετά την αναπάντεχη εκδρομή εις τας εξοχάς του μαγευτικού νομού Αττικής.
Τόσο μαλάκας.

Για αυτοτιμωρία, άκουγα στο ραδιόφωνο μόνο ειδήσεις και πολιτική επικαιρότητα, δηλαδή τι θα γίνει με το αντάρτικο του βουνού στην ΝΔ (σήκω Άρη για να δεις, τους αντάρτες της βολής).
Επίσης, στο άλλο ανέκδοτο, είναι βέβαιο πια – κι όποιος το αμφισβητεί θα τουφεκίζεται on sight – ότι ο Benny V. θα αναστήσει το σοσιαλιστικό κίνημα, με πολιτικό σύνθημα – υπόσχεση της διακυβέρνησής του:
«Όχι πια ΣΕΒ, μόνο φίλοι.».

Κι επειδή σας βλέπω πολύ χαλαρούς αγωνιστικά εδώ και καμιά 10αριά μέρες, έχω να προτείνω επισήμως, ως ένδειξη αντίστασης της μπλογκόσφαιρας την ρητή απαγόρευση λέξεων (με τα παράγωγά τους) και φράσεων στα blogs.

Αυτές είναι:
Αλληλεγγύη – Προοπτική – Νέο Ξεκίνημα – Ρυθμός Προόδου – Ανεξαρτησία – Κοινωνική Δικαιοσύνη – Μαζί – Ισονομία – Δίκαιη κατανομή πλούτου – Εθνικός, Εθνική (εξαιρείται η Εθνική Ομάδα Ποδοσφαίρου, κι αυτή για όσο διαρκεί η φάση των προκριματικών αγώνων) , Εθνικό – Μπροστά – Προγούλι – Ενωτικός – Πατριωτισμός – Πατριώτης – Πρέκας – Συβαρίτης – Κλήρος – Μακαριότατος – Μίμης – Σεβασμιότατος – Αγιότατος – Γράνα – Κάλπη – Κάλπης – Ασύμμετρος – Ζωοποιόν – Διαγραφή – Χοντρός – Λίπος – Τράγκας – Τρέμη – Βύρωνας – Παγκράτι – Κολιάτσου – Ανεμογκάστρι – Τσακώνα – Ηθική – Επέτειος – Διάσπαση – Νυχοκόπτης – Πιγκάλ – Συμφέρον – Βρέφος – Αλλαγή – Πορεία – Γιαχνί – Γιακουμάτος – Λουκουμάκι – Γιοσουφάκι
Αλαβάνος – Αλ Πατσίνο – Ντάστιν Χόφμαν – Τομ και Τζέρυ – Αχνός – Γαμοπίλαφο – Επίτιμος – Προκόπης – Μαγουλήθρες – Αντίσκηνο – Οκτώβρης – Αρχαιότητα – Πνεύμα – Παναγία (all versions) και Δαμάσκηνο.

Οι απαγορευμένες φράσεις είναι:
Πόσα hits σου κάνω μάνα μου – Εγώ ως μελλοντικός αρχηγός συγχωρώ – Γιατί καλέ μπλογκίτισσα αφού στο link σου χτύπησα – Δυο template έχει η Ζωή –Για να αλλάξουμε το κόμμα, για να αλλάξουμε την Ελλάδα – Υποτάσσομαι στην λαική – Πωπωπω τι έχω σήμερα – Πως την τρίβουν την καρέκλα – Ποιος είμαι – Έχω εμπιστοσύνη στην Ελληνική Δικαιοσύνη – Το καθήκον του Δημοσιογράφου και Έτσι ποστάρει ο Πειραιάς.


4 σχόλια:

zelig είπε...

«Όχι πια ΣΕΒ, μόνο φίλοι»
με έστειλες.
παραλίγο να λιποθυμήσω.

όσο για το ταξίδι σου..
χαλάρωσε κι απόλαυσέ το
είναι η σωστή αντιμετώπιση για άλλη φορά.

όλα θα πάνε καλά... είπε...

Έχω κάνει αυτό το ταξίδι που ονειρεύεσαι,το 1993,μαζί με συμφοιτητές/τριες και την καθηγήτριά μας.Αγγελόπουλος,Κουστουρίτσα και άγονη γραμμή.Μαζί σου πρέπει οπωσδήποτε να έχεις κανένα ηρεμιστικό χάπι,κανένα διεγερτικό επίσης γιατί δεν ξέρεις πώς θα επιδράσει πάνω σε σένα το ατέρμονο ταξίδι,μια ζώνη,γυαλιά ηλίου για να μη σε τυφλώνει το χιόνι και το άσπρο γενικά τοπίο και όλα τα βιβλία του Ντοστογιέφσκι για μια επανάληψη στα hot σημεία.
Εγώ πάντως δεν έχω τις καλύτερες αναμνήσεις - χωρίς αυτό βέβαια να σημαίνει ότι εσύ δε θα περάσεις καλά.

ΣΕΒΑΣ ΡΙΓΚΑΛ είπε...

"...Others claimed that if they waited long enough the "blue screen of pause" would vanish eventually. Others claimed that this would only happen with the arrival of Godot and the Second Coming of Christ."

Wonder είπε...

Ρσ Γκοντό, καταρχάς, στο ταξιδάκι για Βλαδιβοστόκ σε ακολουθώ πιστά...

Κατά δευτέροις, αν καταδεχόμουνα να γράψω πολιτικά στο βλογ μου, έτσι από αντίδραση θα ανέβαζα ένα ποστ που θα περιείχε μόνο αυτές τις λέξεις και εκφράσεις κόπι πέηστ από εδώ!