Σάββατο, Σεπτεμβρίου 15, 2007

Μου έκανε κλίκ.

Με σήκωσε από το κρεβάτι στις 1:20 για να δω ποιός είναι αυτός ο Tiger Lilly που μου αφήνει βραδιάτικα σχόλια με ψευδώνυμο που μ' αρέσει και σε post αρχείου. Όπως λέμε πλάνο αρχείου.

Το θέμα δεν είναι τόσο αν συμφωνώ - που συμφωνώ σε πάρα πολλά - με αυτά που γράφει, αλλά με το ότι υπάρχουν άνθρωποι εκεί έξω που την σκέψη τους την παιδεύουν λίγο και πάνε το πράγμα λίγο παραπέρα.
Και απλώς χάρηκα.

(Internal Message: Κουμπάρε σκέψου να άφηνε σχόλιο με ψευδώνυμο Tiger Shark Murder Girl! Θα μου γύριζε η βίδα ότι μεταμορφώθηκα σε Lynch και θα με πέρνανε οι κύριοι με τα άσπρα και το κρουαζέ πουκαμισάκι που κουμπώνει πίσω.)

Η μόνη επισήμανση - προς το παρόν - που έχω να κάνω στο σχόλιο, είναι ότι σαν σκεπτικό συμφωνώ, αλλά διαφωνώ με το σκεπτικό του Σεξπυρ που αναφέρθηκες γιατί το θεωρώ απλοποίηση, fast food συμπέρασμα και στάση χωρίς βάση.
Και δεν αναφέρομαι στον ίδιο προσωπικά αλλά στην γενικότερη περιραίουσα μπλογκό-ατμό-σφαιρα.
Κατά το: "όλα είναι Ατμός" - Θρασύβουλας.

Δεν υπάρχει Blog της Tiger Lilly αλλά τουλάχιστον διαφαίνεται μια ενδιαφέρουσα προσωπικότητα. Κι αυτό είναι το σημαντικό. Όχι το αν πρέπει να σου "απονεμηθεί" ο τίτλος του blogger.

Παρεμπιπτόντως,
(δεν μπορώ να το κρατήσω) με την διαμόρφωση αυτού του προεκλογικού κλίματος, "εμείς οι bloggers" (τς τς τς), πρέπει να συμμετάσχουμε και στην αφισοκόλληση του Αλαβάνου;
Να βάλουμε κανένα χεράκι, ή αρκεί να φοράμε το καπελάκι του και να εκδηλώσουμε την "αντίδρασή" μας κατά κει;


Προσωπικά προτιμώ να μου κοπεί το χέρι. Σύριζα!

Tiger Lilly, υποθέτω ότι δεν θα έχεις αντίρρηση να φέρω το comment σου πρωτοσέλιδο:

Δεν είμαι blogger για τον απλούστατο λόγο ότι δεν έχω αναρτήσει ποτέ τίποτα: τουτέστιν, δεν είμαι ούτε με εσάς ούτε με τους "άλλους". Δεν ξέρω αν η εκτεταμένη ανάγνωση blog με καθιστά μέλος της κοινότητας - με την ευρεία έννοια του όρου.

Το μόνο που έχω να σχολιάσω είναι ότι κάποιοι παίρνουν τον εαυτό τους υπερβολικά σοβαρά. Εκατέρωθεν. Το ξαναείδα (με την Αμαλία, με τα δάση κλπ.) και μου φαίνεται από αστείο ως θλιβερό. Και πολλοί άνθρωποι μου δίνουν την αίσθηση ότι ανακάλυψαν το πληκτρολόγιο και νιώθουν ωσάν να ανακάλυψαν την πυρίτιδα. Εν τέλει το blog (η εφημερίδα, η τηλεόραση, το ραδιόφωνο κ.ο.κ.) είναι ένα μέσο. Το θέμα δεν είναι να ταυτιστώ με αυτό, αλλά να το αξιοποιήσω για όποιο σκοπό κρίνω ότι μπορεί να υπηρετήσει. Με την λογική αυτή, οι bloggers είναι ομάδα, φυλή ή ό,τι άλλο, τόσο όσο είναι και οι χρήστες στυλό διαρκείας. Και για να πω και αυτό που με τρώει, όλες αυτές οι συλλογικές κινήσεις ανθρώπων που το μόνο που τους ενώνει είναι ένα μέσο (το blog τους, το στυλό διαρκείας τους, η remington του διαννοούμενου προπάππου τους), στο όνομα της κοινωνίας των πολιτών και άλλα τέτοια μεταμοντέρνα, είναι κατά την ταπεινή μου γνώμη, πέρα από ένα καζάνι χυλός, και ο θάνατος της πολιτικής. Όχι του μικροκομματισμού - παράγκας του καθένα: της πολιτικής ως βίωμα ατομικό και συλλογικό, με την έννοια του να έχει κανείς έναν σαφή άξονα πάνω στον οποίο κινείται στον δημόσιο βίο, και επίγνωση του πώς οραματίζεται τον κόσμο. Γιατί το να ενώνονται όλες οι φυλές του Ισραήλ και να θλίβονται στο Σύνταγμα φορώντας μαύρα, ή να ωρύονται για την Αμαλία και την κάθε Αμαλία, από μόνο του προσωπικά δε μου λέει τίποτα. Δεν άκουσα κανέναν να λέει, απο εδώ και πέρα, τι θέλει και κυρίως με ποιους όρους (πολιτικούς, κοινωνικούς, οικονομικούς) το θέλει.

Αλλά έτσι είναι. Η πολιτική θα είναι κενή περιεχομένου, άρα πεδίο εκμετάλλευσης, όσο οι απανταχού μπλογκόβιοι και λοιπές δημοκρατικές δυνάμεις την πολτοποιούν αφελέστατα και "αντιδρούν" - έτσι απλά. Και γι' αυτό, εν τέλει, θα συμφωνήσω με τον Σέξπυρ, υπάρχει και ζωή εκεί έξω. Και το ζητούμενο είναι να μεταφέρουμε-μοιραζόμαστε-αφηγούμαστε εδώ μέσα τη ζωή μας, όχι να ζούμε δια της αφηγήσεως.

T.L.

Υ.Γ. Λυπάμαι για την κατάχρηση του χώρου, αλλά φόρτωσα λίγο.

Φίλτατε Godot, μόλις σας ανακάλυψα και μου αρέσει η γραφή σας πολύ. Και πέρα από τις όποιες ενστάσεις μου, σε πολλά πράγματα συμφωνώ. Και ζήλεψα λίγο, όταν μεγαλώσω θέλω κι εγώ να γίνω bloggger, τελικά...

Καλή συνέχεια...


PS. Tiger Lilly, αν μου απευθυνθείς ξανά στον πληθυντικό, τα παίρνω όλα πίσω.
PS2. Δεν υπάρχει "εδώ μέσα" και "εκεί έξω". Αν υπάρχει είναι απλώς πρώιμο στάδιο σχιζοφρένειας.

4 σχόλια:

The Motorcycle boy είπε...

Επειδή ο Μαλτέζος κοιμάται ακόμα -βρήκα την ευκαιρία να χωθώ εγώ. Και ελπίζω το Τιγροκαρχαριοδολοφονικό κορίτσι να φτάσει μέχρι τα σχόλια και να μη σου χτυπήσει κανένα βράδυ την πόρτα -ε;
Φαίνεται οτι ανακάλυψες κάποιο αστέρι κομενταδόρο (δεν χρειάζεται να πω πόσο συμφωνώ μαζί του). Λοιπόν, το είχα πάθει κι εγώ παλιότερα -κάπως έτσι είχα ανακαλύψει τον marquee. Και ενίοτε πόσταρα τα σχόλιά του.
Το θέμα είναι πως τέτοια άτομα χαλάνε την πιάτσα γιατί, αν κυκλοφορούν εδώ κι εκεί σχολιάζοντας, πως θα ξαναενωθούν οι μπλόγκερς σε αγωνιστικές κινητοποιήσεις; Πως θα καταλάβουμε τα θερινά ανάκτορα;
Κάνε ότι έκανα με τον marquee -κάντον (κάντην) μπλόγκερ. Έτσι θα αποδυναμωθεί και θα ησυχάσουμε όλοι.
Υ.Γ.: "Αφού δεν είχε νέα ευχάριστα να πει/ καλύτερα να μη μας πει κανένα" -έτσι δεν έλεγε ο Νιόνιος πριν καταντήσει προφορικός μπλόγκερ;

divine mitsakos είπε...

"oxi alli gkrinia gia ta blogs",
einai toso paralogi antidrasi oso ayti kata tis TV otan emfanistike!
let's face it, yparxei ena kainoyrgio meso, kai like it or not, otan me ena toso grigoro kai ameso meso (edw paei to thank god for technology) mporeis na peis tosa se tosous pollous kai na toys mazepseis se ena gamwsyntagma, estw kai gia kafe, give me a break, einai simantiko!
polloi perissoteroi tha mathete gia to festival noimatikis ama balw egw link sta kapela para an kollisw kapoy to afisaki pou mou dwsane!
twra to an to thema einai an tha legetai kapoios blogger i oxi, ayto moy fainetai apla epousiwdes, gia na grafoyme kai na leme.
call yourself Afroksylanthi/den/eimai/blogger, alla eisai ki esy mesa sti bloggosfaira oso kaneis estw ki 1 comment.
afora tin kathe afroksylanthi, den paei se kanenan sygkekrimena

egw etsi to blepw, poly aploysteymena (fast-food: den einpantakako, exei kai wraies geyseis).

p.s.

The Motorcycle boy είπε...

Όλα στα πραγματικά τους πλαίσια αγαπητέ. Όντως μπορεί να πει καθένας ότι θέλει εδώ μέσα -αλλά αυτό δεν είναι ούτε καλό ούτε κακό. Το μέσο είναι χρήσιμο όταν βάζεις το φεστιβάλ νοηματικής, αλλά το ίδιο μέσο θα γίνει επικίνδυνο όταν ο άλλος βάλει γυμνές φωτο της γκόμενας που τον έφτυσε (έχει γίνει κι αυτό).
Αν βλέπεις τις πραγματικές διαστάσεις είναι εντάξει -αν πιστεύεις πως μπλογκάροντας κάνεις επανάσταση (το έχω διαβάσει αυτό) είσαι για δέσιμο. Και για το Σύνταγμα θα τα πούμε κάποτε από κοντά. Είναι μια περίεργη ιστορία που προσφέρεται για συμπεράσματα.

kat. είπε...

στάδιο σχιζοφρένειας;
ναι..
μου αρέσει! ας μην το ξεπεράσουμε!