Skip to main content

It’s Better to Burn Out than to Fade Away.

Να καούν όλα τα χωριά.
Έτσι κι αλλιώς κανείς δεν έδωσε ποτέ σημασία ούτε σ’ αυτά ούτε στους κατοίκους τους.

Να καεί η Αρχαία Ολυμπία.
Να καεί το θέατρο της Επιδαύρου.
Έτσι κι αλλιώς, μόνο για βεβήλωση τα έχουμε.

Να καούν οι μαχόμενοι ήρωες ρεπόρτερ.
Που απλά αναπαράγουν το κλάμα του παππού και εξαργυρώνουν την καμένη αξιοπρέπειά τους με νούμερα «αγωνιστικής δημοσιογραφίας» προς ενημέρωση.
Μαύρα κοράκια, γύπες, που πετούν πάνω απ’ τα καμμένα.

Να καούν τα κανάλια, οι δημοσιογράφοι, οι πρόεδροι.
Που παίρνουν ρόλο επαναστατών, κριτών, σωτήρων και φιλοξενόντων ανθρωπίσκων με «ανθρώπινο πρόσωπο», κάνουν προσφορές και αναλαμβάνουν πρωτοβουλία «ανθρωπιάς».

Να καούν οι παπάδες.
Που μια ζωή δουλεύουν άλλοι γι’ αυτούς.
Που με μια εικόνα κι έναν σταυρό στο χέρι κοιτούν τη φωτιά να έρχεται και καλούν το θαύμα.

Να καούν οι πολιτικοί αρχηγοί, οι κομματουπάλληλοι, οι κολαούζοι και οι συμπάσχοντες.
Οι συμμετέχοντες στον πόνο των ανθρώπων.
Που δίνουν 30% των προεκλογικού τους budget για να ανακουφίσουν τους πληγέντες. 20 εκατομμύρια ευρώ!

Να καούν οι τηλεθεατές. Με τους καναπέδες τους μαζί.
Που διψάνε για ενημέρωση και κάνουν πολιτική ανάλυση στο μπαλκόνι με τον γείτονα.

Να καούν οι εμπρηστές στο Σύνταγμα σε απευθείας μετάδοση από τα κανάλια.
Να καεί το σύμπαν.
Να καεί η Αθήνα μέχρι τους Αμπελοκήπους.
Να καεί ο Εθνικός Κήπος, το Μαξίμου, η προεδρία της δημοκρατίας με την μεσίστια σημαία.
Να καεί η Ακρόπολη.
Να καεί η Μεγαλόπολη, το Αλιβέρι, και όλοι οι σταθμοί της ΔΕΗ.
Να γίνει blackout σε όλη την Ελλάδα για 3 μήνες.
Να αρχίσει το πλιάτσικο στους δρόμους.

Να καούν οι Mercedes, τα club, οι Hondos Center, το Mall, το Μέγαρο Μουσικής, τα σουπερμάρκετ, η πλατεία Κολωνακίου, οι τράπεζες, τα κυβερνητικά κτίρια.

Να καεί όποιος ανεβαίνει σε βήμα και όποιος έχει μικρόφωνο.

Να καούν οι «σοβαροί».

Να καούν οι ψηφοφόροι.
Που αντί να πάνε και να κάψουν τα εκλογικά τμήματα θα πάνε να βγάλουν κυβέρνηση σε 20 μέρες και την επομένη θα είναι περήφανοι που είναι με τους νικητές.
Γιατί όλοι πάλι νικητές θα είναι.

Να καώ εγώ.
Που κάθομαι και γράφω στο blog μου αντί να μαζευτούμε 15 άτομα και να πάμε στην πρώτη φωτιά που θα βρούμε να την σβήσουμε.

Να καείς κι εσύ που το διαβάζεις και δεν έκανες τίποτα.

Έτσι κι αλλιώς, χωρίς εμάς, όλα θα είναι καλύτερα.
Μόνο ζημιά προκαλούμε.

Ποιά η διαφορά του να πεθαίνεις αργά με το να πεθαίνεις γρήγορα;

Ίσως η αξιοπρέπεια.




Comments

Μόνο στο "να καούμε εγώ κι εσύ που δεν κάνουμε τίποτα" συμφωνώ. Όλοι οι άλλοι που ανέφερες ΚΑΝΟΥΝ ΤΗ ΔΟΥΛΕΙΑ ΤΟΥΣ. Και την κάνουν μια χαρά οι καργιόληδες.
Godot said…
Τι με λες ρε κουμπάρε?
Κοίτα το σχόλιο από πάνω ...


Θα ανοίξουνε κι άλλες δουλειές.
Σβήστον το μαλάκα ρε κουμπάρε. Δεν χρειάζεται τώρα κι αυτοί να αποκτήσουν δικαίωμα λόγου εδώ μέσα -τους φτάνουν τα κανάλια.
Υ.Γ.: Σημαίες παντού λέει. Δηλαδή όταν λέμε "παντού" το εννοούμε; "Παντού"; Ακόμα και στον κώλο μας ας πούμε;
marquee de mud said…
οχι ρε φιλε. να μη καει τιποτα. εχω φρικαρει τοσες μερες τωρα. το μονο που "χαιρομαι" ειναι οτι δεν κάηκε κανενα απο τα μερη που πηγα διακοπες. γιατι εκει κατω ειχα παει διακοπες.

ενταξει ξερω πως το εννοεις αλλα...
etalon said…
πρωτοβουλία απο bloggers
Τετάρτη 29 Αυγούστου, στις 7 η ώρα το απόγευμα θα συγκεντρωθούμε όλοι στην πλατεία Συντάγματος αλλά και σε κάθε κεντρική πλατεία κάθε πόλης σε ολόκληρη τη χώρα. Φορώντας μαύρα.

ΒΟΥΒΗ ΟΡΓΗ. ΕΚΚΩΦΑΝΤΙΚΗ ΣΙΩΠΗ.

Αποδοκιμάζουμε χωρίς συνθήματα και πολύχρωμες σημαίες. Πενθούμε για την απώλεια των συνανθρώπων μας χωρίς να συνδέουμε την πρωτοφανή περιβαλλοντική καταστροφή με προεκλογικές σκοπιμότητες. Δίνουμε το παρόν και στεκόμαστε απειλητικά απέναντι σε οποιονδήποτε επιχειρήσει να εκμεταλλευτεί την τραγωδία για οποιοδήποτε όφελος.

ΤΟ ΠΟΤΗΡΙ ΞΕΧΕΙΛΙΣΕ.

Διαδώστε το.
kat. said…
μην μου ταράζεσαι..

έτσι και αλλιώς, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, όλοι θα καούμε κάποια στιγμή!!!!!!!!!!!!
ampot said…
Καλά όλα αυτά αλλά οι Αμπελόκηποι τι σου φταίνε ρε φιλαράκι;;;Ας καεί η Αθήνα ως την Αλεξάνδρας, κάτω από το γήπεδο, για να μη παρεξηγηθούμε κιόλας.
εγώ θα ήθελα να ζήσω μερικά χρονάκια ακόμα... γιά να κάψω με ναπάλμ τα σπίτια που θα χτιστούν στην Πάρνηθα, όταν χτιστούν... και επειδή θα εξηνταρίζω και δεν θα μπορώ να τρέξω, θα κάτσω τότε να καώ κι εγώ...

αει σιχτίρ...

Popular posts from this blog

Ημερολόγιο Μακάριναξερα

Μο να σου παίξω μια στην τσεφαλή, τσε ετσά μη με ξανοίζεις!
Μούσκαρε!
Μέσα θε να με πας; Ε, Νά μου!



Ωραία χρονική στιγμή δεν "έτυχε" το επεισοδιο στα Ζωνιανά;
Με την εξωτερική πολιτική να χάνει με 4-0 στο 15',
Με το ΠΑΣΟΚ στις τελευταίες ημέρες της Πομπηίας και την "αναγέννηση" άντε πόρτας,
Με το ασφαλιστικό να σχεδιάζεται σαν tatoo στην πλάτη μας (με κοπίδι),
Με την Βουλή να είναι μπάχαλο,
Με την τροπολογία που δίνει εκτάκτως (ξανά) 900 εκατομμύρια ευρώ στους δικαστικούς (χτες βράδυ ξανα-πέρασε αυτό - ενώ εσύ κοιμόσουν).
Με την ΝΔ να προσπαθεί να δέσει τα κορδόνια της,
Με το πετρέλαιο λίιιιγο πριν τα 100.

"Έτυχε" κι αυτό:
Να πάνε οι μπάτσοι - χωρίς ούτε οι ίδιοι να το ξέρουν - στα Ζωνιανά ("αυτοί" το ήξεραν όμως) και να φεύγουν κάι κάι κάι....
(Μουσικό Διάλειμμα: είσαι σκέτο παρακράτος (δις), και προβοκατόρισσαααα, για αυτό σε χωρισααααααα.....)
η κυβέρνηση να βάζει το μαχαίρι στο κόκκαλο στέλνοντας καμια 200αριά Μπρους Γουίλλις στην περιοχή - σε ζωνταν…

Ντεσπεράντος με στραβό καλαμάκι.

Κοίταξα τον τοίχο. Τη μέρα από μακρυά φαίνεται εύκολος. Με την υγρασία και το κίτρινο φως έμοιαζε με στρατόπεδο. Στη γωνία περίμενες να δεις τη σκοπιά κι όπου νά 'ναι θα περάσει το περίπολο.
Έσβησα το τσιγάρο πάνω του σαν να το 'χωνα στο μάτι του πατέρα της. Πως θα τη καβαλήσουμε τέτοια μάντρα; Μου ΄ρθε κι εμένα έτσι στο ξαφνικό, κουβάλησα και τους άλλους. - Για πείτε καμιά ιδέα πώς θα την κάνουμε. - Εσύ ρε, σάλτα πάνω που έπαιζες και μπάσκετ. - Βόλλευ έπαιζα περισσότερο. Είχε και ελαφάκια γκόμενες. Μπάσκετ αναγκαστικά μη μου βγάλουνε και τ' όνομα. Δε γούσταρα το χαμούρεμα με τους ιδρωμένους αλλά ήταν κάτι μεγαλύτεροι και με θέλανε όλοι στην ομάδα τους γιατί είχα τρελό άλμα . Μου 'φευγε η ψυχή στον αέρα αλλά την κάρφωνα τη σπυριάρα. Τους άφηνα να με κοιτάνε σαν ασβοί και έπαιρνα ύφος χαλαρό, εντάξει μωρέ, δεν έχω κάνει ζέσταμα και δεν μπορώ με δυο χέρια τώρα και τέτοιες πίπες.
Πετάχτηκε ο Κιού με το τσιγάρο στο στόμα και τη στάχτη να του λερώνει το μπλουζάκι των Joy Di…

2. Ένα Βελούδινο Πρωϊνό.

1. Ντεσπεράντος με στραβό καλαμάκι.

Κοιτώντας από την μέσα μεριά του τοίχου, η διάθεσή μου άλλαξε soundtrack. Πίσω ο Μπερτόδουλος, η Τερέζα και ο συνηθισμένος μίζερος κόσμος μου. Δίπλα μου ο Κιού. Στο όριο με τον άλλο κόσμο μπροστά, συγκεντρωμένος σε μένα και αυτό που θέλω και πιστεύω. Αυτό μάλλον λέγεται φιλία. Και αυτός, φίλος.
- Να κεράσω σπασμένο τζάμι; μια δόση αποτυχημένου χιούμορ μήπως σπάσει την απότομη σοβαρότητα. - Δοκίμασες; αρπάχτηκα μαζί του κι εγώ - Άνοστο. - Άστο τότε. - Άστο. Κοιτάζαμε κι οι δύο μέσα. Το στομάχι μου έκανε κοιλιακούς μόνο του. Ένιωσα ότι είχα ιδρώσει και όσο περισσότερο το τραινάρω τόσο πιθανότερο να γυρίσω τρέχοντας με τα αυτιά κάτω στο σπίτι της χοντρής.
Στον πάνω όροφο, από την μπαλκονόπορτα φαινόταν το άρρωστο φως ενός πορτατίφ. Προφανώς το φως σήμα ότι κάποιος είναι σπίτι και υπάρχει κίνηση. Κάτω απ΄ το μπαλκόνι, η ξύλινη κατασκευή με τα βαρέλια. Το υπαίθριο κελάρι του σκατόψυχου. Από εκεί ανεβαίνει στο μπαλκόνι και γριά με βγαλμένο γοφό. Από κάτω …