Skip to main content

Ζωή είναι, θα περάσει.

Από τότε που ανακαλύφθηκε στην Ελλάδα ο εθελοντισμός (το 2004 δηλαδή που είχαμε εθνική κωλοπιλάλα να "καταπλήξουμε τα πλήθη"), κάποιοι έχουν κερδίσει πολλά.
Λεφτά εννοώ. Κι αυτοί οι "κάποιοι" είναι οι "γνωστοί άγνωστοι". Η Ασύμμετρη Απειλή.

Ο εθελοντισμός πλασσάρεται ως "κίνημα" τα μέλη του οποίου είναι άνθρωποι με ευαισθησίες επί διαφόρων πεδίων, με υπευθυνότητα, εγρήγορση, συλλογική συνείδηση, αλτρουισμό κλπ κλπ.

Κι ως γνωστόν, στην Ελλάδα, όταν δεν είσαι με εμάς, είσαι με τους άλλους.
Που σημαίνει ότι οι "άλλοι", έχουν ακριβώς τις αντίθετες ιδιότητες από εμάς.
Εξ αυτού, ή θα είσαι φασίστας, ή αναρχοκομμουνιστής. Ενδιάμεσος κόσμος δεν νοείται. Και δεν νοείται γιατί πολύ απλά το ενδιάμεσο είναι και πιο περίπλοκο.
Κι ο Έλλην το περίπλοκο δεν το υπομένει.
Τον ζυγό όμως - παρά τα αντιθέτως θρυλούμενα - όχι μόνο τον υπομένει, τον διεκδικεί κιόλας. Και γι' αυτόν, και για τους ανθρώπους που διοικεί.
Δεν έχεις ακούσει περιστατικά δηλαδή του μπαμπά της οικογένειας να δίνει γραμμή ότι "ψηφίζουμε τάδε, σταυρώνουμε αυτούς - πάει και τέλειωσε" και κάποιο παιδί να λέει "εγώ θα ψηφίζω συνασπισμό"; Τρικυμία εν τριάρι. Μύλος.
"Εμείς από πάππου προς πάππου είμαστε Βενιζελικοί / Ψηφίζουμε Μητσοτάκη (μόλις έσπασε το ροδάκι της καρέκλας που κάθομαι) / Στηρίζουμε Καραμανλή" κλπ κλπ.
Παραδοσιακά πράγματα. Ελληνικά. Δυνατά και Ελληνικά.
Με τέτοιου είδους πολιτική συνείδηση, η οποία σαφώς συναρτάται από την γενικότερη παιδεία (προσωπική αλλά και συλλογική), την αντίληψη περί των κοινών και τα κίνητρα στις πράξεις του καθένα. Και οι πράξεις, ως γνωστόν, ορίζουν το ποιόν του Ανδρός.

Αστεία πράγματα.

Πάμε πάλι στον εθελοντισμό λοιπόν διότι πολύ λόγος γίνεται γι' αυτό.
Έχω την βεβαιότητα - που θα λεγε και ο Μητσοτάκης (4 καμμένα pixel στην οθόνη) - ότι η συμμετοχή σε μια εθελοντική κίνηση είναι φοβερό εργαλείο εκτόνωσης ενοχικών συμπλεγμάτων. Περισσότερους ανθρώπους έχω δει σχεδόν να γράφουν στην κάρτα τους σε ποιές κινήσεις ή που έχουν συμμετάσχει ως εθελοντές και να κατακρίνουν όσους "δεν ήταν εκεί" και λιγότερους που απλά το κάνουν.
Σαφέστατα υπάρχουν άνθρωποι οι οποίοι απλώς έχουν την δυνατότητα και τη βρίσκουν να βοηθάνε γνωρίζοντας και κόσμο. Υπάρχει και μια κοινωνική παρα-πλευρά του θέματος κι αν έχεις μπερδευτεί λίγο με τους ολυμπιακο-εθελοντές καταλαβαίνεις πολύ καλά τί εννοώ.
Το γεγονός λοιπόν του να ανήκεις σε μία ομάδα που προωθεί κάτι που αποσκοπεί στο γενικότερο καλό, που εισπράτει τα εύσημα των καναλιών, άρα και του κόσμου, των πολιτικών και δικαιώνεται - μην πω αποθεώνεται - στην συνείδηση του κόσμου είναι κάτι που, αν μη τι άλλο, σε κάνει να αισθάνεσαι ωραία που είσαι μέλος αυτού.


Πάμε απ' την άλλη μεριά.

Ένα απλό παράδειγμα είναι ο προυπολογισμός ενός έργου ή το κόστος μιας έκτακτης κατάστασης που θα μπορούσε να υπάρχει ένας αριθμός εθελοντών.
Οτιδήποτε κι αν είναι, οπως κι αν παρουσιάζεται, κάποιος διαχειρίζεται αυτή την κατάσταση σε οικονομικό επίπεδο. Εκεί λοιπόν, έχεις κόστος στις ανθρωποημέρες του κόσμου που θα συμμετάσχει. Με τους εθελοντές, έχεις αυτομάτως μια εκτίμηση των ανθρωποημερών που θα γλυτώσεις από τον προυπολογισμό σου. Αυτή η διαφορά κόστους, μπορεί είτε να εμφανιστεί στον προυπολογισμό και άρα το συνολικό κόστος να μειωθεί (θαυμάσια), είτε να μην εμφανιστεί και να μοιραστεί σε λίγα πορτοφόλια.

Συντονίσου με την ελληνική πραγματικότητα και διάλεξε τί από τα δύο συμβαίνει.
Κι αυτό είναι το πολύ απλό παράδειγμα - πάει μακρυά αυτή η βαλίτσα.


Η τσάμπα εργασία βαφτίζεται εθελοντισμός και προσφορά στο κοινωνικό σύνολο δηλαδή.
Ο εθελοντισμός λειτουργεί - ή θα έπρεπε να λειτουργεί - αποκλειστικά επικουρικά και να μην είναι δεδομένο μέρος ενός έργου, μιας διαδικασίας, μιας κίνησης.
Υπάρχει - ή θα έπρεπε να υπάρχει - Κράτος για να αναλάβει την περαίωση οποιουδήποτε έργου σε όλα τα στάδια του εώς την ολοκλήρωσή του και τις μετέπειτα απαιτήσεις του.

Αυτό το "ελληνικό φιλότιμο" πια και ο "πατριωτισμός των Ελλήνων" που επαφίενται όλα εκεί πάνω πρέπει να τελειώσει.

Ωραία, δηλαδή θα κινηθούμε έως εκεί που κινείται το Κράτος; Καμιά ιδιωτική πρωτοβουλία;
Φυσικά και ναι. Πολλές!.
Σιγά μην καλύψει ποτέ - αυτό - το Κράτος όλες τις ανάγκες. Εκτός της δυσκινησίας του, είναι πολύ ρομαντικό να πιστέψει κανείς ότι θα υπάρξει μηχανισμός, έστω και με την συμμετοχή εθελοντών, ας πούμε για τους άστεγους της Σταδίου, της Κλαυθμώνος, της Ομόνοιας, της Σόλωνος κλπ.

Αυτό το Κράτος είναι υποχρεωμένο να φροντίσει τα πάντα. Είτε με δικούς του μηχανισμούς, είτε με άλλους τρόπους.
Χωρίς να περιμένει εύσημα από πουθενά και χωρίς να επιδεικνύει τίποτα αυτονόητο ως κατόρθωμα και πρόοδο. Να κάνει απλώς αυτό που είναι ο λόγος της ύπαρξής του.

Να μην νοικιάζεται ανά 3,5 χρόνια στο Μαξίμου.

Και η κλασική ρητορική ερωτηση είναι η "Μα το Κράτος δεν είμαστε εγώ κι εσύ;"
Όχι. Εγώ δεν είμαι το Κράτος. Δεν πάσχω (και) απο Λουδοβικισμό ευτυχώς.
Κάποτε ο Μητσοτάκης (μου χύθηκε ο καφές στο παντελονι) δήλωσε προς τους μπάτσους "εσεις είστε το Κράτος".
Τελικά ποιός είναι το Κράτος;
Εδώ οι υπουργοί - ποιητές αναρωτιούνται "ποιός είμαι" κι εμείς ψάχνουμε ποιός είναι το Κράτος; Κοροιδευόμαστε και χαιδευόμαστε και αποχαυνώνουμε ο ένας τον άλλον με ρητορείες, πολιτικά ανεφάρμοστα σχήματα και συναισθηματικούς λαικισμούς;

Όχι. Δεν είμαι εγώ το Κράτος. Ποτέ δεν ήμουν και ποτέ δεν θα είμαι.
Ο ρόλος μου περιορίζεται στο να πληρώνω το τέρας. Τίποτα άλλο. Τίποτα δεν μου προσφέρεται που δεν έχω ήδη πληρώσει.
Τίποτα δεν μου παρέχεται για να μου ανεβάσει την ποιότητα της ζωής μου, κανείς δεν ενδιαφέρεται και κυρίως δεν πράττει, έξω από ένα προσχηματικό πλαίσιο, τόσο μα τόσο προφανές για τις προθέσεις του που το μόνο που μου μένει είναι μια Απορία.


Αυτή είναι η πραγματικότητα;Βγάλε λίγο την σκέψη σου από το παρόν και δες από απόσταση (από τον δορυφόρο που λέει κι ο Βύρων ο ΙΙΙ ο Συμπαντολόγος) την ίδια σου την ζωή και απλά σκέψου αν σ' αρέσει.
Αν ναι, κανένα πρόβλημα.
Αν όχι... ;

Θα κάνεις κάτι γι' αυτό;

Ή απλά θα κάνεις υπομονή να περάσει κι αυτή η ζωή;

Comments

Σούπερ post

προσυπογράφω και με τα τέσσερα

αλλά κινούμαι και σε ρυθμούς ροκ
μπας και βγει κανένα αποτέλεσμα

[μ' αρέσει να πετάω στους αιθέρες]
δημητρης ζ said…
ο εθελοντισμος ειναι μια κατευθυνομενη δυναμη οικονομικη ή πολιτικη ή και τα δυο. σε καθε περιπτωση ειναι μια προστυχη εκμεταλευση της ευαισθησιας των 'απλων' ανθρωπων . δες το και σε μεγαλυτερη κλιμακα εξω απο την ελλαδα, ο ερυθρος σταυρος βρεθηκε να ενισχυει στην αφρικη καθεστωτα, ομαδες,επαναστατες αναλογα με την πολιτικη και το καθεστως που θελουν οι δυτικοι για την μετα της κρισης εποχη. λες και η πεινα, η διψα, οι αρωστιες ξεχωριζουν τους ανθρωπους, η βοηθεια δεν φτανει ποτε σε ομαδες που οι επικεφαλης εχουν κινεζικα ΑΚ .μεσα απο τον εθελοντισμο εκτονωνονται τα δραστηρια ατομα, συγκεντρωνονται, ελεγχονται, κατευθυνουνται. ποιο κρατος? ενισχυουμε την ιδιωτικη πρωτοβουλια (θα κρατησει μονο εφορια, δικαιοσυνη και στρατο) , ΔΕΚΟ ενας ορος που δεν εχει μπει στο μουσειο ,εχει πεταχτει στα σκουπιδια, ειναι ντροπη να αναφερεται στην συγχρονη πολιτικη, για ολα την λυση την εχει η ιδιωτικη πρωτοβουλια. αν ειναι ετσι γιατι να υπαρχει κρατος ?
"Καλός εθελοντής -καλός μαλάκας" έγραφε εκείνο το σύνθημα και συμφωνώ απολύτως.
Τώρα για το Κράτος, ποιος μαλάκας (εθελοντής;) λέει πως είμαστε εμείς; το Κράτος είναι το μυθικό τέρας Λεβιάθαν (Χόμπς "μουστάκια"!) στο οποίο έχουμε αναθέσει την τήρηση, φύλαξη και εφαρμογή του Κοινωνικού Συμβολαίου (Ρουσώ "μουστάκια"!). Σε αυτή τη γραμμή επέλεξαν να πορεύονται οι αστικές κοινωνίες και δικαίωμά τους. "Αλλά ... είναι έρως;" Πάει να πει -εμείς οι πολίτες (αυτοί είμαστε εμείς) αναθέσαμε την εργολαβία. Το Κράτος κάνει καλά τη δουλειά του; Ή αλλιώς -κάνει καθόλου τη δουλειά την οποία του αναθέσαμε;
ampot said…
Κλαπ κλαπ χειροκροτώ.
Και γουστάρω πολύ το ποστ σου.
ANna said…
Την καλησπέρα μου,

κάποια φεγγάρια πριν γράφαμε όλοι σε ένα άλλο σάιτ, δε θυμάμαι ένα ελληνικό σάιτ με μπλογκ, το οποίο έτσι ξαφνικά μια μέρα έσβησε.

τέλος πάντων, αν και με περιορίζει αφάνταστα ο χρόνος να ασχοληθώ με κάτι που αγαπώ, και αυτό είναι η ελεύθερη έκφραση στο διαδίκτυο, θέλω να σου πω, πως από τους παλιούς του σάιτ, κατά καιρούς σας διαβάζω αν και δεν πρόλαβα να βάλω όλα τα λινκ. κλπ.

το θέμα περί εθελοντισμού. θα ήθελα πρώτα να σου ζητήσω μια χάρη επειδή δεν ξέρω και δεν έχω γρήγορη σύνδεση να τα βρω. αν θέλεις, μπορείς ίσως να ανεβάσεις εδώ εθελοντικά κινήματα, όσο αφορά βοήθεια, συγκέντρωση αγαθών, ίσως αναδάσωση αργότερα. δεν ξέρω πως ενημερώνεται κανείς για όλα αυτά;

τον εθελοντισμό άποψη μου δεν τον σχολιάζεις. απλά τον κάνεις. δηλαδή ή είσαι με εκείνους που θέλουν και κάνουν κάτι, ή είσαι με εκείνους που αρκούνται στη κριτική. και δυστηχώς αν και στα μπλογκς (τουλάχιστον στα ελληνικά που διαβάζω) υπάρχουν σπουδαία μυαλά, παίζει πολύ αυτό. κριτική και καμία δράση. να δεις που τα περισσότερα σχόλια θα κατακρίνουν ή θα κοιτάνε καχύποπτα κάτι που αν μη τί άλλο προσφέρει στη φύση. στα ζώα που έμειναν και διψάνε. πονάνε. πεινάνε. στους αγρότες που έχασαν το βιωτικό πως το λένε. την περιουσία και όχι μόνο. στα δάση που χάθηκαν. παίρνεις επίσης αν δίνεις έτσι λίγο από το χρόνο σου. ότι μπορείς.

παίρνεις την ελπίδα, πως ναι σε εκατό χρόνια θα υπάρχει ευαισθησία, πως τα δάση θα επανέλθουν, πως θα αλλάξει ο κόσμος, πως θα κάνω το κομμάτι μου σε αυτό το τόπο που αγαπώ, πως δεν θα την αφήσω έτσι να περάσει τη ζωή μου.

θα κάνω ότι μπορώ. είναι μεγάλο πιστεύω το αντάλαγμα.

τέλος πάντων αυτό. στη δική μου περιοχή υπάρχουν οι εθελοντικές περιπολίες. το δάσος της ρεματιάς.

ευχαριστώ...

Popular posts from this blog

Ημερολόγιο Μακάριναξερα

Μο να σου παίξω μια στην τσεφαλή, τσε ετσά μη με ξανοίζεις!
Μούσκαρε!
Μέσα θε να με πας; Ε, Νά μου!



Ωραία χρονική στιγμή δεν "έτυχε" το επεισοδιο στα Ζωνιανά;
Με την εξωτερική πολιτική να χάνει με 4-0 στο 15',
Με το ΠΑΣΟΚ στις τελευταίες ημέρες της Πομπηίας και την "αναγέννηση" άντε πόρτας,
Με το ασφαλιστικό να σχεδιάζεται σαν tatoo στην πλάτη μας (με κοπίδι),
Με την Βουλή να είναι μπάχαλο,
Με την τροπολογία που δίνει εκτάκτως (ξανά) 900 εκατομμύρια ευρώ στους δικαστικούς (χτες βράδυ ξανα-πέρασε αυτό - ενώ εσύ κοιμόσουν).
Με την ΝΔ να προσπαθεί να δέσει τα κορδόνια της,
Με το πετρέλαιο λίιιιγο πριν τα 100.

"Έτυχε" κι αυτό:
Να πάνε οι μπάτσοι - χωρίς ούτε οι ίδιοι να το ξέρουν - στα Ζωνιανά ("αυτοί" το ήξεραν όμως) και να φεύγουν κάι κάι κάι....
(Μουσικό Διάλειμμα: είσαι σκέτο παρακράτος (δις), και προβοκατόρισσαααα, για αυτό σε χωρισααααααα.....)
η κυβέρνηση να βάζει το μαχαίρι στο κόκκαλο στέλνοντας καμια 200αριά Μπρους Γουίλλις στην περιοχή - σε ζωνταν…

3. Όλα Τα Όμορφα, Άλογα.

1. Ντεσπεράντος με στραβό καλαμάκι.
2. Ένα Βελούδινο Πρωϊνό.

Ήταν 6.30 και το ράδιο έλεγε ειδήσεις. Το έκλεισα φοβούμενος μη μας ακούσω κι εμάς εκεί. Το παλιό πικάπ είχε ένα δίσκο πάνω, ξεχασμένο ποιός ξέρει από πότε. Όλη μου την περιέργεια την έριξα εκεί για να μη σκοντάψει πάνω της. Σήκωσα το παλιό καπάκι που κόλαγε, πάτησα το παλιό φιλντισένιο κουμπί και έβαλα τη βελόνα πάνω. Το μπλέ κέντρο με τα μαύρα γράμματα άρχισε να γυρνάει. Ξέχασα πως διαβάζουν δίσκο που γυρνάει αλλά το Anita O'Day ήταν εμφανές μέχρι οι στροφές να γίνουν 78. Οι τρομπέτες έπαιξαν τη σύντομη εισαγωγή και άρχισε η παλιά κυρία - αν και λεπτή - να τραγουδάει.
...His wife then draped herself in black / That showed her figure fine / Then she cussed him out / The two-faced guy / No insurance could she find! / And her tears flowed like wine / Yes her tears flowed like wine.....
Η Μάρα γύρισε ήρεμα κοίταζε το πικαπ και τα μάτια της γέμισαν εικόνες.
-Αυτό άκουγε η μαμά μου στα τελευταία της. Αυτός ήταν πάντα πάνω. Φών…

Ντεσπεράντος με στραβό καλαμάκι.

Κοίταξα τον τοίχο. Τη μέρα από μακρυά φαίνεται εύκολος. Με την υγρασία και το κίτρινο φως έμοιαζε με στρατόπεδο. Στη γωνία περίμενες να δεις τη σκοπιά κι όπου νά 'ναι θα περάσει το περίπολο.
Έσβησα το τσιγάρο πάνω του σαν να το 'χωνα στο μάτι του πατέρα της. Πως θα τη καβαλήσουμε τέτοια μάντρα; Μου ΄ρθε κι εμένα έτσι στο ξαφνικό, κουβάλησα και τους άλλους. - Για πείτε καμιά ιδέα πώς θα την κάνουμε. - Εσύ ρε, σάλτα πάνω που έπαιζες και μπάσκετ. - Βόλλευ έπαιζα περισσότερο. Είχε και ελαφάκια γκόμενες. Μπάσκετ αναγκαστικά μη μου βγάλουνε και τ' όνομα. Δε γούσταρα το χαμούρεμα με τους ιδρωμένους αλλά ήταν κάτι μεγαλύτεροι και με θέλανε όλοι στην ομάδα τους γιατί είχα τρελό άλμα . Μου 'φευγε η ψυχή στον αέρα αλλά την κάρφωνα τη σπυριάρα. Τους άφηνα να με κοιτάνε σαν ασβοί και έπαιρνα ύφος χαλαρό, εντάξει μωρέ, δεν έχω κάνει ζέσταμα και δεν μπορώ με δυο χέρια τώρα και τέτοιες πίπες.
Πετάχτηκε ο Κιού με το τσιγάρο στο στόμα και τη στάχτη να του λερώνει το μπλουζάκι των Joy Di…