Skip to main content

Η Ασύμμετρη Ελαφρότητα του Είναι.

Ο Βύρων ο ΙΙΙ ο Πυρπολιορκητής μίλησε σήμερα για τον "Στρατηγό Άνεμο" και προς στιγμήν νόμιζα ότι ξανάρχισε η Λάμψη. Προσωπικά μέσω του Βύρωνα μόνο θα μπορούσα να ξεπεράσω τον Στάθη Θεοχάρη.

Πες μου τώρα κάτι εσύ που ξέρεις τα πολλά κι ο νους σου κατεβάζει.
Ο οδηγός του πρωθυπουργού Θ. Ρουσσόπουλος τί δουλειά έχει σε προεκλογική περίοδο να κάνει εξαγγελίες μέτρων (όταν λέμε μέτρα εννοούμε ευρώπουλα ελεημοσύνης και 4 dvd δώρο) και δεν είναι στην θέση του ο υπηρεσιακός υπουργός;

Όταν λέω οδηγός, δεν εννοώ ότι οδηγεί το αμάξι του... όχι.
Οδηγεί τον ίδιο και οδηγεί και την χώρα.

Τον ντύνει με αμπέχωνα μες το κατακαλόκαιρο και τον πηγαίνει βόλτα στο Πεντάγωνο , τον συμβουλεύει πόσο να πονέσει η ψυχή του, ποιά μάσκα ταιριάζει με το φόντο του πλάνου, ενώ ο Βύρων ο ΙΙΙ ο Αγγαρευόμενος αποκαλύπτει ασύμμετρες απειλές εναντίον της Πατρίδος.
Ο Θόδωρος, ο οποίος συνεχίζει την παράδοση των Θόδωρων (βλέπε τον Θόδωρο του Καραμανλή του μεγάλου, τον Τσουκάτο του Σημίτη, κλπ) τελικά θα κατέβει στο επικρατείας, οπότε μην τον ψάχνεις μάτια στο ψηφοδέλτιο. Καπαρώθηκε από τώρα.
Ο φόβος σπέρνεται με την 8η Τέχνη, αυτή της επικοινωνίας. Της Αγίας Εικόνας. Τα διαγγέλματα - με βαθιά οδύνη - προς τον κόσμο, μιλάνε για εθνική ομοψυχία ώστε η ανασφάλεια να μεγαλώσει "τις κρίσιμες τούτες ώρες" και να συσπειρωθεί η γνωστή μάζα γύρω από τις "μεγάλες πολιτικές δυνάμεις".
Από δίπλα και η τηλεοπτική - δημοσιογραφική τυμβωρυχία να κάνει δεύτερη φωνή.

Βλακείες θα μου πεις. Και έτσι είναι. Αλλά ας το σκεφτούμε λίγο πιο μαζικά. Γιατί μαζικό είναι το θέμα. Και η μάζα είναι άτιμο πράγμα. Μπροστά στη μάζα ξέρεις πόσοι επαναστάτες έγιναν "παλιοί αγωνιστές" και νυν εισπράκτορες; Πίστεψέ με, πάρα πολλοί. Τους ξέρεις οπωσδήποτε. Κάποιους εσύ κι εγώ τους φέραμε εκεί είτε ενεργητικά είτε - ακόμα χειρότερα - παθητικά.
Και είναι εύκολο πράγμα όταν η μάζα η οποία στηρίζεις είναι ένας κόσμος που έμαθε από οικογενειακές παραδόσεις, από τοπικές έριδες και φανατισμούς, από την γοητεία που του εξασκείται από τα ακατανόητα λόγια και τις σαφείς υποσχέσεις των προσώπων που θα του "δείξουν τον δρόμο ", νομίζει πια ότι δεν έχει το δικαίωμα στην κρίση, στην διαφορετική επιλογή πέραν του a priori ψευτοδιλλήματος μεταξύ των δύο οικογενειών.

Μπορεί άραγε ένα ισχυρό σοκ να τον ξυπνήσει από την λήθη την νεοελληνικής πορείας προς το αυξανόμενο τίποτα;

Εύχομαι ναι, αμφιβάλλω πολύ. Το αίσθημα του ραγιαδισμού του Έλληνα, είναι εκπληκτικά ισχυρό σε όλα τα επίπεδα.
Ο Έλληνας δίνει κύρος στην θέση. Στην στολή. Στο αφεντικό του. Στους ανένσημους πολιτικούς και κυβερνήσεις και είναι και περήφανος για το βάθρο που στήθηκε στην πλάτη του. "Εμείς τον βγάλαμε" θα πουν και θα τσακώνονται ποιός θα κεράσει όλο το μαγαζί. Επειδή του ξαναπουλήσανε ελπίδα και όραμα και προοπτική και "θα φάμε με χρυσά κουτάλια" όπως κάποτε πουλάγανε την γέφυρα του Μπρούκλυν στους τουρίστες.
Θυμήσου τις πλατείες, τις σημαίες, τα κλάμματα χαράς και λύπης, τα βαμμένα καφενεία των χωριών, τα βόρεια, νότια και δυτικά προάστεια της Αθήνας, τις κομματικές βεντέτες και τα οικογενειακά "δεν μιλιόμαστε" χάριν του κομματικού φανατισμού.

Νομίζω ότι αυτή η χώρα δεν σώζεται με τίποτα. Ούτε ο κόσμος.
Λάθος. Αλλάζει. Όχι με "ότι περνάει από το χέρι του καθένα". Με πολλά παραπάνω. Όχι τόσα πολλά. Όχι με το να μάθεις πως θα αλλάξει, όσο με το να ξεμάθεις το πως θα τον συντηρείς. Είναι πολύ εύθραστος και ψεύτικος για να στηριχτεί από μόνος του.
Και κατά πρώτον με θέληση και απόφαση γι' αυτό. Με προσωπική αλλαγή στον τρόπο ζωής, σκέψης και κυρίως με συνεχή εγρήγορση στις πράξεις. Με καταστροφή του ρομποτικού κομματιού του καθένα μας. Με συνειδητοποίηση της μικρότητας και ματαιότητας του μικρόκοσμού μας και την ενεργητική απαίτηση για δράση. Χωρίς εντυπωσιασμούς. Χωρίς βόμβες. Με αρνήσεις και ασυνήθιστες πράξεις. Πολλές απ' αυτές γραφικές. Παλιές. Ντεμοντέ. Αδιανόητες. Από τις μικρότερες καθημερινές πράξεις και συμπεριφορές μέχρι τις μεγαλύτερες αποφάσεις. Με βασικές αρχές. Με τα πολύ βασικά.

Με Αφαίρεση.

Τί σου λέω τώρα... Θα τα ξεχάσω κι εγώ όπως κι εσύ.
Αλλά ξέρεις κάτι;
Πάντα κάτι θα σε τρώει.


Σε σχέση με το "οργανωμένο έγκλημα" κανείς δεν ανέφερε το εξής απλό σενάριο: Ανάβουν 2-3 μεγάλες φωτιές που λόγω ανέμου γιγαντώνονται. Ακούγεται ότι οι δυνάμεις της πυροσβεστικής μαζεύονται σε ένα σημείο. Όσοι λοιπόν σχεδιάζουν κάτι παρόμοιο, βρίσκουν τον δρόμο ανοιχτό. Και μετά κι άλλοι. Κι άλλοι. Κι άλλοι.
Τί; Δεν θα έκαιγε κανείς Έλληνας την Πατρίδα του την γλυκειά που αγαπάει τόσο;
Αλήθεια; Για ξανασκέψου το. Όχι ότι ήθελε να κάψει τη μισή Ελλάδα. Καμιά εικοσαριά στρέμματα μόνο. Τώρα αν φύσαγε και λαμπαδιάσαν και 3 βουνά παραπέρα, δεν ήταν στις προθέσεις μας αλλά μαζί με τις ασύμμετρες απειλές, υπάρχουν και οι "παράλληλες απώλειες". Έτσι;

Μια φίλη μου είπε σήμερα "πραγματικά αναρωτιέμαι μπορώ να κάνω κάτι γι' αυτό;"
Δεν ήξερα τί να πω και συνειδητοποίησα ότι πρέπει να ξαναγυρίσουμε και να ξαναφέρουμε στην επιφάνεια τα βασικά:
" για αρχή να σκέφτεσαι. κατά δεύτερο να μιλάς. και πάντα να θυμάσαι. να αντιστέκεσαι στα πράγματα ακόμα κι όταν έχει κόστος η ακόμα κι αν πρέπει να αρνηθείς πρόσκαιρο κέρδος."
Μετά σκέφτηκα τί ρομαντικές αηδίες της είπα.
Αλλά δεν έχω άλλες.

Πάω μια βόλτα.

Comments

Συμφωνώ απολύτως, μόνο για το πως άναψαν οι φωτιές. Ρε γαμώτο, είναι τόσο προφανές που απορώ γιατί βγάζουν σενάρια! Ή μάλλον, ψέμματα. Καταλαβαίνω γιατί τα βγάζουν -πως τα τρώνε τόσο εύκολα οι άνθρωποι δεν καταλαβαίνω! Κι όχι τίποτα άλλο δηλαδή -αλλά τα πιστεύουν κι αυτοί που είναι εκεί. Και λιντσάρουν πλέον τους περαστικούς.
eleni said…
απλά.
με τρέλλανες.
Godot said…
MB τα σενάρια πρέπει να υπάρχουν. Αλλιώς δεν έχεις μύθο, ταινία και τί θα κάνεις; Θα κατηγορήσεις τον κόσμο που γλύφεις; Ακόμα κι αν δεν υπάρχει εχθρός, θα πρέπει να τον εφεύρουμε. Εξυπηρετεί από πάρα πολλές απόψεις.

Ελένη - Εμένα περιμενες για να τρελαθείς;

Dawkinson - και στα πατζάκια μας.
eleni said…
όχι. εξάλλου δεν μου έχεις προκαλέσει κανένα τραύμα. δεν με τρέλλαναν εκείνα που είπες αλλά ο τρόπος που έγραψες.

Popular posts from this blog

Ημερολόγιο Μακάριναξερα

Μο να σου παίξω μια στην τσεφαλή, τσε ετσά μη με ξανοίζεις!
Μούσκαρε!
Μέσα θε να με πας; Ε, Νά μου!



Ωραία χρονική στιγμή δεν "έτυχε" το επεισοδιο στα Ζωνιανά;
Με την εξωτερική πολιτική να χάνει με 4-0 στο 15',
Με το ΠΑΣΟΚ στις τελευταίες ημέρες της Πομπηίας και την "αναγέννηση" άντε πόρτας,
Με το ασφαλιστικό να σχεδιάζεται σαν tatoo στην πλάτη μας (με κοπίδι),
Με την Βουλή να είναι μπάχαλο,
Με την τροπολογία που δίνει εκτάκτως (ξανά) 900 εκατομμύρια ευρώ στους δικαστικούς (χτες βράδυ ξανα-πέρασε αυτό - ενώ εσύ κοιμόσουν).
Με την ΝΔ να προσπαθεί να δέσει τα κορδόνια της,
Με το πετρέλαιο λίιιιγο πριν τα 100.

"Έτυχε" κι αυτό:
Να πάνε οι μπάτσοι - χωρίς ούτε οι ίδιοι να το ξέρουν - στα Ζωνιανά ("αυτοί" το ήξεραν όμως) και να φεύγουν κάι κάι κάι....
(Μουσικό Διάλειμμα: είσαι σκέτο παρακράτος (δις), και προβοκατόρισσαααα, για αυτό σε χωρισααααααα.....)
η κυβέρνηση να βάζει το μαχαίρι στο κόκκαλο στέλνοντας καμια 200αριά Μπρους Γουίλλις στην περιοχή - σε ζωνταν…

3. Όλα Τα Όμορφα, Άλογα.

1. Ντεσπεράντος με στραβό καλαμάκι.
2. Ένα Βελούδινο Πρωϊνό.

Ήταν 6.30 και το ράδιο έλεγε ειδήσεις. Το έκλεισα φοβούμενος μη μας ακούσω κι εμάς εκεί. Το παλιό πικάπ είχε ένα δίσκο πάνω, ξεχασμένο ποιός ξέρει από πότε. Όλη μου την περιέργεια την έριξα εκεί για να μη σκοντάψει πάνω της. Σήκωσα το παλιό καπάκι που κόλαγε, πάτησα το παλιό φιλντισένιο κουμπί και έβαλα τη βελόνα πάνω. Το μπλέ κέντρο με τα μαύρα γράμματα άρχισε να γυρνάει. Ξέχασα πως διαβάζουν δίσκο που γυρνάει αλλά το Anita O'Day ήταν εμφανές μέχρι οι στροφές να γίνουν 78. Οι τρομπέτες έπαιξαν τη σύντομη εισαγωγή και άρχισε η παλιά κυρία - αν και λεπτή - να τραγουδάει.
...His wife then draped herself in black / That showed her figure fine / Then she cussed him out / The two-faced guy / No insurance could she find! / And her tears flowed like wine / Yes her tears flowed like wine.....
Η Μάρα γύρισε ήρεμα κοίταζε το πικαπ και τα μάτια της γέμισαν εικόνες.
-Αυτό άκουγε η μαμά μου στα τελευταία της. Αυτός ήταν πάντα πάνω. Φών…

Ντεσπεράντος με στραβό καλαμάκι.

Κοίταξα τον τοίχο. Τη μέρα από μακρυά φαίνεται εύκολος. Με την υγρασία και το κίτρινο φως έμοιαζε με στρατόπεδο. Στη γωνία περίμενες να δεις τη σκοπιά κι όπου νά 'ναι θα περάσει το περίπολο.
Έσβησα το τσιγάρο πάνω του σαν να το 'χωνα στο μάτι του πατέρα της. Πως θα τη καβαλήσουμε τέτοια μάντρα; Μου ΄ρθε κι εμένα έτσι στο ξαφνικό, κουβάλησα και τους άλλους. - Για πείτε καμιά ιδέα πώς θα την κάνουμε. - Εσύ ρε, σάλτα πάνω που έπαιζες και μπάσκετ. - Βόλλευ έπαιζα περισσότερο. Είχε και ελαφάκια γκόμενες. Μπάσκετ αναγκαστικά μη μου βγάλουνε και τ' όνομα. Δε γούσταρα το χαμούρεμα με τους ιδρωμένους αλλά ήταν κάτι μεγαλύτεροι και με θέλανε όλοι στην ομάδα τους γιατί είχα τρελό άλμα . Μου 'φευγε η ψυχή στον αέρα αλλά την κάρφωνα τη σπυριάρα. Τους άφηνα να με κοιτάνε σαν ασβοί και έπαιρνα ύφος χαλαρό, εντάξει μωρέ, δεν έχω κάνει ζέσταμα και δεν μπορώ με δυο χέρια τώρα και τέτοιες πίπες.
Πετάχτηκε ο Κιού με το τσιγάρο στο στόμα και τη στάχτη να του λερώνει το μπλουζάκι των Joy Di…