Τρίτη, Ιουλίου 10, 2007

Μετρό. ΣΦιξ. 22:56μ.μ


"Πέστε μου πόσοι νοσταλγοί

ζήτησαν να γυρίσουν
κι όμως στο τέλος
δεν το έπραξαν
μην ξανανοσταλγήσουν..."


έτσι. στον τοίχο. κατάμουτρα.

3 σχόλια:

Pussy Galore είπε...

Δε θα το ήθελαν πραγματικά να γυρίσουν. Ή πάλι τόσο πολύ πονούσαν...

Dawkinson είπε...

oι νοσταλγικές ψυχές, είναι στη μοίρα τους να νοσταλγούν μια ζωή. Αποκλείεται να μην το πράξουν. Κάποια στιγμη ο φόβος εξουδετερώνεται από την επιθυμία.

Tiger Lilly είπε...

Pour vous, Monsieur Godot...



ΟΥ ΔΥΝΑΤΑΙ ΤΙΣ ΔΥΣΙ ΚΥΡΙΟΙΣ ΔΟΥΛΕΥΕΙΝ...

σειώντας το μαντήλι
καλωσορίζουμε αυτούς που έρχονται
ή χαιρετούμε -απλώς-
αυτούς που φεύγουν;
αν η νύχτα ακολουθεί
τη μέρα
βέβαια η μέρα πάλι
δεν θα διαδεχθή τη νύχτα;
τα ίδια φύλλα όπου είχανε
πέρσι τα δέντρα
δεν θα τα έχουνε κι εφέτος
-ξανά- την άνοιξη;
στον ίδιο πάντα ορίζοντα
δεν καταλήγει
ο κάθε ουρανός;
θεώρηξις
γιά
πλήρης αποχή;
από τρελλούς
κι από παιδιά
μάθαμε την αλήθεια
αυτήν που απεσιώπησαν
και λογικοί
και γέροι

πέστε μου πόσοι νοσταλγοί
ζήτησαν να γυρίσουν
κι όμως στο τέλος δεν το έπραξαν
μη ξανανοσταλγήσουν


Ν. Εγγονόπουλος
από την "Κοιλάδα με τους Ροδώνες"


T.L.

Υ.Γ. Εγώ το είχα δει στο τραμ, Μάιο νομίζω... Και με είχε αφήσει εξίσου άφωνη.