Σάββατο, Ιουνίου 02, 2007

Hamlet I


Να ζεις. Να μη ζεις. Αυτή είναι η ερώτηση.

Τί
συμφέρει στον άνθρωπο.
Να πάσχει.
Να αντέχει σωπαίνοντας τις πληγές
από μία μοίρα που τον ταπεινώνει χωρίς κανένα έλεος

Ή να επαναστατεί.
Να αντισταθεί
στην ατέλειωτη παλίρροια των λυπημένων κόπων

Να πεθάνεις. Να κοιμηθείς. Αυτό είναι όλο
Να κοιμηθείς και να κοιμηθούν
όλοι οι πόνοι που από αυτούς είσαι πλασμένος
Να μην ξυπνήσουν πια ποτέ.
Αυτόν
τον ύπνο να εύχεσαι για σένα. Να πεθάνεις. Να κοιμηθείς

Κι αν στον ύπνο σου έρθει ένα όνειρο;
Τί
θα είναι αυτό το όνειρο; Μετά τον αιώνα του σώματος
ποιός ύπνος
αναλαμβάνει τα όνειρα;
Πως ονειρεύεται
ο θάνατος;

Σε πιάνει φόβος αργείς

Και ζεις. Και η πανωλεθρία διαρκεί ζώντας
από την ζωή σου.
Τελείωσε τον κόσμο εσύ
Τέλειωσε την ζωή σου. Αυτή την στιγμή. Τώρα. Μ’ ένα μαχαίρι

Ποιός προτιμάει να ζει ρημάζοντας μέσα στον χρόνο
Να τον αδικεί ο ισχυρός να τον συντρίβει ο επηρμένος

να ερωτεύεται

να εκλιπαρεί τον αδιάφορο να ανέχεται
την ύβρι της εξουσίας τη νύστα του νόμου
Να νικά ο ανάξιος τον άξιο. Που η αξία του η ίδια τον έχει από πριν νικήσει.

Ποιός θα άντεχε
να κουβαλάει το ασήκωτο βάρος της ζωής να σέρνεται
να ερημώνει να στραγγίζει ιδρώτας η ψυχή του

αν δεν ήταν ο τρόμος.
Γι’ αυτό που στέκεται εκεί

Εκεί που αρχίζει ο θάνατος.
Σ΄αυτή την άγνωστη γη
που σε κανέναν ορίζοντα μακρυά κανείς. Ποτέ δεν είδε
Κι εκείνοι που ξεκίνησαν και φύγαν ποτέ
δεν ξαναφάνηκαν στην πύλη.

Ο φόβος
ταράζει την θέληση και θέλεις
να είναι ο εχθρός σου γνώριμος παρά να δεις
να έρχεται καταπάνω σου το αγνώριστο.
Η συνείδηση
μας κάνει όλους δειλούς. Η φύση δεν της έδωσε
μια λειτουργία θανάτου δεν έχει όργανο για το άγνωστο

Άστραψε η απόφαση κι αμέσως την σβήνει
την θαμπώνει
η υγρασία της σκέψης.


Και τα έργα τα μεγάλα
που γι΄αυτά γεννήθηκες. Μονάχα γι΄αυτά γεννήθηκες
δεν τα τολμάς.

Θρύβουν χάνονται

Ποτέ δεν θα ονομαστούν Πράξεις.


Οφηλία.
-Νύμφη. Όταν προσεύχεσαι στους θεους μην με ξεχνάς
Να δέεσαι και για τις αμαρτίες μου

-Καλέ μου Κύριε. Πως είσαι
Μετά από τόσες μέρες

-Ταπεινά σ’ ευχαριστώ. Καλά
Καλα. Καλά

-Κύριέ μου από καιρό ήθελα να σου επιστρέψω
τα δώρα που μου έδωσες να θυμάμαι
Σε παρακαλώ
Παρ’ τα

-Εγώ; Εγώ ποτέ δεν σου έδωσα τίποτα

-Κύριέ μου ξέρεις καλά πως μου τα έδωσες
τυλιγμένα με την πνοή σου. Τώρα χάθηκε η πνοή
Τα δώρα σου δεν αξίζουν Δεν τα θέλω
Δεν είσαι εσύ εκείνος που μου τα έχει δώσει
Κύριέ μου. Παρ’ τα

-Είσαι τίμια;

-Κύριε

-Είσαι όμορφη

-Κύριέ μου

-Αν είσαι τίμια και όμορφη, η τιμιότητα σου
δεν θα ταιρίαζει και πολύ με την ομορφιά σου

-Η ομορφιά Κύριε πάντα ταιριάζει με την τιμιότητα

-Ναι, αλήθεια. Μόνο που η ομορφιά είναι πάντα
η ισχυρότερη. Είναι πάντα ικανή να κάνει πρόστυχη
την τιμιότητα. Ενώ η τιμιότητα πάντα κάνει τίμια
την ομορφιά. Σ΄άλλους καιρούς αυτό θα φαινόταν παράδοξο
Σήμερα όχι πια. Ναι κάποτε σ΄αγάπησα

-Και με είχες κάνει τόσο να σε πιστέψω

-Δεν έπρεπε να με πιστέψεις.
Το δέντρο έχει ξεραθεί δεν σηκώνει άλλο μπόλιασμα
Η γενιά μου γέρασε πριν την ώρα της. Καμμιά ζωή
δεν θα την ξαναζωντανέψει. Από ΄δω και πέρα
τίποτα δεν θα μας δίνει χαρά. Δεν σ΄αγάπησα

-Θα μου έφτανε να με είχες αγαπήσει κάποτε
κι ας μη μ΄αγαπάς πια

-Να πας σε μοναστήρι. Προτιμάς τις γέννες;
Να γεννάς ένοχους;
Εγώ είμαι αυτό που λέν τίμιος. Όμως μπορώ
ν΄αποκαλύψω για τον εαυτό μου πράγματα
που θαταν καλύτερα να μην είχα γεννηθεί
Είμαι αλαζόνας μνησίκακος φιλόδοξος
Κουβαλάω κακίες, που δεν υπάρχει σκέψη να τις σκεφθεί
φαντασία να τις πλάσει καιρός να γίνουν πράξεις
Γιατί να υπάρχουν να έρπουν μεταξύ γης και ουρανού
υποκείμενα σαν και μένα. Είμαστε απατεώνες
Ποτέ μην πιστέψεις κανέναν από μας
Να φύγεις. Να πας σε μοναστήρι

-Αν παντρευτείς, πάρε γαμήλιο δώρο από μένα
αυτή την αλήθεια: Δεν θα ξεφύγεις ποτέ
από την συκοφαντία. Ας είσαι απλησίαστη σαν πάγος
Ανέγγιχτη σαν χιόνι. Φύγε. Πήγαινε σε μοναστήρι
Έχε γειά. Ή, αν επιμένεις να παντρευτείς
Να πάρεις έναν ηλίθιο. Οι έξυπνοι ξέρουν καλά
τι αξιολύπητα παράξενα ζώα γίνονται στα χέρια σας
Σε μοναστήρι. Γρήγορα. Αμέσως. Γειά.

-Δύναμη του Ουρανού καν΄τον καλά.

-Ξέρω και για τις μεταμορφώσεις σας. Τις ξέρω καλά.
Ο Θεός σας έδωσε μια μορφή κι εσείς παίρνετε άλλη.
Χοροπηδάτε λιγώνεστε. Ψευδίζοντας γεμίζετε με σάλια
τα ονόματα που έδωσε ο θεός στα πλασματά του
Ακόλαστες. Τίποτα τάχα δεν ξέρετε. Τίποτα ποτέ τάχα
δεν καταλάβατε. Φύγε. Φτάνει. Και η ιδέα μονάχα
με τρελαίνει. Φτάνει. Τέλειωσαν τα παντρολογήματα.
Αυτοί που ήταν να παντρευτούν παντρεύτηκαν. Κι όλοι
θα την γλυτώσουν. Όλοι εκτός από έναν. Οι άλλοι
θα μείνουν έτσι που είναι.
Στο μοναστήρι.

Χάσου

6 σχόλια:

Dimosthenis είπε...

Εξαιτίας δουλειάς και αντίληψης μετα το θάνατο... Τέλος.

Δεν υπάρχει τίποτα.
¨ολα τα άλλα είναι του μυαλού για να νικήσουμε το φόβο του θανάτου, ο οποίος, όπως λέει κι ο Γυάλομ, όσο καλύτερα ζεις τη ζωή σου, τόσο πιο εύκολα ζεις και αποδέχεσαι την ιδέα, ότι κάποτε θα φύγεις...

Ο φόβος κι έρωτας είναι η κινητήριος δύναμη της ζωής. Αρκεί να μη φοβάσαι να ερωτευθείς, γιατί τότε πας αλλού...

Καλό σαββατοκύριακο από Σουηδία

Godot είπε...

Χωρις να θέλω να κάνω τον εξυπνάκια, δεν είναι αρκετά εύκολη μια τέτοια αντιμετώπιση και γενική;
Κι ας το λέει κάποιος Γυάλομ, Σαιξπηρ, ή όπως αλλιώς.
Φόβος, Έρωτας, Υπάρχει, Τίποτα, Ζωή, Αποδοχή, Χρόνος... δεν είναι δεδομένες σταθερές για να τις χειριζόμαστε έτσι...

Τουλάχιστον έτσι το αντιλαμβάνομαι εγω.

Καλό ΣΚ από Αθήνα. Πέρσι εκεί ήμουν. Ωραία η Στοκχόλμη.....

Dimosthenis είπε...

Πίστεψέ ε είναι ιδιαίτερα σταθερές και ιδιαίτερα δεδομένες. Αν αλλάζει κάτι είναι η ένταση με την οποία βιώνεις τις έννοιες που ανέφερες, όπως βέβαια και ο τρόπος που τις βιώνεις.
Ο καθένας μας έχει μαθει να δρα με ένα τρόπο που του παρέχει ασφάλεια και που μέσα από αυτή του τη δράση "ξέρει" ότι θα έχει το καλύτερο προσοδωκόμενο αποτέλεσμα. Ανάλογα "μαθαίνεις" να αισθάνεσαι και να βιώνεις, καταστάσεις, έννοιες ου είτε σε φέρνουν σε μια κατάσταση ευεξίας, ευφορίας ή σου δημιουργούν πόνο. Γι'αυτό και για παράδειγμα κάποιος που χωρίζει δεν αφήνει μπουζούκι για μπουζούκι και γίνεται λιώμα και κάποιος άλλος δεν θα βγει από το σπίτι για κανενα εξάμηνο... Κι οι δύο πονούν ο καθένας με άλλο τρόπο. Κι αν ξαναπονέσουν κάπως έτσι θα το περάσουν...

Δεν είμαι Στοκχόλμη...

Godot είπε...

Σε πιστεύω, αλλά αυτό που πιστεύω είναι η δίκή σου οπτική. Υπάρχει και κάτι που λέγεται αντίληψη. Και είναι τόσο ισχυρό ώστε να ορίζει την πραγματικότητα. Ή κι αυτή υπάρχει και είναι δεδομένη και όμοια για όλους (ακόμα κι αν είναι στο ίδιο σπίτι) ;.
Τώρα το πως δρα ο καθένας κι αν η προυποθεση ειναι η ασφάλεια και η γνώση του αποτελέσματος, ειναι κάτι που πάλι θα διαφωνήσω. Γι αυτό είμαστε διαφορετικοί και το ενδεχόμενο να τα ορίσουμε και να λείτουργούμε κάτω από ισχυροποιημένα στερεότυπα εμένα με τρομάζει καθότι υπέρμαχος της προσωπικής παράνοιας (με την έννοια του προσωπικού άγνωστου παράγοντα). Αυτό θεωρώ πως είναι και η γοητεία του καθένα. Αλλιώς θα ήταν όλοι γοητευτικοί με συγκεκριμένο τρόπο, πράγμα που συμβαίνει αρκετά δυστυχώς.
Εννοώ ότι δεν υπάρχει μονοσήμαντο συναίσθημα. Η ευεξία μπορεί να προκαλέσει και πόνο. Και ο πόνος ευεξία. Κι αυτό είναι κάτι πολύ απλό που λέω.
Δεν είναι τόσο εύκολη και προβλέψιμη ρουτίνα η ζωή.
Αλλιώς δεν είναι ζωή.
Μοιάζει πιο πολύ με κύκλο προιόντος.

Καλημέρα είπα;

Dawkinson είπε...

κλαπ, κλαπ, κλαπ (βαθειά υπόκλιση)
Αυτό και:

'life's but a walking shadow, a poor player that struts and frets his hour upon the stage, and then is heard no more.
it is a tele,
told by an idiot,
full of sound and fury,
signifying
nothing.'

3 parties a day είπε...

Θα μείνω στη μετάφραση του Χειμωνά. Εύγε!