Skip to main content

Δεν έχουν τίτλο αυτά.

Είναι από εκείνες τις περιόδους που συμβαίνουν μικρές κοφτερές κοσμογονίες.
Εμένα πάντως αυτό μου συμβαίνει. Κι εκεί που νόμιζα ότι συμβαίνει μόνο σε εμένα, ξαφνικά μου λένε πολλοί το ίδιο.
Οι φίλοι οι κοντινοί, που με το «ναι;» στο τηλέφωνο ξέρουν πως είσαι οπότε δεν σε ρωτάνε και πολλά, αυτοί που ξέρουν πότε να το βουλώνουν και να μην λένε συμβατικούρες, αλλά και οι φίλοι της 3μηνης επαφής που δεν υπάρχει 3μηνο κενό.

Χάος. Στα προσωπικά κυρίως. Τυχαίο;
Τόσοι άνθρωποι με το ίδιο σύμπτωμα; Μας ψεκάζουν με κάτι;
Κάνουν τα άστρα πιρουέτες; Οι Μοίρες χάσανε πόντο στο πλέξιμο;
Ή απλώς μπαίνει το καλοκαίρι και αλλάζουν τα ήθη και τα έθιμα μέχρι τον Οκτώβρη;
Γιατί για πολλούς και πολλές αρχίζει η σαιζόν της Επανάστασης.
Αυτής που ξεκινάει από τα νησιά του Αιγαίου, με τις παρελάσεις των παρεό, με λάβαρο τα μοχίτο στα χέρια, με την αρμύρα του νοτιά να οδηγεί το ηθικόν, κατά τας γραφάς.
Παλιά ιστορία. Η γκρίνια, οι υπαρξιακές ανησυχίες, οι ανάγκες και αυτά τα σοβαρά πράγματα... αναβάλλονται για όταν αρχίσουν τα κρύα. Ορίστε μας.
Καλά, αυτό παίζει και θα παίξει σύμφωνα με τις παραδόσεις του τόπου μας.
Αλλά αυτό το (ακόμα ένα) σημείο Χ δεν οφείλεται σε αυτό διότι εγώ σε αυτόν τον αγώνα υπήρξα πάντοτε ρίψασπις. Λέω να το ρίξω στα άστρα.
Είναι και βεβαρυμένο το ωροσκόπιό μου, Ταύρος με ωροσκόπο υαλοπωλείο, λογικό μου ακούγεται. Επίσης δεν ξέρω αν είναι ιδέα μου, ή αν μια τέτοια κατάσταση όντως επικρατεί σε πολύ μεγαλύτερη κλίμακα. Ας πουμε βλέπω τους ανθρώπους στο μετρό. Αυτούς που με το ηχητικό σήμα της πόρτας ορμούν χαρούμενοι και παίζουν μουσικές καρέκλες σε κάθε βαγόνι. Έχουν όλοι, ασχέτως αν βρουν καρέκλα ή όχι, ένα βλέμμα λίγο υγρο; Με μια αγωνία; Ένα «ουφ» που είναι πολύ προσωπικό.

Εν πάσει περιπτώσει, αυτές οι περίοδοι μάλλον εγκυμονούν ένα αίτημα απόφασης.
Και όσο πιο μεγάλες οι αποφάσεις, τόσο πιο μεγάλες οι ανταμοιβές. Ή οι μετωπικές. Τι να κάνεις; Αυτό το κλισέ «πρέπει να σπάσεις αυγά για να κάνεις ομελέτα» ισχύει. Γι’ αυτό λέγεται και κλισέ. Εκτός αν δεν σ’ αρέσει η ομελέτα, οπότε αφήνεις τα αυγά στη θέση τους. Ή κάθεσαι στ΄αυγά σου. Μόνο που.... τα αυγά χαλάνε. Και τελικά θα σκάσουν. Και ξέρουμε όλοι πόση μπόχα βγαίνει από ένα χαλασμένο αυγό. Και άντε και φάγαμε και την ομελέτα μας. Και τέλειωσαν και τα αυγά. Να δούμε που θα βρούμε άλλα. Όλο και κάποιος θα βρεθεί να μας πετάξει κανένα. Σίγουρα πράγματα.
Ευσεβής μου πόθος είναι ότι κάποια στιγμή μερικά πράγματα θα φτάσουν στο σημείο της ανώτατης αντοχής και θα σπάσουν. Θα εξαφανιστούν. Σαν φυσική λειτουργία – φυσική επιλογή.
Αρκετά ρομαντική άποψη ίσως. Σε πρακτικό επίπεδο, είναι γνωστό ότι κάποιοι δεσμοί, όταν γίνουν γόρδιοι, λύνονται δια σπάθης και μόνο έτσι. Καλές οι θεωρίες αλλά επί του πρακτέου οι αποφάσεις μετράνε.
Ανασφάλειες και βολεψίματα και συστολές και πάγιες θέσεις... πόσο μπορούν να συντηρηθούν; Και γιατί να συντηρηθούν;
Κατασκευασμένες ομορφιές και χαμόγελα, πατ πατ στον ώμο και μαγνητοφωνημένα ωραία λόγια και ευθράυστως ασφαλή σκηνικά.

Σκατά. Δεν μου αρκεί.

Comments

Ποιος μέγας αοιδός έλεγε το άσμα: "θα κλείσω τα μάτια και θα σβήσω το χτες/ θα σπάσω τον γόρδιο δεσμο με κλωτσές"; Ο Μπίγαλης ήταν;
Άσε τα άστρα ρε και έλα να το ρίξουμε σε τίποτα τσίπουρα ξερωγώ. Ή μπύρες, σαναλέμε. Άλλωστε το έλεγε και η γιαγιά μου παλιά: "Αυτά δε θα σου να φας παιδάκι μου". Και μου έμεινε.
divine mitsakos said…
egw pisteyw sti fysiki epilogi - den exw epilogi
--
geia soy paidaki
εγώ επειδή δεν τα αντέχω τα πολλά πολλά, πάντα πήγαινα και τα 'χωνα σταράτα. 70% τρως χυλόπιτα αλλά και έτσι να είναι κοιμάσαι καλύτερα το βράδυ...
Μάλλον μας ψεκάζουν με κάτι και προφανώς ο άνεμος τα έφερε εδώ πάνω! Αχ βάχ! Έχω καταντήσει να έχω στο ένα αυτι το κινητό, στο άλλο το σταθερό και να με περιμένει και 2η γραμμή!!!
Dawkinson said…
λοιπόν, μέχρι σήμερα πατούσα σε αυγά, μπας και ενοχλήσω. Τώρα πετάω αυγά. και επειδή αντί ομελέτας, προτιμώ τη σούπα που αυγοκόβω με λεμόνι,γιατι γουστάρω την ισορροπία που φέρνει και η λίγη ξυνίλα. ασταδιάλα με τις μαλακίες και τους μαλάκες που τις σπέρνουν (όχι εσυ). και μισώ τα παρεό και το κρασί της παρέας. Επίσης.
Και στα δικά μας.

υ.γ. εσένα σε γουσταρω.
R2-D2 said…
Πω πω φίλε.... Τι ποστάρα ήταν αυτή.... Το έχω διαβάσει δύο φορές ήδη και πάω για τρίτη. Έγραψες!

Popular posts from this blog

Ημερολόγιο Μακάριναξερα

Μο να σου παίξω μια στην τσεφαλή, τσε ετσά μη με ξανοίζεις!
Μούσκαρε!
Μέσα θε να με πας; Ε, Νά μου!



Ωραία χρονική στιγμή δεν "έτυχε" το επεισοδιο στα Ζωνιανά;
Με την εξωτερική πολιτική να χάνει με 4-0 στο 15',
Με το ΠΑΣΟΚ στις τελευταίες ημέρες της Πομπηίας και την "αναγέννηση" άντε πόρτας,
Με το ασφαλιστικό να σχεδιάζεται σαν tatoo στην πλάτη μας (με κοπίδι),
Με την Βουλή να είναι μπάχαλο,
Με την τροπολογία που δίνει εκτάκτως (ξανά) 900 εκατομμύρια ευρώ στους δικαστικούς (χτες βράδυ ξανα-πέρασε αυτό - ενώ εσύ κοιμόσουν).
Με την ΝΔ να προσπαθεί να δέσει τα κορδόνια της,
Με το πετρέλαιο λίιιιγο πριν τα 100.

"Έτυχε" κι αυτό:
Να πάνε οι μπάτσοι - χωρίς ούτε οι ίδιοι να το ξέρουν - στα Ζωνιανά ("αυτοί" το ήξεραν όμως) και να φεύγουν κάι κάι κάι....
(Μουσικό Διάλειμμα: είσαι σκέτο παρακράτος (δις), και προβοκατόρισσαααα, για αυτό σε χωρισααααααα.....)
η κυβέρνηση να βάζει το μαχαίρι στο κόκκαλο στέλνοντας καμια 200αριά Μπρους Γουίλλις στην περιοχή - σε ζωνταν…

Ντεσπεράντος με στραβό καλαμάκι.

Κοίταξα τον τοίχο. Τη μέρα από μακρυά φαίνεται εύκολος. Με την υγρασία και το κίτρινο φως έμοιαζε με στρατόπεδο. Στη γωνία περίμενες να δεις τη σκοπιά κι όπου νά 'ναι θα περάσει το περίπολο.
Έσβησα το τσιγάρο πάνω του σαν να το 'χωνα στο μάτι του πατέρα της. Πως θα τη καβαλήσουμε τέτοια μάντρα; Μου ΄ρθε κι εμένα έτσι στο ξαφνικό, κουβάλησα και τους άλλους. - Για πείτε καμιά ιδέα πώς θα την κάνουμε. - Εσύ ρε, σάλτα πάνω που έπαιζες και μπάσκετ. - Βόλλευ έπαιζα περισσότερο. Είχε και ελαφάκια γκόμενες. Μπάσκετ αναγκαστικά μη μου βγάλουνε και τ' όνομα. Δε γούσταρα το χαμούρεμα με τους ιδρωμένους αλλά ήταν κάτι μεγαλύτεροι και με θέλανε όλοι στην ομάδα τους γιατί είχα τρελό άλμα . Μου 'φευγε η ψυχή στον αέρα αλλά την κάρφωνα τη σπυριάρα. Τους άφηνα να με κοιτάνε σαν ασβοί και έπαιρνα ύφος χαλαρό, εντάξει μωρέ, δεν έχω κάνει ζέσταμα και δεν μπορώ με δυο χέρια τώρα και τέτοιες πίπες.
Πετάχτηκε ο Κιού με το τσιγάρο στο στόμα και τη στάχτη να του λερώνει το μπλουζάκι των Joy Di…

2. Ένα Βελούδινο Πρωϊνό.

1. Ντεσπεράντος με στραβό καλαμάκι.

Κοιτώντας από την μέσα μεριά του τοίχου, η διάθεσή μου άλλαξε soundtrack. Πίσω ο Μπερτόδουλος, η Τερέζα και ο συνηθισμένος μίζερος κόσμος μου. Δίπλα μου ο Κιού. Στο όριο με τον άλλο κόσμο μπροστά, συγκεντρωμένος σε μένα και αυτό που θέλω και πιστεύω. Αυτό μάλλον λέγεται φιλία. Και αυτός, φίλος.
- Να κεράσω σπασμένο τζάμι; μια δόση αποτυχημένου χιούμορ μήπως σπάσει την απότομη σοβαρότητα. - Δοκίμασες; αρπάχτηκα μαζί του κι εγώ - Άνοστο. - Άστο τότε. - Άστο. Κοιτάζαμε κι οι δύο μέσα. Το στομάχι μου έκανε κοιλιακούς μόνο του. Ένιωσα ότι είχα ιδρώσει και όσο περισσότερο το τραινάρω τόσο πιθανότερο να γυρίσω τρέχοντας με τα αυτιά κάτω στο σπίτι της χοντρής.
Στον πάνω όροφο, από την μπαλκονόπορτα φαινόταν το άρρωστο φως ενός πορτατίφ. Προφανώς το φως σήμα ότι κάποιος είναι σπίτι και υπάρχει κίνηση. Κάτω απ΄ το μπαλκόνι, η ξύλινη κατασκευή με τα βαρέλια. Το υπαίθριο κελάρι του σκατόψυχου. Από εκεί ανεβαίνει στο μπαλκόνι και γριά με βγαλμένο γοφό. Από κάτω …