Τρίτη, Μαΐου 15, 2007

Ο Δρόμος για τον Παράδεισο (Αμαρουσίου)

Μιλήσαμε γι’ αυτό χθες το μεσημέρι με τον κουμπάρο και το ξαναθυμήθηκα το βράδυ περνώντας μπροστά από την τηλεόραση που έπαιζε άνευ τηλεθεατή.
Έτσι. Μόνη σαν το λεμόνι.
Σου λέει τέτοιος είσαι; Δεν στρώνεσαι μπροστά μου να χάσεις 4-5 ώρες; Τώρα θα δείς. Γιατί , ως γνωστόν και παρά τα αντιθέτως θρυλούμενα, η τηλεόραση είναι εξαρτημένη από εμάς, μην κοιτάτε που λένε ότι εμείς είμαστε από αυτή.
Και είναι σαν μια ωραία γυναίκα στα χειρότερά της.
Ένα σοφό ρητό λέει: «Φοβού την εν κινδύνω καλλονή». Πρόκειται για την ίδια περίπτωση. Τα παίρνει λοιπόν με την αδιαφορία μου και βάζει τον Χατζηνικολάκη να μου ρίξει το ανάποδο ψαλίδι: «Απεργία και στα μέσα μαζικής μεταφοράς».
Μ’ αεροπλάνα και καράβια και μετρά και προ-αστειακούς ήθελες; Μάγκα μου, έχασες. Βρες τρόπο να πας στη δουλειά αύριο. Αυτοσχεδίασε, απελπίσου, πρόβλημά σου, κόψε τον λαιμό σου με ένα γυαλί, δε με νοιάζει. OFF.
Έβαλα DVD κι εγώ.
Το πρωί, ξεκινάω νωρίτερα περίπου ένα 20λεπτο. Τόσο υπέθεσα – ο μωρός – ότι θα ήταν η διαφορά. Ταξάτος θα πάω, αποφασίζω και κατευθύνομαι στην κοντινότερη διασταύρωση που περνάνε οι tariffs. Διασταύρωση σημαίνει 4 κατευθύνσεις.
Κόκκαλο και οι 4. Μόνο πάνω μπορούσε να πάει κανείς.
«Think MacGyver, Think!». Αποφασίζω πως η Συγγρού δεν είναι μακρυά και ξεκινάω. Πόσο πια να γίνεται της πουτάνας στη Συγγρού;
Οξυμωραίνει Κύριος ον βούλεται απωλέσει. Στη Συγγρού δεν κινείται ούτε μουσταλευριά. Όλοι σε κατάσταση απελπισίας ξέροντας πως είναι στην μέση της Συγγρού και μέχρι τέρμα δεν περνάει ούτε αέρας.


Ένας απίθανος παππούς είναι μέσα σε ένα 2CV ροζ παρακαλώ, με ανοιγμένο το μισό πανί καπνίζοντας πούρο. Ενθουσιάζομαι. Η μέρα θα πάει καλά.
Να πάρω ταξί όμως και να κάθομαι ακίνητος δεν το αντέχω.
Μήπως να το περπατήσω λιγάκι παραπάνω μήπως ξεκολάει η κίνηση έστω ελάχιστα; Συμφωνώ μαζί μου και βρίσκομαι να ανεβαίνω τη Συγγρού. Άκυρο. Κόλαση παντού. Απέναντι στο Φιξ και μετά Καλλιρόης που ούτε νερό να πετάξεις δεν ρέει. Χάος. Πλάκα στην πλάκα φτάνω διασταύρωση με Βουλιαγμένης.
Ο τροχονόμος είναι έτοιμος να κάνει χαρακίρι και δεν είμαι σίγουρος αν είχαν νόημα οι κινήσεις των χεριών του ή απλά χτυπιόταν να ξεσπάσει κάπου την απόγνωσή του.
Συνεχίζω στο Μετς, φτάνω Καλλιμάρμαρο.
Κι άλλος κόσμος περπατάει – τί να κάνει άλλωστε;
Σταματάω λίγο σε μια στάση λεωφορείου και περνάει από μπροστά μου ο παππούς με το 2CV!
Περνάει... τρόπος του λέγειν. Και σταματημένος, πιο γρήγορα πήγαινα εγώ.


Τα λεωφορεία είναι μια απελπισία. Ένα είδα μόνο και ήταν τόσο στοιβαγμένοι εκεί μέσα που μπροστά νόμιζα ότι έγραφε «Γ Ράιχ. Μαουντχάουζεν μέσω Νταχάου».
Συνέχισα τον πρωινό μου περίπατο με αμείωτο κέφι, κοιτώντας τις Porsche να κολάνε πίσω από τα FIAT 127 και χαμογελούσα χαιρέκακα γιατί είναι γνωστό τι φθόνο κρύβω μέσα μου δια τα αυτοκίνητα πολυτελείας και τα υφάκια των - δανεισμένων έως σώβρακου - οδηγών τους.
Παρατηρώ και τον κόσμο που περπατάει. Καλοκαίριασε και έσκασαν μύτη και τα φανελάκια. «Η επίθεση της γιγαντιαίας σιλικόνης». Δεν ξέρω αν είναι τόσο διαδεδομένη η σιλικόνη αλλά διακρίνω μια έντονη τάση γιγαντισμού.
Να φταίνε τόσο τα McDonalds; Αφού ένα στήθος που είδα (δύο ήταν, αλλά φαινόταν σαν ένα) νόμιζα ότι ήταν νέο μοντέλο.
Ενιαίο στήθος – μάρσιπος με τα δίδυμα μέσα, τα τσιγάρα, κινητό, τα απαραίτητα. Ανατριχιάσατε; Εγώ που το είδα τί να πω; Μπούστο σου λέει μετά.

Ένας ήταν τόσο άτυχος που μέσα σ’ αυτόν τον χαμό τον πήγαινε το ασθενοφόρο (εκτός αν οι μάγκες βιαζόντουσαν να πάνε ν’ αράξουν). Από πίσω του, η διάσημη ελληνική ασθενοφοροπομπή αποτελούμενη – σε άψογο σχηματισμό – από καμιά 15αριά μηχανάκια, 3-4 ταρίφες και μερικούς αρχικά διστακτικούς ΙΧήδες που τελικά ακολουθούν με το ίδιο αγωνιστικό πνεύμα. Μου φάνηκε σαν πρόβα κηδειοπομπής. Όλο ωραίες σκέψεις κάνω – το ξέρω.

Αν παρατηρείς και γενικότερα έχεις ανοιχτές τις αισθήσεις σου στους δρόμους δεν υπάρχει περίπτωση να βαρεθείς. Βλέπεις τόσα πολλά πράγματα – ως γεγονότα ή σήματα – που έχεις φτάσει στο Μέγαρο χωρίς να το καταλάβεις.
Θα έπρεπε να ανακαλυφθεί ένα Braincast,Brainpod κάτι τέτοιο. Να μπορώ να ποστάρω ότι αίσθηση λαμβάνω και αυτή να μπορεί να αναπαραχθεί. Λέω να κλείσω την πατέντα από τώρα. Έστω σαν ιδέα.
Για να γίνω σαφέστερος, θυμίζω και προτείνω την κλασσική ταινία Brainstorm (Θύελα στον Εγκέφαλο – η εύστοχη μετάφραση του τίτλου) με την μακαρίτισσα την θεά Natali Wood και ντεμπούτο του Christophen Walken σε Α’ αντρικό.

Τρομακτική εμπειρία της ημέρας:
Γυναίκες που περπατάνε πολλή ώρα, ντυμένες με την Άρτα και τα Γιαννενα, βαμμένες τέζα να αρχίζει ο ιδρώτας να σπάει – υγροποιεί – λιώνει – χαλάει το make-up σαν σοβά που τον πέταξε η υγρασία. Που πας βρε κοριτσάκι μου με το graffiti στη μάπα;
Σκιάχτηκα κι αλήθεια λέω, τ’ ορκίζομαι στην Παναγιά τη Μαξφακτορίτισσα.

Και προχωρούσα, μέσα στην Κηφισσίας, χωρίς να γνωρίζω κανέναν, κι ούτε κανένας με γνώριζε. Μέχρι που κάποια στιγμή είδα ότι είχα φτάσει Αμπελοκήπους και αυτό αποφάσισα ότι δεν είναι καλό σημάδι και πρέπει να μην περάσω τις Panormou Gates, οπότε πήρα ένα τηλέφωνο κι είπα να τσακιστούν να ρθούν να με μαζέψουν όπως και έγινε.

Διάλογος που γράφει την ιστορία αυτής της μέρας.
Κυρία σκύβοντας προς ταρίφα σε ερώτηση απελπισίας:
«Τα Σίδερα του Χαλανδρίου;»
Και ο ταρίφας με άλλους 3-4 μέσα:
«Είναι για τους λεβέντες».


Υ.Γ.
Ωραία. Το έγραψες το ποστάκι εξυπνάκια. Να σε δώ πώς θα γυρίσεις τώρα.......

4 σχόλια:

divine mitsakos είπε...

θινκ πινκ ή πόζιτιβ - είπα εγώ (!)
περπάτησες!
σκέψου ότι ο PR το κάνει αυτό και χωρίς απεργία, μια φορά δε που βγήκε από τη Λυκόβρυση για να ξεσκάσει έφτασε Αμπελόκηπους...
---
θεός ταρίφας;
---
πώς θα γυρίσεις αλήθεια;
---
(τώρα καταλαβαίνει κανείς γιατί πασχίζω με νύχια και δόντια να παραμείνω freelancer...)
---
be patient my dear, και φύγε αργά από τη δουλειά, να πέσει η ζέστ-Α

Godot είπε...

o PR είναι professional - που να συγκριθώ μαζί του;

Δεν έχω λόγια για ταρίφα.

Θα εκστρατεύσει ο Θ για εδω. Αντε να δουμε αν θα φτάσει και ποτε θα κατεβούμε....

Να παραμείνεις!!!!! Όσο μπορείς! Κι αν δεν μπορεις, κοντά στο σπίτι να ναι!

Αργα θα είναι. Κλείνουν αργά οι φάμπρικες....

Dawkinson είπε...

αχ, μπράβο παληκάρι μου που γλύτωσες τα Στενά του Φάρου Ψυχ(ικ)ό, γιατί εκεί γίνονταν ανθρωποθυσίες για να σταματήσει ένα ταξί. Splatter Gucci & guts.

The Motorcycle boy είπε...

Αυτά είναι μάγκα μου -τι να τους κάνεις τους ταρίφες; Μάζεψα όλα τα Β.Π. χτες, να μην έχετε παράπονο.
Υπάρχει κι ένας ακόμα παππούς που κυκλοφορεί πρωί στη Συγγρού. Έχει ένα κόκκινο Άστον Μάρτιν ξεσκέπαστο, καπνίζει πούρο και από πίσω έχει αυτοκολλητάκι Viva Cuba libre! Ο ήρωάς μου -αφού μια φορά κόντεψα να καβαλήσω το πίσω κάθισμά του με τη μηχανή.
Να τις ακους τις ειδήσεις πάντως. Όχι γιατί λένε τίποτα αλήθειες, αλλά επειδή τις πιστεύει ο κόσμος και δρα αναλόγως. Θυμάμαι με τους Ολυμπιακούς Αγώνες έλεγαν τα κανάλια πως θα γίνει της πουτάνας στους δρόμους και καλύτερα να πέρνουμε τα ΜΜΜ. Τα έπαιρναν όλοι, μαζικά, μπουλουκηδόν, μεταφερόμενοι κι εγώ κυκλοφορούσα άρχοντας με αυτοκίνητο σε άδειες λεωφόρους. Μεγάλη ανακάλυψις η ειδήση!